Buğlem Yaren Kara’dan
Kapıda o sesi duyduğumda, kalbim duracak sandım .
Nare Annem gelmişti . Ama sarılmaya değil , hesap sormaya .
Onu özlemiştim , evet . . . Ama bu gelişin özlemle bir ilgisi yoktu .
Gözlerinde sadece kırgınlık ve öfke vardı .
Ben yokken nasıl acı çektiğimi sormadı bile—çünkü biliyordu . O acının her zerresine şahitti zaten .
Ve şimdi Buğra ’ ya söyleyecekleri , aslında benim yıllardır içimde bastırdığım çığlıkların sesi olacaktı .
Ben ise sadece izleyebilecektim .
Asıl soruysa hâlâ yanıtsızdı :
Ona kim haber vermişti ? Bu adresi nereden öğrenmişti ?
Nare Arıkan , kimseye görünmeden iz sürmeyi de , zamanı geldiğinde sahneye çıkmayı da iyi bilirdi .
Ama bu, öyle bir geliş değildi . . .
Hışımla salona girdiğinde göz göze geldik .
Adımlarını sıklaştırdı , hızl
