CHAPTER 6 ผู้หญิงของฉัน

1243 Words

CHAPTER 6 ผู้หญิงของฉัน “กำนันท่าจะชอบสายไหม” กรองแก้วเอ่ย ในขณะที่สายไหมถือกระติกน้ำกับสะพายย่ามมีดของตัวเองเดินตรงไปที่รถไถ ที่มีพ่วงสำหรับให้คนงานนั่งกลับไปพักที่บ้านพัก “ไม่หรอกค่ะ กำนันเขาเป็นคนชีกอ นิสัยเจ้าชู้แบบนั้น ก็เต๊าะไปเรื่อยล่ะค่ะ” สายไหมยิ้ม ไม่ได้คิดตามกับคำพูดของกรองแก้ว ที่เธอมาทำงานที่นี่ ก็เพราะต้องการมาทำงานใช้หนี้ ใช้หนี้จบเธอก็จะกลับไปนอนกอดแม่ที่บ้าน ไม่จำเป็นต้องเอาเรื่องไร้สาระมาคิดให้ปวดหัว “มันก็จริง แต่…” “ไม่มีแต่ รีบกลับไปอาบน้ำ ร้อนจนคันยิบ ๆ” “นั่นดิ วันนี้ร้อนจริง ๆ” สายไหมขึ้นไปนั่งบนรถ โดยมีคนงานอื่น ๆ ทะยอยมาขึ้นตาม เสียงสตาร์ทรถไถดังกระหึ่ม เสียงเจื้อยแจ้วดังขึ้นพร้อมกับเสียงหัวเราะหยอกล้อกันสนุกสนาน “โอ้ยยย วันนี้ร้อนชิบหาย ร้อนอย่างกับโดนเผา! ตัดอ้อยเหมือนจะตาย เหงื่อไหลจนเสื้อแฉะ!” สมใจยกชายเสื้อเช็ดเหงื่อ “เหม็นเหงื่อกันทั้งคันรถแน่ กลิ่นไคคละคลุ้ง เหม็นทั้งรถ” นาง สาวใหญ่สายเมาท์ประจำไร่เอ่ย “เหม็นจนขมคอ” “กลิ่นแรงขนาดนี้ ตดหมูยังแพ้!” “ฮ่่า ๆ” เสียงหัวเราะลั่น นั่งเบียดเสียดกันพร้อมความเหนื่อยล้าของคนงาน ที่ต้องทำงานตากแดดหน้าดำตัดอ้อยมาทั้งวัน ผ่านไปหลายวัน ชีวิตสายไหมไม่มีอะไรมาก เช้าไปทำงานพร้อมกรองแก้วก่อนใคร ๆ กลับมาอาบน้ำนอน บางวันก็มีกิจกรรมยามว่าง ทะเลาะกับชบา รายนั้นชอบจิกกัด สายไหมก็กัดตอบอย่างไม่ยอม วันนี้ก็เป็นอีกวันที่แสนเหนื่อยล้า สายไหมกลับมาที่บ้านพักของตัวเอง เธอรีบเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ พออาบเสร็จก็ซักผ้า สายไหมนุ่งผ้าถุง กระโจมอกด้วยผ้าถุงผืนเดียว ผมยังเปียกจากการอาบน้ำ กำลังยืนบิดผ้าแล้วตากอย่างขะมักเขม้น กลิ่นสบู่หอมจาง ๆ ลอยคลุ้ง “สายไหม?” น้ำเสียงนุ่มทุ้มดังขึ้น ทำให้หญิงสาวต้องละสายตาจากเสื้อผ้าที่กำลังตาก มองหาเจ้าของเสียง “ฉันเอง” “ว้าย! กำนันเสือ!” รีบคว้าผ้าถุงอีกผืนมาคลุมอกแน่น แต่สายตาของกำนันเสือที่มองมา กลับทำให้สายไหมหน้าร้อน “หยุดมองเลยนะ! เดี๋ยวปาไม้หนีบลงไปให้เจ็บหัวจริง ๆ ด้วย!” สายไหมขึ้นเสียง “โธ่เอ๊ย