The BAREN Wife

EXHAUSTED

WHEN DAYS PASSED, mas naging abala si Rancel sa kanyang trabaho that I have to stay sometimes in our house or go out to attend classes. Sinubukan ko rin mag-aral ng piano, wala pa akong lakas ng loob na magtayo ng negosyo. Alam ko naman ang gusto ko, pero nahihirapan akong simulan. Basta nasa tabi lang ako ni Rancel at tumutulong sa kanya.

Napasimangot ako nung huminto ang sasakyan ni Rancel sa tapat ko. Sinulyapan ko ang wristwatch ko at mas napakunot ng nuo.

“Kanina ka pa ba?” He tried to smile at me and took my things but I passed him and went straight into his car.

Agad siyang sumunod sa akin at tinignan muna ako bago inayos ang kanyang seatbelt.

“Sana hindi kana lang nag-suggest na sunduin ako kung matatagalan ka pala sa trabaho mo.”

He bit his lower lip and gradually pursed.

“Sorry na. Sobrang busy, madami lang ginagawa.” Sinubukan niyang hawakan ang siko ko pero pinagkrus ko lang ang aking braso at diretso ang titig sa daan. I heard him sigh and started the engine of his car. “I’ll drop you home. Sobrang busy kasi ako, hindi muna tayo lalabas.”

Sinulyapan ko siya at mas lalong sumama ang loob pero hindi na para ipakita iyun sa kanya. I have to understand him, he is busy. Pero… hindi ko maiwasang mainis sa paghihintay kanina pa. Well, at least he tried to pick me up despite his tight schedule.

“May lakad ka ba? I can stay in your apartment. Hindi naman ako manggugulo.”

Sinulyapan ako nito.

“Huwag na, gabi na rin. Magpapahinga pa ako, Cams. Ayaw ko naman na hindi ako ang maghahatid sayo.” He glanced at me when I didn’t give him a response. “I’ll call when I get home.”

“Busy ka diba. Bakit ka tatawag? Huwag na.”

He chuckled a bit and just continued driving. Huminto na lang ang sasakyan ng makarating na kami sa bahay, but Rancel didn’t park it in front of the house. Medyo may kalayuan pa nung huminto siya. Kaya naputol ang akma kong pagbaba.

“Ano? Palalakarin mo ako?” taka kong tanong sa kanya. I heard the door locked when he pressed something on his side. Hindi siya sumagot bagkus ay inayos niya ang driver’s seat para mapaatras iyun at magbigay ng espasyo.

“Halika nga,” he said hoarsely and took my hand, hindi na ako nakaalma nung hilahin niya ako paupo sa kanyang hita. He held my thighs while his other arm wrapped around my waist. “How’s your day?” He tucked my hair behind my ear and looked at me sleepily. He looked exhausted but his eyes seemed enticing and longing.

“Fine. Like I don’t do anything aside from attending piano classes.” Umirap ako. Wala naman akong ginagawa tulad niya.

“It was the traffic. Kaya late na ako.”

“I know.”

“Hindi kita iiwu na galit ka sa akin.”

“Hindi naman ako galit,” giit ko na kahit papaano ay umaayos na ang pakiramdam.

“Hindi kita iuuwi na wala akong halik na natatanggap galing sayo.” Umangat ang gilid ng labi niya. “Kiss me then if you’re not mad at me,” utos nito kaya pinaningkitan ko siya ng tingin.

Nagpakawala ito ng halakhak at humilig sa kanyang upuan. He may look tired but his hands are rubbing my body where it was resting. Tila ako ang nagmistulang pagod kung paano niya ako hawakan.

“Medyo malayo kasi ang apartment ko sa inyo… If I can just move near your house.” Humilig siya sa backrest ng upuan at pumikit panandalian.

“You want to rest in our house? You look really tired,” may pag-aalala kong tugon at sinimulang haplusin ang pisngi niya pababa sa panga nito. He moaned a bit and just continued caressing my waist and thighs using his thumb.

“Huwag na… I’m fine here. We won’t have privacy in your house.”

