CHAPTER 33 คนที่ใช่ ไม่จำเป็นต้องพยายาม
สายไหมนอนไม่หลับจึงเดินออกมาหน้าบ้าน พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นไฟหน้ารถแวบ ๆ จากที่ไกลออกไป
เธอชะงัก ยืนนิ่งอยู่สักครู่ หัวใจเต้นแรงทั้งที่ไม่รู้ว่าทำไม
“พี่กำนัน…” เสียงเธอเบาราวกับลมกระซิบ น้ำตาซึมที่ขอบตา ไม่เห็นหน้าแต่กลับมั่นใจ ว่ารถที่จอดเห็นแสงไฟราง ๆ เป็นรถของเขา
แต่แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว ที่ได้รู้ว่าเขายังเป็นห่วง
ไฟหน้ารถกระบะคันเก่าฝ่าอากาศเย็นเฉียบ แสงสีเหลืองของไฟหน้ารถ สาดกระทบฝุ่นดินลอยคลุ้ง แนวต้นไม้ริมทาง กลืนกลบความเงียบของถนนสายเปลี่ยวที่ทอดยาวไปในความมืด
กำนันเสือนั่งนิ่งหลังพวงมาลัย สีหน้าขรึมและเงียบกริบ ในรถไม่มีเสียงเพลง ไม่มีแม้แต่เสียงถอนหายใจ มีเพียงแสงไฟจากหน้าปัดรถที่สะท้อนเงาใบหน้าครุ่นคิดของเขา
มือข้างหนึ่งจับพวงมาลัยไว้แน่น อีกข้างหนึ่งขยับเล็กน้อยไปแตะตรงที่สายไหมเคยจับไว้…
คิดถึงเหลือเกิน…
ประตูไม้ถูกผลักเข้าไปด้
