Tired (pain and secrecy) | TagLish | COMPLETED

2

IKALAWANG KABANATA

Mature Content!

Summer

“I’ll miss you. Mag-iingat ka ro’n, ha? Bumili ka na ng cell phone, tutal, sabi mo naman ay mag-go-grocery ka. Para naman makausap kita at nang malaman ko ang kalagayan mo. Saulado mo naman ang number ko ‘di ba?” paalala niya at niyakap ako.

Tinapik-tapik ko ang likod niya, “Hmm, I will. Mamimiss din kita.”

Humiwalay siya sakin at tiningnan ako ng makahulugan. Ngumiti ako sa kaniya for assurance.

“Don’t worry, I’ll be fine. I’m going to be fine.” I hope so.

Nag-yakapan ulit kami. This time, niyakap ko na siya ng mahigpit dahil hindi ko alam kung kailan pa ulit kami magkikita. Kumalas ako sa pagkakayakap ko sa kaniya at hinawakan ang balikat niya.

“I’m going. Take care.” pagpapaalam ko sa kaniya.

“You should.” paalala niya at hinawakan din ako sa balikat.

Ngumiti na lang ako at sumakay na sa kotse. Dumiretso muna ako ng mall para mamili ng mga kailangan sa bahay. Bumili na rin ako ng cell phone ‘tsaka sim card. Pagka-ayos ay agad kong inilagay ang number ni Caleigh at ng parents ko.

“Pakilagay na lang po ro’n sa counter sa kusina.” sabi ko kay Manong Roy.

Si Mang Roy ay personal driver ni Keiran. Hindi siya rito tumitira pero depende pa rin iyon sa utos ng kaniyang amo. Nagkataon lang na no’ng tinawagan ko si Manong ay pauwi pa lang siya galing sa paghatid kay Keiran. Kapag kasi bad mood si Keiran ay hindi siya ang nagda-drive ng kotse niya and that’s one of the good thing about him.

Nang mailagay niya ang dalawang supot na may lamang grocery ay nagpaalam na agad ito dahil ipa-park pa raw niya ang kotse sa garahe.

Pagkalapag ko ng isa pang supot na bitbit ko ay inayos ko agad ang mga pinamili ko. Iyong iba ay inilagay ko sa ref, ang iba naman ay sa tray. Pagkasara ko ng pintuan ng ref ay bigla akong napatigil.

‘Be ready for your punishment tonight.’ － KV

Iyan ang nakalagay sa sticker paper na nakadikit sa pinto ref. Bigla akong napaupo sa nabasa.

Did I really make a big mistake to punish me that much?

Dinial ko ang number ni Caleigh habang wala sa sariling umaakyat ng hagdan.

I need someone to talk to.

Saktong pagsagot niya ay ang pag-upo ko sa kama.

“Yes? Caleigh’s speaking. May I know who this is?” maarteng tanong nito sa kabilang linya.

“Summer.” Buntong-hiningang sagot ko at humiga sa kama.

“Great! Buti naman at sinunod mo ang payo ko!” bulalas niya.

“Yeah. Ku-kumustahin ko rin sina Mommy at Daddy. I know at this time, sobrang naga-alala na sila sa akin.” sabi ko at kinuha ang unan at pinatong sa dibdib ko saka niyakap.

“Dapat lang! So, bakit ka nga pala napatawag?” tanong niya.

“Just for you to know my new number.” I answered plainly.

“Oh! Come on, Summer! Just so you know, alam kong may dahilan! I’m not your best friend if I’m like a stupid not knowing that there’s something up to!” maarte niyang saad.

I just rolled my eyes.

“Tell me,” mas seryoso na ang tono niya ngayon kaysa kanina.

“I’m going to have my punishment tonight.”

“Ha?” nagtataka niyang tanong.

“Remember what I told you tungkol sa nangyari kaninang umaga at kagabi?”

“Oh? Konek?” sarkastikong tanong niya.

“He’s mad, badly.” nagpakawala ako ng malalim na buntong-hininga habang iniisip kung anong klaseng punishment ang gagawin niya sa akin.