Natawa ako sa sinabi niya. Maraming katulong doon at alam kong kahit komportabli man si Rancel sa mga magulang ko ay hindi siya pweding umakto ng ganito sa harapan nila.

I leaned on his shoulder. Niyakap ko siya habang nakahilig sa kanyang balikat. I sniffed and smelled his familiar scent that already became familiar to me like a home. He was breathing comfortably.

“Are you sleeping?” bulong ko rito nung huminto ang paggalaw ng palad niya. Umayos ako ng upo sa hita niya at hinaplos ang pisngi niya habang nanatiling pikit ang mga mata nito. “My poor baby is tired…” I muttered softly in a tiny voice.

Natawa ito at minulat ang kanyang mga mata. Sa inis ko ay pinisil ko ang kanyang pisngi.

“You’re so cute Cams,” natatawa niyang sambit. Halos gumalaw ang balikat sa sobrang tuwa. “Nanggigil ako sayo, gusto kitang iuwi.” He held my arm a bit tight and leaned on my face to kiss my cheeks.

Hanggang ang palad niya ay umabot sa aking leeg at hinila ako palapit sa kanya para mahalikan sa labi. Napapikit ako nang lumalalim at dumiin ang halik niya. I can feel that he is already trying to control and not be harsh on the kiss. But he still bit my lip when he couldn’t help it.

Tumigil siya sa halik at dinala ang labi niya sa aking balikat tsaka ako kinagat pero hindi naman ganun kasakit. Marahil pinipigilan na lang ang sarili sa panggigigil sa akin.

“Are you trying to eat me?” biro ko sa kanya.

He sighed heavily and chuckled. Until he buried his face on my chest restlessly.

“Ooy,” gulat kong sambit sa kanya. He didn’t move or respond. Hinayaan ko na lamang siya roon at pinasadahan ng daliri ko ang kanyang buhok. Hanggang sa maramdaman ko ang paghalik niya sa dibdib kahit may suot akong tshirt.

“I like your smell.”

Napangiti ako. I like it when he compliments my smell.

“It’s already nine,” paos niyang sambit at tiningala ako. “Pa-kiss.” He pouted his lips. Nakangiti ko siyang hinalikan sa labi.

“Uuwi kana?”

“Yeah. I’ll move the car in front of your house.”

He tapped my thighs. Hinakawan niya ang baywang ko para tulungan akong makalipat sa upuan ko. He sighed heavily and fixed his chair.

WHEN I GOT home, I received a message from Rancel a few hours later. Sinasabi niyang nakauwi na siya. Nag-ayos na ako para matulog nung magpadala naman sa akin si Siv ng picture nila. At Rancel’s apartment, with a bunch of drinks and food.

‘Inom.’

Visenti

Naningkit ang mga mata ko. I thought this man was tired and sooooo busy. Aba! Umiinom pala ah. Kompleto pa sila tapos ako hindi sinama? Like I am not allowed to stay late at night. I am allowed naman, ah! Bakit hindi ako sinama?

‘Why am I not invited?!’

I sent my message to Siv.

Sa inis ko ay tinawagan ko si Rancel. Ilang segundo pa bago niya sinagot iyun at mukhang lumabas na pa siya para hindi ko marinig ang mga kaibigan namin.

“Oh, gising ka pa?” tumikhim siya sa unang bungad ng tawag.

“You said you’re busy! Why are you drinking? Lucy and the other girls are there. Bakit ako wala?”

“Huh?” patay malisya niya pa ngunit ramdam ko ang pananahimik. Hanggang sa malutong itong napamura.

“Ewan ko sayo. Nakakainis ka!” binabaan ko siya ng tawag. I was expecting him to call again but he didn’t. Kahit message wala rin.

I saw Siv unsend the picture he sent.

‘Sunod na, nagsisimula pa lang naman kami.’

Visenti

Napairap lang ako at nilagay ang cellphone sa side table para matulog na kahit inis na inis kay Rancel. I also want to join them, bakit hindi niya ako sinama? Sawa na ba siya dahil lagi na kami magkasama? Then why is he asking me to marry him?

But a few days after… on his birthday.