CHAPTER 32 ความคิดถึง
เสียงล้อรถสองแถวจอดลงหน้าบ้านไม้ใต้ถุนสูงหลังหนึ่ง ท่ามกลางหมู่บ้านกลางทุ่งนา สายไหมสะพายกระเป๋าใบเก่า ก้าวลงจากรถช้า ๆ ข้างทางคือเงาของบ้านที่เธอจากมา
วันนี้ เธอกลับมาในวันที่หัวใจเข้มแข็ง และปลดเปลื้องหนี้สิน ภาระที่เคยแบกเต็มสองบ่า
“สายไหม!” เสียงร้องแหบพร่าของชายวัยกลางคนดังขึ้น สุเทพวิ่งมารับลูกสาวอย่างดีใจ
“พ่อ ทำไมต้องทำท่าทางดีใจขนาดนี้ด้วย” สายไหมพึมพำ ก่อนที่ร่างของเธอจะถูกดึงเข้าสู่อ้อมกอดของชายแก่ ผู้เคยทำเรื่องผิดพลาดมาตลอดทั้งชีวิต “เมื่อวานก็เจอกัน”
“วันนี้ไม่ใช่เมื่อวาน พ่อดีใจที่ลูกได้กลับมาบ้านสักที พ่อจะได้ชดใช้ในสิ่งที่พ่อเคยทำเลวกับลูก” สุเทพเอ่ยด้วยถ้อยคำสุภาพ ไม่กูมึงกับลูกกับเมียเหมือนแต่ก่อน
“เรื่องที่มันผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไปเถอะค่ะ” สายไหมเอ่ยอย่างอ่อนโยน “เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะคะ”
“อืม มา ๆ พ่อจะเอากระเป๋าไปเก็บให้” สุเทพดึงกระเป๋า
