Moonbound

Chapter Two

Tahimik ang buong plaza. Parang biglang tumigil ang oras nang ibaba ko ang hood ng balabal ko at tuluyang lumantad ang mukha ko. Isa-isang napako ang tingin ng lahat sa amin ni Alpha Symon Wolfram.

May mga napasinghap, may mga natigilan, at may mga nagkatinginan sa isa't isa. Pero sa kanilang lahat, si Symon ang pinakatahimik. Nakatayo lang siya sa kinatatayuan niya, hindi makagalaw, habang hindi maalis ang tingin niya sa akin.

Nanlaki ang mga mata niya habang unti-unting nawalan ng kulay ang mukha niya. Para bang hindi siya makapaniwalang nasa harap niya ako.

"A..." mahina niyang sambit. Bahagyang nanginig ang boses niya bago tuluyang mabuo ang salitang matagal na niyang hindi binabanggit. "Ash..."

Bahagya akong ngumiti. Isang magalang at kalmadong ngiti.

Hindi iyon ang ngiting inilalaan sa taong minsang minahal. Kundi ng ngiting ibinibigay sa isang taong wala nang puwang sa buhay ko.

"Magandang gabi, Alpha," magalang kong bati habang diretso ang tingin ko sa kanya.

Lalo siyang natigilan, halatang hindi niya inaasahan ang pormal kong pagbati. Para bang mas nasaktan pa siya sa paraan ng pagtawag ko sa kanya kaysa sa mismong pagbabalik ko.

Sa isang iglap, nabura ang lahat ng dating pamilyar sa pagitan namin, at ang natira na lang ay ang distansyang ako mismo ang naglagay.

"Hindi mo ba ako..." mahina niyang simula, pero naputol din agad ang sasabihin niya. Bahagyang bumuka ang mga labi niya, na para bang pilit niyang hinahanap ang tamang salita, pero walang lumabas.

Bahagya kong ikiniling ang ulo ko at pinagmasdan siya na parang ngayon ko lang siya nakita.

"Pasensya na," mahinahon kong sabi. "Magkakilala ba tayo?"

Para akong nagbuhos ng malamig na tubig sa kanya.

Kita ko kung paano unti-unting nawala ang kulay sa mukha niya. Tahimik lang siyang nakatitig sa akin, hindi makapaniwala sa narinig. Para bang iyon ang huling sagot na inaasahan niyang maririnig mula sa akin.

Good, mahinang natawa si Selene sa isip ko.

Now let him feel what it's like to be forgotten.

Hindi ako sumagot sa lobo ko. Tahimik ko lang inilibot ang tingin sa paligid, parang mas interesado pa akong pagmasdan ang mga dekorasyon sa plaza at ang mga taong abala sa paghahanda kaysa sa Alpha na nakatayo mismo sa harapan ko. Para sa akin, isa lang siyang ordinaryong tao sa gitna ng maraming mukha.

"Symon."

Naputol ang katahimikan nang marinig ang boses ng isang babae. Halos sabay-sabay na napalingon ang lahat sa direksyon ng Alpha Hall.

Mula sa malawak na pintuan nito, dahan-dahang lumabas ang isang eleganteng babae na nakasuot ng puting bestida. Mahaba ang alon-alon niyang buhok, at nakapatong sa ulo niya ang isang pilak na korona na sumisimbolo bilang susunod na Luna ng Wolfram Pack.

Nakangiti siyang lumapit kay Symon, halatang hindi napapansin ang mabigat na atmospera sa paligid.

"Everyone's waiting," malumanay niyang sabi bago natural na kumapit sa braso ni Symon.

Pero unti-unting nawala ang ngiti sa labi niya. Hindi pala siya ang tinitingnan ni Symon. Nakatitig pa rin ito sa akin, na para bang wala nang ibang tao sa paligid.

Bahagya siyang napakunot-noo bago sinundan ang direksyon ng tingin ng Alpha at nagtagpo ang mga mata namin.

Ilang segundo lang iyon, pero sapat na para mabasa ko ang pagbabago ng ekspresyon niya. Nawala ang pagiging kampante niya at napalitan iyon ng pagtataka.

Pagkatapos ay kaba.

At nang muli niyang ibinalik ang tingin kay Symon at makitang hindi pa rin nito maalis ang mga mata sa akin… May isa pang emosyon ang unti-unting lumitaw.

Selos.

"Ako si Cassandra," magiliw niyang pagpapakilala habang inilalahad ang kamay sa akin. "Future Luna ng Wolfram Pack."

Tinanggap ko ang pakikipagkamay niya. Magaan lang ang pagkakahawak ko, sapat lang para maging magalang.

"Ash," mahinahon kong sagot. "Isa lang akong bisita. Wala rin akong balak manggulo."

Ngumiti si Cassandra at bahagyang tumango.

"I'm glad to hear that," sabi niya.

Ngumiti rin ako bilang tugon.

