Under The Moonlight (Boyxboy)

Kabanata 7

Under The Moonlight

Kabanata 7

Marcianoʼs Point Of View.

Malalim na ang gabi pero hindi pa rin ako makatulog. Ang daming tumatakbo sa isipan ko. A lot of questions that I can't answer on my own. Hindi ko alam kung sino rin ang makakasagot sa mga 'to.

Bakit ko 'to nararamdaman? I supposed to play with people but that f*****g Evanston were playing in my mind. Mabilis ang t***k ng puso ko sa tuwing malapit siya sa akin. I've never felt this feeling in my entire life. Though, may iilan akong naging girlfriend pero hindi ganito ang takbo ng puso ko.

“s**t! I hate this!" Bumalikwas ako sa kama at napahilamos sa aking mukha. Frustrated. I don't know what are these feelings, I feel excited everyday and I want to see him smiling.

“This can't be!" I said in a low tone of voice. Tumingin ako sa labas at nakita ko ang fascinating moon above. Natatakpan lang ito ng iilang nagtataasang kahoy pero hindi pa rin nababawasan ang ganda nito.

Bumuntonghininga ako. I wish I could fly to the moon and stay there. Walang iniisip, ang tanging ginagawa lang ay nakatingin sa baba, waiting for the sun to shine.

Kumunot ang noo ko when I heard a voice calling my name. Mabilis akong lumapit sa nakabukas kong bintana at hinanap ang boses na iyon. I looked down on the floor only to see him, that Evanston wearing a white plain T-shirt at shorts. Nakatingin ito sa akin at nakangiti pa.

“Hey, I heard you screaming. Come here... Join me," aniya. Tumingin ako sa paligid at wala akong nakikitang iba bukod sa kaniya.

Muli akong tuming sa loob at hinanap ang wall clock na nakasabit sa dingding. It's still nine in the evening and why he's still there?

“Wait me!" sabi ko rito nang may kalakasan. Isinarado ko na ang bintana ng aking kuwarto at muli akong pumasok. I wore my jacket first before living my room.

Agad akong nakarating sa labas ng bahay where Evan was standing there. His both hands are in his pockets. Hindi ba siya nilalamig? Malamig ang simoy ng hangin pero itong lalaking itoʼy tila ba hindi nararamdaman ang lamig nito.

“It's cold here. Why are you still outside?" tanong ko. I hugged myself nang lumakas ang simoy ng hangin. Nakasuot naman ako ng jacket pero hindi iyon sapat.

Nagkibit-balikat siya. “I was just looking at the moon. It's really beautiful," anito.

Tumango ako. Naglakad ako papunta sa palagi kong pinupuwestuhan sa tuwing nagbabasa ako ng libro. I sat on the chair made of steel. Sumunod pala ito sa akin at naupo rin sa harapan ko.

"Ikaw, bakit ka lumabas?" Nagsalubong ang kilay kong napatingin sa kaniya.

What? He asked me to join him here. Makakalimutin ba 'tong lalaking 'to? May sira ba ang turnilyo sa kaniyang ulo?

"You didn't remember? You asked me to join you, that's why I'm here." Tumawa siya.

"I know. Gusto ko lang itanong. May problema ka ba?" Natigilan ako sa tanong nito. Bigla akong napaiwas ng tingin.

"W-Wala. Insomnia," I said.

"Oh, you can't sleep because of that? I have a solution." Bigla akong na-curious sa sinabi nito. I don't have insomnia, I can sleep peacefully. "Jakol," he said.

Muntik na akong mabulunan kahit wala naman akong kinakain. Nasamid yata ako dahil sa sinabi niya. Is he out of his mind? Papaano niya nasasabi ang mga salitang iyon without thinking?

"You're insane!" singhal ko na ikinatawa lang niya. Masamang tingin naman ang ipinupukol ko sa kaniya. He's impossible!

Sumuko ako sa pagtitig dito nang masama. I looked at the sky where moon and a lot of stars was still there. They made my heart calm, they made me feel that I am not alone and they made me feel that even in your darkest day, you can still shine.

"What's in your mind?" he asked suddenly. Kaya ibinaba ko ang tingin sa kaniya only to see his dark eyes. Tila ba kumikislap ito kaya bigla na namang kumabog ang dibdib ko sa lakas.

