Beraber odadan çıktığımızda, heyecandan kalbim gümbür gümbür atıyordu. Elimi tutan ve nereye gitse memnuniyetle peşine takılacağım adama baktım. İçimdeki bu stres, bu korku normal miydi?
Ya yine Gökhan gibi olursa?
Ya evlendikten sonra değişirse?
Ya, o da ailemin yaptığı gibi beni boğacak kadar kısıtlar, sıkarsa?
Her kız bunu düşünür. Eminse evlenir. Çoğu kez yanılır.
Bencilce belki ama yanılmaktan korkuyorum.
Yürümeye devam ederken, omzunun üzerinden dönüp bana baktı. Gülümseyerek, ''Hadi Esra, bizi bekliyorlar!'' dedi heyecanla. Bu heyecanı, gözlerindeki pırıltılar ve gülümsemesi, hepsi o kadar hoştu ki, beni hem gülümsetti, hem de bir nebze olsun rahatlattı.
Beraber nikâh salonuna girdik. İki şâhidimiz vardı, her anımıza şâhit oldukları gibi, bu günümüze de şâhit olacaklardı.
