Kabanata 30:
Keviel Jude Pangilinan
Hindi ko makalimutan ang pangalan na iyon na sinabi ni Jaren sa akin noon. Lalo't kamamatayan niya ngayon, pinanuod ko si Jaren na magtirik ulit ng kandila sa labas ng bahay para sa kaibigan... hindi lang pala basta kaibigan kung hindi kapatid. Jaren Pangilinan.
Napabuntonghininga ako saka hinilot ang batok ko, ilang araw na itong sumasakit hanggang noo. Palipat-lipat 'yong sakit, kaya kadalasan ay natutulog na lang ako sa sobrang kirot dahil ayoko naman mag-alala si Jaren, ayoko rin uminom ng gamot kasi sa akin dume-dede si Kian.
Lumapit ako sa kanya.
Nilingon ako ni Jaren nang maramdaman ang presensya ko. "Ikaw pala, Lyn ang aga mong nagising ah."
"Hmm, nagising ako no'ng bumangon ka." Umupo ako sa upuan sa labas ng bahay, papasikat pa lang ang