"What do you mean?" I asked. Hindi ko rin kasi lubos na naiintindihan ang tanong nito. I know brain is inside of my head but my mind? I don't think so. Maybe a girl? I don't know. Magulo ang isip ko sa dami nang pumapasok dito.

"I'm asking kung ano ang iniisip mo?" mahinahon niyang tanong. Different from the Evanston I met. Nakikita ko kasi ang pagiging mayabang nito noon but now, he's different from that person.

"S-Some random stuff–"

"Like what?" he asked again pero hindi ako nakakaramdam ng inis dahil sa dami ng tanong nito. I even feel better because I know, there's someone who will listen to me and asked me kung ano ba ang nasa isip ko.

"Like kung ano ang buhay sa syudad. Is there any differences dito at doon?" I honestly asked.

Matagal na kasi akong napapaisip kung ano ang buhay na mayroon sa Manila or some part of the Luzon. I've never been there dahil hindi naman mahilig si Papa na pumunta sa malalayong lugar. Iilang lugar pa lang ang napupuntahan ko dahil katulad ni Papa ay hindi ako mahilig gumala.

Dito lang sa Hacienda at sa ibang parte nitong bayan namin.

"Manila is really different from this place. That's why I like it here." Ngumiti siya kaya tumango naman ako. "If you wanna come with me, I'll show you how our life their."

Bigla akong nakaramdam ng lungkot. I know, he won't be staying here for long. Summer will last only a few months at kapag natapos na iyon ay babalik na siya sa syudad.

Pero hindi ba dapat ay masaya ako kapag aalis na siya? He's not around. No one will make me confused. Hindi na ako matatakot sa kahit na ano mang puwedeng mangyari.

Ngunit hindi ko iyon maramdam. I know only felt this sadness inside of me. Natatakot ako na kapag aalis na siya, he will never comeback here.

"I-I don't know. Maybe after I study," I said. Tumango lang ito.

"I will be back here kapag nakatapos ka nang mag-aral. We'll go there to see Manila," anito. Sumaya ako pero hindi iyon sapat.

Hindi ko hawak ang oras. Hindi ko alam kung ano ang puwedeng mangyari kinakabukasan. Kaya kahit sabihin pa nitong babalik siya, hindi ko alam kung may hihintayin pa ba ako.

–

Kinabukasan, kahit na wala akong sapat na tulog ay masaya ako. I don't know but my questions inside of my mind was now answered. Nalilinawan na ako kung ano itong nararamdaman ko ngunit natatakot pa rin ako.

Natatakot akong baka husgahan nila ako. I'm only son of my parents and soon they will be giving me this place, ipapamana nila ito sa akin at alam kung gusto nilang palaguin pa ang lahi namin.

Kaya kahit alam ko na itong nararamdaman ko. I still have doubts to tell the truth. There are a lots of things na puwedeng mangyari. Isang malaking kahihiyan sa pamilya ko na magkaroon ng isang katulad ko. That's why no matter what will happen, I'll hide this feeling into my closet.

Isa pang ikinakatak ko'y baka pagtawanan lang niya ako or worse, iwasan niya ako.

"Senyorito, kakain na po."

"I'm coming!" sigaw ko mula sa loob ng aking banyo. Paggising ko'y rito na ako dumeretso at naghalimos. Agad din naman akong lumabas at inayos muna ang sarili sa salalim bago lumabas.

Naabutan ko silang tatlo sa kusina, nakaupo na sa kani-kanilang puwesto and they're silently eating their foods.

"Hey, may dumaan bang multo? Why are you guys silent?" I joked and laugh pero mukhang walang nakakuha sa joke ko. Kaya nagkibit-balikat na lang akong naupo sa aking puwesto katapat ng aking Mama.

Kumuha na lang ako ng pagkain dahil para bang walang nakakakita sa akin dito. I don't know what's gotten to their minds right now. Usually, maaga pa lang ay ang boses na agad ni papa ang agahan ko.

"IT'S A PRANK!" They laughed and even the maids were laughing.

Kumunot lang ang noo ko. "Prank? Is that a prank to you guys?" I asked kaya tumigil ang mga ito sa pagtawa. Inirapan ko lang sila at kumain na ako. "You suck from this. Next time, kung hindi bagay 'wag nang gawin."