Efsun.
“Sen o odadan nasıl çıktın?” Diye sorduğunda ikimiz de soluk soluğa kalmıştık. Fakat Devran bana göre çok çok iyiydi. Hatta beni bir on tur daha kovalacak gibiydi. O kadar iyi durumdaydı.
Nefesimi toparlayıp, “sana ne! Bir şekilde çıktım. Eğer karşıma çıkmasaydın çoktan gitmiştim bile,” dedim onu tersleyerek. Biraz daha yüzüme eğildi. Nefesi artık nefesime karışıyordu. Bakışları ise kararmıştı. Sinirlenince çok korkunç oluyordu.
“Benim sabrımı sınama Efsun. Kim yardım etti sana? O odadan tek başına çıkman imkansız,” derken birinin bana yardım ettiğinden çok emindi. Haklıydı ama bana kimin yardım ettiğini asla söylemeyeceğim.
Gözlerinin içine baktım.
“Kendim kaçtım ve ilk fırsatta yine kaçacağım.” Meydan okuyan sesimle güldü... ama sinirden. Ellerini taş duvara daha çok bastı