“Tss. Napakababaw naman niya! Para shampoo lang na hindi agad nabili at dinner na hindi agad naluto, punishment agad?!” inis na sabi nito.

“Kilala mo naman siya ‘di ba? He is known for being perfectionist. Ayaw niya ng naghihintay. Gusto niya ay agad-agad. Gusto niyang perpekto ang lahat.” nanlulumo kong pahayag.

“A perfectionist like him doesn’t have the right to live,” mapait na wika niya.

“He has the right because I love him.”

“Sige. Sabihin na nating may karapatan siyang mabuhay dahil tao siya at nilalang siya ng Diyos. Pero hindi yata’t wala siyang karapatan na saktan ang isang babae lalo pa’t asawa ka niya.” mapanghusga niyang wika.

“H’wag na nating asahan na porke mag-asawa na ay magbubuhay reyna na ang babae. Iba na ang panahon ngayon. At kung iniisip mo na mangyayari ang fairytale sa totoong buhay ay nagkakamali ka. Fairytale never exist.” seryoso kong sabi. She frowned. Nai-imagine ko na ang mukha niyang hindi maipinta. Gano’n kasi siya kapag naiinis siya sa isang bagay o kahit pa sa tao.

“Ah! Basta! Hindi tama ang ginagawa niya! Pupunta ako riyan ngayon din! Magbibihis lamang ako at maga-ayos pagkatapos ay pupunta na ako riyan!” nagmamadaling wika niya.

“Hindi mo na kailangan pang pumunta pa rito. Okay lang ako.” pagpigil ko sa kaniya.

“Hindi ka okay, Summer! Pupunta na ako riyan! Saglit lang!” pagpupumilit niya at saka pinatay ang tawag.

Wala na akong magagawa kaya hinintay ko na lang siya. Mas apektado pa siya kaysa sa’kin. Kahit naman magmukmok ako at mag-reklamo ay wala namang mangyayari. Ipagpapatuloy pa rin niya ang balak niya. Wala pa rin akong kawala.

Maya-maya ay nakarinig ako ng doorbell. Siya na siguro ‘yon. Pagbukas ko ng gate ay humahangos siyang pumasok ng bahay. Galit na galit.

“Nasaan na iyong tarantadong lalaking ‘yon?! Naku! Nanggagalaiti ako sa galit dahil sa kaniya!” nagpalinga-linga siya sa paligid.

“He’s not here, Caleigh! Nasa trabaho siya. Sabado ngayon.” sabi ko para tumigil na siya.

“Ha! Pasalamat siya! Kung hindi, gagawin ko talaga lahat para tumigil na siya sa pananakit sa’yo!” inis na wika niya habang marahas na umupo sa sofa.

Pumunta muna ako sa kusina para kumuha ng maiinom. Habang naglalagay ako ng juice sa baso ay bigla siyang nagsalita. Napatingin ako sa kaniya at nilapag ang pitsel sa counter.

“Ikaw lang ang tao rito? Nasa’n ang mga maids? Day off?” tanong niya at kinuha ang juice saka uminom.

“Walang maids dito. Ayaw niya.” sagot ko at pumunta sa sala habang siya ay nakasunod sa’kin at nagtitingin sa mga picture frames. Kakalinis ko lang kahapon kaya nakatayo ang mga picture frame pero tiyak na kapag napansin iyon ni Keiran ay ibabalik niya ang mga ito sa dapat nilang kalagyan.

“Bakit naman? Masyado ‘ata siyang kuripot?” biro niya. Napahinga ako ng malalim. Mabuti naman at kumalma na siya.

“Hindi naman sa kuripot, ayaw niya lang talaga dahil hindi naman daw nila inaayos ang trabaho,” pagsisinungaling ko at saka umupo sa sofa.

Tumango-tango siya saka umupo sa tabi ko at inilapag ang baso sa center table.

“Siya nga pala, tungkol do’n sa parusa? Bakit hindi mo na lang sabihin sa kaniya? Para naman makalaya na kayong dalawa.”

Pagkasabi niya noon ay biglang nanariwa sa aking alaala ang nakaraan.

“Hindi ko sinasadya! Patawad!”

