"Neden hâlâ uyanmıyorsun kızım? Daha ne kadar gözlerini bu şekilde kapalı tutacaksın? Özledik seni meleğim. İnan ki baban da ben de seni çok özledik. Sensiz o evin hiç tadı da yok. Bazen unutuyorum evde olmadığını, yemek yiyeceğiz mesela sana sesleniyorum. Alışkanlık ya unutveriyorum işte kızım. Sonra hatırlıyorum yanımızda olmadığını, canım acıyor be meleğim. Baban geliveriyor hemen yanıma, 'Üzülme Ayşe bilmez misin kızımızın ne kadar güçlü olduğunu, uyanacak İnşallah diyor.' gülümsüyorum. Ama ne gülümseme, sen uyuduğundan beri doğru düzgün güldüğümüz mü var? Uyan kızım, uyan da kurtar bizi de bu bataklıktan."
Ayşe Hanım aylardır sabah erkenden hastaneye geliyor gece yarılarına kadar kızının yanında kalıyordu. Yine olduğu gibi erkenden gelmiş kızıyla oturuyor, konuşuyordu. Bazen sanki uy