Pero kahit magaan ang usapan namin, ramdam kong pilit ang ngiti niya. Halos hindi niya maalis ang tingin sa akin, na para bang may kung anong bumabagabag sa isip niya. Hindi pa niya alam kung ano iyon... pero unti-unti na siyang kinakabahan.

Makalipas ang ilang minuto, nagsimula na ang programa. Masayang tumutugtog ang musika habang unti-unting napupuno ng tawanan ang buong plaza. May mga batang naghahabulan sa gilid, mga matatandang abala sa pagkukuwentuhan, at mga mandirigmang nagtatawanan habang may hawak na kani-kanilang inumin. Sa unang tingin, isa lang itong ordinaryong pagdiriwang na puno ng saya at kasiyahan.

Pero para sa akin...

Isa lang itong paalala kung gaano kadaling magpatuloy ang buhay ng mga tao.

Parang walang babaeng minsang hinatulan ng kamatayan sa mismong pack na ito.

Tahimik akong naupo sa pinakadulong mesa, malayo sa sentro ng kasiyahan. Habang abala ang lahat sa pagdiriwang, isa-isa kong pinagmasdan ang bawat sulok ng lugar. Halos wala namang nagbago. Pareho pa rin ang mga gusali, ang plaza, at maging ang Alpha Hall.

Ang nagbago lang... ang mga taong minsang nangakong poprotektahan ako.

Humakbang si Symon sa gitna ng entablado. Halos sabay-sabay na tumahimik ang buong plaza habang nakatingin sa kanya ang lahat, naghihintay sa sasabihin ng kanilang Alpha.

"Salamat sa inyong pagdalo ngayong gabi," panimula niya. Malalim at matatag ang boses niya, gaya ng nakasanayan ng lahat. Kalmado siyang magsalita, at sa panlabas na anyo, walang bakas ng anumang pag-aalinlangan.

Pero ako lang yata ang nakapansing ilang beses na napapadako ang tingin niya sa direksyon ko. Sa tuwing akala niyang hindi ko siya pinapansin, palihim niya akong sinusulyapan, na para bang natatakot siyang mawala ako sa paningin niya.

He's distracted, natatawang komento ni Selene.

Good.

Hindi ko na lang siya sinagot. Tahimik lang akong nanatili sa kinauupuan ko, kunwari'y nakikinig sa talumpati ni Symon, kahit alam kong mas magulo pa ang isip niya kaysa sa buong plaza.

"Ngayong gabi," pagpapatuloy ni Symon, "nais kong ipakilala ang babaeng pinili kong maging susunod na Luna ng Wolfram Pack."

Halos sabay-sabay na pumalakpak ang buong plaza. May mga sumipol pa at nagsigawan bilang suporta sa kanilang Alpha. Ramdam ang saya at pananabik ng lahat habang lumalapit si Cassandra sa tabi ni Symon.

Nakangiti siyang hinawakan ang kamay nito, at natural namang hinayaan siya ng Alpha. Magkatabi silang tumayo sa entablado, mukhang perpektong larawan ng isang Alpha at ng magiging Luna nito.

Isang makapangyarihang Alpha.

Isang elegante at magandang Luna.

Isang pares na hinahangaan at ipinagmamalaki ng buong Wolfram Pack.

At kung hindi ko lang alam ang tunay na nangyari limang taon na ang nakalipas... baka naniwala rin akong perpekto talaga ang istorya nila.

Habang nagpapatuloy si Symon sa pagsasalita, muli kaming nagkatitigan. Hindi ako umiwas. Tahimik ko lang siyang tiningnan, pero wala na ang dating emosyon sa mga mata ko. Wala nang pagmamahal. Wala nang sakit. Wala na ring galit.

Para sa akin, isa na lang siyang Alpha ng Wolfram Pack.

Pero mukhang hindi ganoon ang tingin niya sa akin. Napansin kong ilang beses siyang natigilan sa kalagitnaan ng pagsasalita. Minsan, para bang nakakalimutan pa niya ang susunod niyang sasabihin. Palihim din siyang napapatingin sa direksyon ko, na para bang may gusto siyang kumpirmahin sa tuwing magtatagpo ang mga mata namin.

Bahagya siyang napapikit at mahigpit na kinuyom ang kamao bago muling bumawi ng composure. Kung hindi ako maingat na nagmamasid, malamang hindi ko rin mapapansin ang mga maliliit na pagbabagong iyon.

He's struggling, mahinang komento ni Selene.

Hindi ako sumagot. Tahimik ko lang siyang pinagmasdan mula sa kinauupuan ko.

Hindi ko alam kung ano ang tumatakbo sa isip niya.

At sa totoo lang... wala na rin akong balak alamin.

Napansin iyon ni Cassandra. Kita ko ang bahagya niyang pagkunot ng noo bago siya kumapit nang mas mahigpit sa braso ni Symon. May sinabi siya rito, pero hindi ko na narinig ang eksaktong mga salita dahil natabunan iyon ng musika at bulungan ng mga tao sa paligid.