Iyon ang mga huling salitang binigkas ko. Dalawang taon na ang nakakaraan pero sariwa pa rin sa akin ang lahat. Bawat detalye ay naaalala ko pa na parang sinasabi sa akin na hindi ko ito pwedeng kalimutan. Masakit pa rin. Sobrang sakit pa rin. Alam kong mali ang napasok ko pero wala na akong maisip na ibang paraan para mabayaran ang mga kasalanan ko. Araw-araw akong nagsisisi at humihingi ng tawad dahil sa nagawa kong kaduwagan. I deserve all these pain. Hindi ko deserve ang maging masaya habang may ibang taong patuloy na nasasaktan at nahihirapan.

“Hindi! Hindi, Caleigh! Hindi niya malalaman ang tungkol do’n! Kung kaya ko ‘yong itago ng habambuhay, itatago ko!” histerikal na pahayag ko. No! Hindi niya puwedeng malaman! Please…don’t let him know. I already have him. Hindi ko kakayanin kapag nawalan pa siya sa akin.

Tumayo siya at lumagitik sa aking pisngi ang kaniyang palad. Masakit. Pero naiintindihan ko siya. Kapakanan ko lang ang iniisip niya.

“Tanga ka ba?! O, nagtatanga-tangahan ka lang talaga?! Alam nating lahat na hindi mo ‘yon maitatago habambuhay! Darating ang panahon, malalaman din niya! ‘Wag mong hayaang malaman pa niya sa iba!” sigaw nito sa akin.

Nanghina ako sa narinig. Paano nga kung malaman niya? Paano kung malaman niya mamaya? Bukas? O, sa makalawa? Anong gagawin ko kapag nangyari iyon? Hindi ko pa kaya at hindi ko kakayanin.

“Hindi! Hindi ko hahayaang malaman niya! Hindi!” paulit-ulit na wika ko.

“No! Please, ayokong malaman niya. I am willing to do everything ‘wag niya lang malaman. I love him so much. Kahit ilang beses akong masaktan, okay lang. Just please, hayaan nyo ‘kong makasama siya. Hayaan nyo ‘kong iparamdam sa kaniya kung gaano ko siya kamahal. Just let me.”

“Please, Caleigh. Nagmamakaawa ako. Huwag niyong sasabihin sa kaniya.”

Niyakap niya ako ng napakahigpit. Doon ay napahagulhol ako sa balikat niya. Iling lang ako ng iling habang nakayakap sa kaniya ng mahigpit.

“Sshh, magiging okay din ang lahat. Nandito lang ako. Kung gusto mong itago natin ang tungkol do’n. Sige…itatago natin.” paga-alo niya sa akin.

Maya-maya nakarinig kami nang pagbukas ng pinto. Nanlalaki ang mata kong nakatingin sa taong nakatayo sa harapan namin. Malalaki ang ngisi nito at madilim ang mga matang nakatingin sa amin.

Tumayo ako sa gulat at mabilis na pinahid ang aking mga luha. Nanghihina ako, hindi ko alam ang gagawin ko, ramdam ko ang mabilis na t***k ng puso ko na para bang may humahabol rito at ang lakas ng tambol nito. Matutumba na sana ako pero nasuportahan naman kaagad ako ni Caleigh.

“How desperate you are? Nagsumbong ka pa talaga sa kaibigan mo.” mapanlait niyang saad. Naglakad siya palapit sa amin.

Tinapon niya sa sofa ang kaniyang coat at pinatong sa center table ang kaniyang bag.

Napahinga ako ng maluwag at para bang nabunutan ng kalahating tinik ang puso ko. ‘Buti na lang! Hindi ko hahayaang malaman niya ang tungkol doon.

“H-Hindi ako nagsumbong. Naghanap lang ako ng taong mapaglalabasan ko ng sama ng loob.” mahinahon kong tugon. Ngunit mali yata ang naging sagot ko.

“Eh ‘di nagsumbong ka rin! Bobo! Parehas lang ‘yon. Sama ng loob? Are you out of your mind? Para sabihin ko sa’yo Summer, ikaw ang may kasalanan kung bakit tayo nandito sa ganitong sitwasyon! Kaya ‘wag kang umasta na ikaw ang unang na-agrabiyado!” paninisi niya saka mabilis na hinablot ang braso ko.

