SIR, I LOVE YOU

CHAPTER 04

Theodore's POV

“Hey sweetie… what are you thinking?” Monic said, wrapping her arms around my neck.

Hawak-hawak ko ang bote ng beer sa kabilang kamay ko, kalmadong nakatingin sa kanya habang ginagawa ang madalas niyang gawin kapag magkasama kami. Showering me with k*sses, touching me to make me arous*d.

She's been doing it since earlier, pero hanggang ngayon ay hindi pa rin tumitigas ang p*********i ko dahilan para magtaka ako. Hindi naman ako ganito, I'm always active when it comes to s*x, hindi din gano'n kahirap patigasin ang pagkal*laki ko, pero ngayon ay walang nangyayari.

Monic kept squeezing her wetness on mine, but there was no reaction at all. Hindi pa rin tumitigas ang t*te ko kahit na ano pa ang gawin niya.

“What's wrong? Bakit hindi tumitigas ang kaibigan mo?” pagtataka niya, nakakunot ang noo at bakas ang inis sa kanyang mukha.

Maging ako ay hindi ko rin alam kung bakit at kung kailan pa naging ganito ang sitwasyon ko. It's kinda frustrating because I've been like this since that woman came into my house. Magdadalawang buwan na siya sa bahay, at sa bawat araw na dumadaan na nakikita ko siya ay mas lalong nagiging mahirap ang sitwasyon ko.

Kung gaano na siya katagal sa bahay ay gano'n na rin katagal mula nang huli akong nil*basan… and what's more weird was that, my d*cm gets hard every time I see her, kahit marinig ko lang ang boses niya ay umiinit na ang pakiramdam ko.

“Just leave, Monic,” I hissed, massaging my forehead as I leaned closer on the sofa.

“W-why… What did I do wrong?” sunod-sunod niyang tanong at halatang kinakabahan.

Pero imbes na sagutin siya ay basta-basta na lamang akong tumayo at nilisan ang aking opisina.

Alas-nuebe na nang gabi, wala na akong nakikitang ibang tao na naglalakad sa paligid nang bahay maliban na lamang sa mga guwardya. Hindi ko alam kung ano ang nagtulak sa akin at kusang gumalaw ang binti ko patungo sa kusina. At sa abwat paghakbang na ginagawa ko ay palakas nang palakas ang t***k ng puso ko.

I let out a deep breath, telling myself that maybe I'm just dehydrated and need some water. So I went straight into the refrigerator, but suddenly something caught my eyes. Hindi ko naituloy ang dapat kong gawin at bumalik sa kung saan ako dumaan papasok kanina, bahagya kong isinilip ang kalahating katawan ko mula sa entrance ng kitchen…

Iginala ko ang aking paningin sa paligid at halos mapugto ang hininga ko nang mahagip ng paningin ko si Jennifer.

She was wearing pajamas, an oversized t-shirt…. And I can clearly see her n*pples… because she wasn't wearing a bra.

“D*mn this woman… how could she confidently walked like that not wearing bra?” The words circulating inside my head, as I stare at her I noticed that she's been looking up..

To the sky.

Napatitig din ako sa kalangitan at kitang-kita ko kung gaano kalaki ang buwan na siyang nagbigay liwanag sa buong paligid. Muli akong bumuntong-hininga at nagbaba nang tingin, pabalik sa kanya.

Then, I paused when I saw her smiling. And I feel like everything around me move… slowly… like a slow motion while I was staring at her.

I’ve seen her face a hundred times in the past two months.

Pero ngayon?

Ngayon ko lang siya nakita na gano’n kasaya, gano’n kalambot ang ekspresyon… gano’n kaganda.

Napalunok ako habang hindi maialis ang tingin ko sa mga labi niyang bahagyang nakakurba pataas. At habang nasa ilalim ito ng liwanag ng buwan, ay hindi mo mahahalata na isa siya sa mga nagta-trabaho para sa akin.. Not like a babysitter, a maid or whatever.

But she looked like a fantasy.

Something I shouldn’t touch and something forbidden.

Pero mas lalo lang tumitigas ang pagkakahawak ko sa pinto.

I’ve known she was pretty ever since I first saw her sa sala, suot ang simpleng damit, bitbit ang bag niya, at nakayuko. But she always looked tired. Parang laging may dalang bigat.

Always guarded.

Always quiet.

Pero ngayong nakangiti siya?

She looked… different.

Para bang unti-unting nabubuksan ang isang bagay na ayoko sigurong makita.

“Damn it…” bulong ko, halos hindi lumalabas ang boses sa bibig ko.

Hindi ko alam kung anong mas nakakabaliw... yung nakikita ko ang ut*ng niya na halatang naka-ere sa suot niyang maluwag na t-shirt…

o yung mismong ngiti niya na para bang mas delikado pa kaysa sa kahit anong kabastusan na nararamdaman ko para sa kanya sa mga oras na ito.

Her body turns me on, yes! pero 'yung mukha niya? Iyong ngiti niya?

That’s the real problem.

I found myself staring at her eyes even if she wasn’t looking at my direction. The gentle way her lashes touched her cheeks, the softness of her expressions, the natural glow sa balat niya kahit walang make-up… nakakainis isipin pero… she's really breathtaking.

“Sh*t…” I whispered again.

My heart started pounding so f*cking hard.

I don’t feel this. I don’t get this.

Not for any woman who stepped inside my house. Not even to Monic, kahit pa sa ibang babae na nakatalik ko sa ibabaw ng aking kama. Wala ni isa sa kanila ang makapag paramdam sa akin nang ganito.

But Jennifed did it without even trying.

Just one smile. Just one moment under the moonlight. And it feels like my whole d*mn system is falling apart.

I started feeling something pressing against my pants. The familiar heat and hardness that Monic failed to bring out.

Tumigas ito habang nakatitig lang ako kay Jennifer, at hindi iyon nagawa nang ibang babae na tinit*ra ko.

A soft sigh escaped her lips and she hugged her own arms, because of the sudden wind.

She didn’t know I was here.

She didn’t know she was making it impossible for me to move, breathe, or think straight.

At that moment, habang pinapanood ko siya… I realized something I should’ve denied.

She wasn’t just beautiful.

She was dangerously beautiful.

The kind of beautiful that ruins men.

And I know… because I can already feel her ruining me. Alam ko na kapag patuloy ko siyang makakasam sa iisang bahay ay hindi magiging madali para sa akin ang lahat.

I highly doubt myself that I'll be able to restrain my desire to touch her….

TO BE CONTINUED….