ก็คนมันไม่เคยเห็นผู้หญิงตากผ้ามานานแล้วนี่นา แถมคนที่ตากก็น่ารักมากซะด้วย ก็เลยมองเพลินเลย” กำนันเสือหัวเราะชอบใจ แต่กลับทำให้สายไหมหน้าบูดบึ้ง “นี่กำนัน!” หญิงสาวเสียงขุ่น กำนันหัวเราะพอใจที่ได้แกล้งสายไหม “แหม่ หนูสายไหมน่ารักขนาดนี้ ไม่เห็นต้องอายเลย…” ยิ่งพูดแกล้งไปอีก สายไหมยิ่งตาเขียว “ถ้าไม่หยุดพูด ระวังจะโดนหมัดฉัน!” “ฮ่า ๆ” “หัวเราะอยู่นั่นแหละ เป็นบ้าหรือไง ถึงได้มาถ้ำมองคนอื่น” “ฉันเปล่าถ้ำมอง ว่าจะมาคุยด้วย บังเอิญเห็นความสวยหนูไหมก่อน เลยลืมตัว” “เฮ้อ ฉันเบื่อกำนันจริง ๆ” หญิงสาวกรอกตามองบน คนอะไรหน้าหม้อเกินทน “รีบแต่งตัวแล้วไปคุยกับฉันที่โรงครัวหน่อย ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย” “ค่ะ” สายไหมพยักหน้ารีบเปิดประตูเข้าไปในห้อง กำนันเสือเดินกลับไปแล้ว สายไหมที่มองตามเขาผ่านหน้าต่าง แล้วถอนหายใจออกมา —— บรรยากาศภายในโรงครัวคึกคักพร้อมกับเสียงหัวเราะของคนงาน เสียงพัดลมเพดานเก่า ๆ ดังเอี๊ยดอ๊าด กำนันเสือนั่งอยู่มุมหนึ่งของโรงครัว สายตากวาดหาคนที่เขารออยู่ พอเห็นสายไหมเดินเข้ามา กำนันก็ยกมือเรียกทันที “เฮ้ย สายไหม! มานี่หน่อยดิ!” สายไหมหันไปเห็นกำนัน เสียงคนงานเงียบลงเล็กน้อยเหมือนจับตามองด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอเดินไปอย่างไม่เต็มใจนัก จนกระทั่งไปหยุดยืนหน้ากำนัน “มีอะไรรึเปล่าคะ?” “จะถามว่า… ต้องการให้ฉันช่วยอะไรไหม มีใครแกล้งอะไรเธอหรือเปล่า” “ไม่มีค่ะ” “ดีแล้ว อยากกินอะไรเป็นพิเศษก็บอกฉันได้ แต่ถ้าเธออยากหมดหนี้เร็ว ๆ ฉันก็มีทางลัดให้เธอนะ” กำนันเสือยิ้มพูดเสียงเบา แต่แววตาจริงจัง “กำนันอย่าทำเหมือนฉันเป็นเด็กได้มั้ยคะ ฉันมาทำงานใช้หนี้ ไม่ได้มาขอใครกิน” “แต่ถ้าจะขอกินกับฉัน ฉันก็ยินดีนะ” คำพูดของกำนันทำให้คนงานเกิดเสียงฮือฮา สายไหมมองหน้ากำนันเสืออย่างไม่ชอบใจ คำว่ากินของเขา ก็คงจะไม่พ้นเรื่องใต้สะดือเป็นแน่ “ไม่ล่ะค่ะ ฉันไม่นิยมกินวัตถุโบราณ!” เธอตอกกลับยิ่งทำให้คนงานฮือฮามากกว่าเดิม ที่เธอกล้าตอกหน้ากำนันอย่างไม่เกรงกลัว “ฉันไม่ได้แก่ขนาดนั้นสักหน่อย!” พูดออกมาได้ว่าเขาเป็นวัตถุโบราณ มันน่าจับตีก้นลายเสียจริง ๆ “แก่ค่ะ ตรงไหนที่ไม่แก่!” จุกกับคำว่าแก่ เขาไม่ได้แก่สักหน่อย หน็อย ๆ กล้าดียังไงมาว่าเขาแก่ “ทุกตรง” “ทุกตรงก็แก่หมด แก่มาก” “ระวังจะเสร็จคนแก่ จนเธอต้องครางหงิงใต้อกฉัน” “นี่กำนัน!” หล่อนถลึงตาใส่ มองกำนันเสืออย่างไม่ชอบใจ เขาแสดงออกมาทางสายตา ว่าสิ่งที่พูดไม่ใช่เรื่องล้อเล่น “ฉันจะเข้าเรื่องเลยแล้วกัน ฉันถูกใจเธอ อยากให้เธอ…” “ไม่ค่ะ” สายไหมแย้งทันควัน เขาจะพูดอะไรต่อก็ช่าง แต่ความหมายตรงตัว เขาถูกใจเธอ อยากได้เธอมาสนองตัณหา ซึ่งคนอย่างสายไหม ไม่มีทางยอมเด็ดขาด “มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ กำนันเสือขา” ชบาเข้าออดอ้อน พร้อมกับเบ้ปากใส่สายไหม “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอไปกินข้าวก่อนนะ” “ก็ไปสิยะ! คิดว่ากำนันสนใจหล่อนมากหรือไง!?” ชบาแหวใส่ แสดงอาการหวงก้างเต็มที่ “ก็ไม่รู้สินะ! ถ้าเขาไม่สนใจฉัน เขาก็คงไม่มานั่งรอพูดกับฉันที่โรงครัวหรอกจ้ะชบา” “จริงเหรอคะกำนัน?” ชบาเอ่ยถาม “อืม” กำนันเสือพยักหน้า ทำให้คนงานต่างซุบซิบกันเรื่องนี้ “เฮ้อ ไม่สวยก็เหนื่อยหน่อยนะ ที่ต้องวิ่งตามจับผู้ชายเขาไม่เอา ส่วนฉันไม่สนใจหรอก แก่แบบนี้ไม่อยากเอาไปทำปุ๋ย!” ว่าแล้วไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระ แต่คำพูดนั้นมันช่างทิ่มแทงใจโคบาลแก่อย่างกำนันเสือเสียจริง “ก็ยังดีกว่าพวกมาทำงานใช้หนี้ล่ะว่ะ” ชบาเหยียดยิ้มมองสายไหมอย่างสมเพช “เหม็นกลิ่นความจน” “จนแล้วยังไง?!” กำนันสือมองหน้าชบาอย่างไม่พอใจ “กะ ก็…” ชบาหน้าเสีย รู้สึกเสียหน้าเป็นอย่างมาก ที่กำนันเสือทำเอ่ยคล้ายกำลังปกป้องสายไหม “ระวังปากเอาไว้หน่อยก็ดี ฉันไม่ชอบให้ใครมาดูถูกผู้หญิงของฉัน โดยเฉพาะเอ็ง!” สิ้นประโยคของกำนันเสือ เสียงฮือฮาดังขึ้นทั้งโรงอาหาร “พะ… ผู้หญิงของกำนัน?” “ใช่ ผู้หญิงของฉัน!” “ฉันไม่ใช่ผู้หญิงของกำนัน!” สายไหมท้าวเอว กำนันเสือยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วยื่นหน้าไปกระซิบใกล้ ๆ “ทำไมจะไม่ใช่ล่ะ ในเมื่อในสัญญา แม่ของหนู ยกหนูให้ฉันแล้ว”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more