Oo nga naman. Bakit ko nga ba nakalimutan ‘yon? Ako ang dahilan kung bakit siya nakatali sa akin ngayon. Ako ang dahilan kung bakit nagkakaganito siya. Lahat ng ito, ako ang dahilan. Ako ang puno’t dulo.

Nagsimula na siyang maglakad at nilagpasan ang galit na si Caleigh.

“Keiran! Bitawan mo nga si Summer! Asawa mo siya! Respeto naman!” pigil ni Caleigh sa kaniya.

Humarap si Keiran kay Caleigh kaya napaharap na rin ako. Mahigpit na mahigpit na ang hawak niya sa braso ko. Please, Caleigh. Huwag ka ng makialam pa rito. Hindi mo kakayanin ang bagsik niya. Ayos na sa’kin ang nariyan ka sa tabi ko.

“H’wag kang makialam dito, Caleigh! Asawa ko siya at pwede kong gawin ang lahat ng gusto ko sa kaniya!” sigaw ni Keiran dito.

“Iyon na nga, eh! Asawa mo siya. Ano man ang pinagdaraanan ninyong dalawa, hindi mo siya pwedeng pwersahin na lang. Babae ‘yan, Keiran! Asawa mo ‘yan!” gigil na wika ni Keiran habang tinuturo ako.

“Caleigh, I’m warning you. Don’t meddle with our business.” malamig at mariin na wika ni Keiran. Mas humigpit pa ang hawak niya sa braso ko. Kaya naman napa-igtad ako.

“Summer,” nag-aalalang wika ni Caleigh at saka tumingin kay Keiran.

“Kaibigan ko siya at makikialam ako sa ayaw at sa gusto mo!” namumula na ang mukha ni Caleigh dahil sa galit. Nanginginig din ang kaniyang kamay habang nakaturo sa akin.

“Umalis ka na sa pamamahay ko kung ayaw mong mamatay ‘tong kaibigan mo.” unfortunately, he can do that.

Tiningnan ko si Caleigh. Sinasabi ng mata ko na umalis na siya at kaya kong harapin ito. Kahit hindi ko alam kung makaka-raos pa ako. He’s too strong for me and I’m too weak to fight him.

“No, Summer! Hindi ako aalis dito! Hindi ko hahayaang saktan ka ng lalaking ‘yan!” Pilit niyang binabawi ang braso ko sa pagkakahawak ni Keiran.

Hinila ni Keiran ng malakas ang braso ko para mapalapit sa kaniya ng tuluyan.

“Baka gusto mong malugi ang kompanya ninyo at kasuhan pa kita ng tresspassing? I bet hindi kakayanin ng pamilya mo ang krisis na makakaharap ninyo dahil lang sa nakialam ka sa amin ng asawa ko.” nakangising hamon nito kay Caleigh.

Nakita ko ang gulat at takot sa mukha ni Caleigh. Tinanguan ko siya kahit hirap na hirap na ako. I mouthed please. Kayang-kayang gawin ‘yon ni Keiran. Mayaman siya. Oo nga’t mayaman kami pero mas mayaman siya. Mas makapangyarihan. Ang pinaka-malaking share sa kompanya namin ay sa kaniya nakapangalan. Tuso siya pagdating sa negosyo at sa mga pag-aari niya. At ako. Ako ay isa sa pag-aari niya.

“Tandaan mo ito Keiran Villanueva! Pagsisisihan mo ang ginagawa mo sa kaibigan ko!” banta ni Caleigh bago nag-martsa palabas ng bahay.

“Oh, hindi ako natatakot.” ngising wika ni Keiran.

Hinila niya ako paakyat ng bahay at dinala sa kwarto niya.

Pagkabukas niya ng kwarto ay tinulak niya ako ng malakas kaya napaupo ako sa sahig malapit sa king sized bed na pinasadya pa niya sa England.

“Tumayo ka r’yan!” utos niya.

Sinunod ko siya kahit na medyo masakit ang pwet at ang braso ko.