Ilang sandali silang nag-usap. Tahimik lang si Symon habang nakatingin sa akin. Maya-maya, lumingon siya kay Cassandra at maikli itong sinagot. Kahit hindi ko marinig ang sinabi niya, halatang hindi iyon ang sagot na gusto nitong marinig.

Kita ko ang bahagyang pag-aalinlangan sa mukha ni Cassandra. Muli niya akong sinulyapan, saka ibinalik ang tingin kay Symon. Pilit siyang ngumiti, pero hindi na iyon kasing gaan ng kanina.

Tumayo ako mula sa kinauupuan ko. Sapat na ang nakita ko. Hindi ko na kailangang tapusin ang engagement para maintindihan ang gusto kong malaman.

Pagtalikod ko, narinig ko ang pamilyar na boses ni Symon.

"Miss Ash," tawag niya.

Kusang huminto ang mga hakbang ko, pero hindi agad ako lumingon. Hinayaan ko muna ang ilang segundong katahimikan bago ako nagsalita.

"May maitutulong ba ako sa'yo, Alpha?" mahinahon kong tanong at pormal ang boses ko. Malamig na walang kahit katiting na pamilyar na emosyon. Parang unang beses lang talaga kaming nagkita.

Ilang sandali siyang hindi nagsalita. Nang muli niyang buksan ang bibig, ramdam ko ang pag-aalinlangan sa boses niya.

"Sigurado ka bang..." mahina niyang simula bago siya huminga nang malalim. "hindi tayo magkakilala?"

Dahan-dahan akong lumingon at sinalubong ang tingin niya. Bahagya akong ngumiti, isang simpleng ngiting ibinibigay sa isang ordinaryong tao.

"Kung nagkita man tayo noon," kalmado kong sagot, "sigurado akong hindi iyon naging sapat na mahalaga para maalala ko."

Kitang-kita ko ang pag-iiba ng ekspresyon niya. Para bang mas mabigat pa ang mga salitang iyon kaysa sa kahit anong sigaw o akusasyon na maaari kong ibato sa kanya.

Wala na akong idinagdag.

Muli akong tumalikod at nagpatuloy sa paglalakad. Iniwan ko siyang nakatayo roon, tahimik at hindi pa rin inaalis ang tingin sa likod ko. Hindi ko na siya nilingon pa. Sa pagkakataong ito, siya naman ang naiwang naghahanap ng mga sagot na hindi ko kailanman ibibigay.

Biglang lumakas ang hangin.

Huminto ang tugtog, at isa-isang namatay ang mga sulo sa paligid. Napatingala ang lahat sa langit habang nagsimulang umikot ang malamig na hangin sa buong plaza.

"Ano'ng nangyayari?" naguguluhang tanong ng isang bisita.

"Walang full moon ngayong gabi..." sabi naman ng isa.

"Bakit biglang lumamig?" usisa ng isa pang werewolf.

Bago pa ako makapag-isip, isang sinag ng pilak na liwanag ang bumaba mula sa kalangitan.

Diretso itong tumama sa akin.

Napahinto ako at napahawak ako sa leeg nang biglang kumalat ang matinding init sa balat ko.

"Ah..." napapikit kong daing.

Pakiramdam ko'y may apoy na unti-unting gumuguhit sa batok ko. Hindi iyon ordinaryong sakit. Mainit... pero kasabay no'n ay may kakaibang lakas na dumadaloy sa buong katawan ko.

Nang unti-unting humupa ang hapdi, napansin kong wala nang nagsasalita.

Tahimik ang buong plaza. Lahat sila ay nakatitig sa akin. Napakunot-noo ako at dahan-dahang inabot ang batok ko.

Pagkababa ko ng kamay, may bahagyang kumislap na pilak na liwanag sa gilid ng paningin ko.

"Moon Mark..." halos pabulong na sambit ng isang matanda.

"H-Hindi maaari..." nanginginig na sabi ng isa pa.

"Akala ko alamat lang iyon..."

Isa-isang lumuhod ang matatandang werewolf. Maging ang ilang mandirigma ay napaatras habang hindi maalis ang tingin sa akin.

Napatingin ako kay Cassandra. Namumutla na siya, at halatang nanginginig ang mga kamay niya.

Pagkatapos ay napadako ang tingin ko kay Symon. Nakatayo lang siya roon. Hindi gumagalaw. Hindi rin niya maalis ang mga mata sa akin.

Bago pa ako makapagsalita, isang malalim at makapangyarihang boses ang biglang umalingawngaw sa buong plaza.

Hindi ko alam kung saan iyon nanggaling. Parang mula mismo sa kalangitan.

"The Moonborn has returned."

Kasabay no'n, mas luminaw ang marka sa batok ko. At doon ko lang napagtantong... hindi lang ang pagbabalik ko ang magsisimula ng kaguluhan.

May mas malaki pang dahilan kung bakit ako ibinalik ng Moon Goddess.