Sinipa niya ako sa tiyan kaya tumilapon ako sa unahan ng kama, tumama ang likod ko ro’n. Napa-igik ako dahil sa sakit. Inapakan pa niya ako at dahil sa nakatagilid ako ay trumiple ang sakit noon. Napahiga ako at inapakan niya ako sa tiyan. Bumuka ang bibig ko pero walang tunog na lumabas mula rito, basta ang alam ko ay sobrang sakit ng ginagawa niya ngayon. Sobrang sakit na hindi ko alam kung kakayanin ko pang tumayo pagkatapos nito. Sobrang sakit na hahayaan ko na naman siya sa mga gagawin niya dahil pagod na akong lumaban pa. Dahil sa tuwing lalaban ako, lalong pinapamukha sa akin ng mundo na deserve ko ang mga ito dahil ako ang may kasalanan ng lahat.

“Tumayo ka sinabi!” Kahit hindi ko nakikita ang mukha niya ay na-i-imagine ko na ang ma-awtoridad niyang mukha.

Tumayo ako kahit namimilipit pa ako sa sakit. Nakita ko pa ang hubad niyang katawan at nakabalandra sa harap ko ang kaniyang 6 pack abs. Kung normal na araw lang siguro ito ay baka nag-laway na ako dahil sa tanawing aking nakikita.

“Maghubad ka.” tiim-bagang utos niya.

Umiling-iling ako at umatras papunta sa pinto. Kasasabi ko lang na hindi na ako tatanggi at lalaban pero heto na naman ako, nilalapit ang sarili ko sa matinding sakit at pagdurusa.

“Don’t you dare open that door, Summer. Kapag sinabi kong tanggalin mo ang damit mo, tanggalin mo! Huwag mong sinasagad ang pasensya ko, malandi ka.” nanggigigil na wika nito.

“Bumalik ka rito,” turo niya sa dating pwesto ko.

Nanginginig ako habang naglalakad sa pwesto ko kanina. Nang makarating ako doon ay halos mapaupo ako dahil sa panginginig ng tuhod ko.

“Now, take off your clothes.”

Kahit nangangatog at kinakabahan ay naghubad ako…sa harapan niya.

Ngumisi siya at pinasadahan ako mula ulo hangang paa. Paulit-ulit niyang ginawa iyon. Nang biglang tumigil ang kaniyang mata sa ibabang parte ng katawan ko. Nagbabaga ang kaniyang mga mata habang nakatingin doon at nag-iigting ang kaniyang panga.

He’s turned on already. 

Huminga siya nang malalim at humalukipkip sa harapan ko.

“Dance, please,” hindi iyon pakiusap kun‘di utos.

“DANCE!” sigaw niya nang hindi ako natinag sa kinatatayuan ko dahil sa takot.

Nagsimula na akong sumayaw nang malaswa kahit hindi ako komportable. Pakiramdam ko ay sobrang baba kong babae. Nakita ko ulit na pag-igting ng kaniyang panga. Ang paraan ng pagtingin niya sa akin ay nakakailang.

“Pleasure yourself.” Nanlamig ako sa winika niya. This can’t be happening.

Sobra na ‘to. Hindi ko na kaya. Pero ano nga namang laban ko? I’m just nothing but his so-called-f*cking-wife. I’m just for pleasure.

“I…I-I’m s-sorry…Hindi na mauulit. J-Just please…don’t do this to me, Keiran.” pagmamakaawa ko nang tumigil ako sa pagsayaw.

“I don’t care. I want you to pleasure yourself.” malamig niyang sabi.

Napaluha na ako. Masakit ang katawan ko. Pagod na ako. He’s so heartless.

Nagsimula na akong romansahin ang sarili. Nilaro ko ang ibabang parte ng aking katawan. I cupped my breast and massage it. I bite my lip dahil sa init na nararamdaman ko. Ipinasok ko ang isa kong daliri at naibuka ko aking bibig dahil masikip pa ito. Sinimulan ko nang ilabas-masok ang daliri ko habang nilalaro ang dibdib ko. Dahil sa nakatayo ako at hirap na hirap ako kung paano ko ikokomportable ang sarili ko. Nanginginig ang tuhod ko. Maya-maya pa ay naabot ko na ang rurok, kaya hindi ko mapigilang mapaupo dahil sa pagod.

Muli ay nagsipatakan ang mga luha ko. I never thought na magagawa ko ang bagay na ito. This is not me. Naninikip na ang dibdib ko. Gusto ko ng sumuko pero hindi puwede. Kailangan niya ako. Naiintindihan ko siya. Kaya kahit masakit na masakit na at durog na durog na ako ay kailangan ko pang lumaban.

“Tumayo ka r’yan! Pumunta ka rito!” hiyaw niya.

Nang makarating ako sa kinatatayuan niya ay agad niya akong hiniga at hinalikan nang marahas. Gustuhin ko mang tumutol ay hindi ko magawa dahil pagod na ako. Pagod na pagod na ako kaya naman hinayaan ko na lang siya sa gusto niyang gawin. Hindi ako tumutol o kung ano man. Patuloy lang na umaagos ang maliliit at mainit na butil ng luha mula sa aking mga mata. Mabilis na nakarating ang halik niya sa leeg ko hanggang sa dibdib ko. Sandali siyang napatigil doon at nilaro ‘yon. Ilang sandali pa ay pinasok niya ito nang marahas at walang pahintulot. Buo niyang pinasok iyon at mabilis na umindayog sa itaas ko. Mariin at may panggigigil. Ilang beses niyang ginawa iyon at ilang beses din siyang nilabasan...sa loob ko.

Akala ko ay tapos na ‘yon dahil nagbihis na siya. Pero nagulat ako nang kinalkad niya ako palabas ng kwarto.

“K-Keiran? San mo ‘ko dadalhin? N-Nakahubad ako. Wala akong kahit anong saplot,” nanghihinang pigil ko sa kaniya.

Tumigil siya at tiningnan ako nang masama.

“Nanggigigil ako sa’yo, Summer! Gustong-gusto na kitang patayin!” sigaw niya at sinuntok ako sa tiyan.

 » » »

Nagising ako at agad na namilipit sa sakit ng tyan. Walang ano-ano’y biglang nagbalik sa akin ang lahat ng nangyari…kanina o kagabi? Hindi ko na alam kung ilang oras akong nakatulog simula no’ng sinuntok ako ni Keiran sa tiyan. Galit na galit siya sa’kin pero hindi ko siya masisisi. Walang dapat na sisihin rito kun’di ako.

Niyakap ko ang sarili ko nang makaramdam ako ng panlalamig. Napatingin ako sa katawan ko at huli na nang napagtanto kong wala pala akong saplot. Iginala ko agad ang mata ko sa paligid. Madilim. Pero base sa amoy nito ay sa budega niya ako dinala. Sa tagal ng pagsasama namin ni Keiran ay ngayon niya lang ginawa ang bagay na ito. Ngayon lang siya naging demonyo. He’s a devil. The devil that I love the most.

Agad akong tumakbo papunta sa pinto. Pinilit kong buksan ang pinto pero naka-lock ito. Ni-lock niya ako rito sa madumi at nakakadiring kwartong ito. Nakita ko ang tatlong paguhit na butas. Mula roon, ay kitang-kita ko ang buwan.

Gabi na. Kapag ganitong galit siya ay malabong pakawalan niya ako rito. Napaupo ako sa kawalan ng pag-asa. Siguro habangbuhay na ako dito sa kwartong ‘to at dito na rin ako mamamatay. Bukod sa galit siya at ayaw na ayaw niya akong makita ay wala namang tutulong sa’kin dito dahil walang maids dito. Si Manong naman ay hindi ko alam kung nasaan na.

Kumalam ang tiyan ko. Nagugutom na ako at nanghihina na rin ako. Hindi ako sanay sa ganito kadilim na lugar. Ang tanging ilaw lang dito ay ang sinag ng buwan na lumalampas sa butas pero hindi sapat iyon para masakop ang buong kwarto. Niyakap ko ang aking tuhod at saka ibinaon ang mukha ko rito.

Someone, please. Save me from this darkness. This pain I’m carrying right now is too much to handle.

~