Wild Pursuit of Dreams

05: Trapped

It was one of those starless night, while I was staring at the night sky with a glass of milk in my hand when Tita reached out to me.

"Ellaine, if someone asks where you are from, just answer Vereilles." Tita said with her monotone voice. Which reminds me of my childhood days when Eve and I are playing in the park and she always reminds us to be careful not to get wounded. 

"Bakit po?" I asked, confused.

She smiled halfhearted and tapped my shoulder. "It's necessary, Iha. You need to follow me because it's for your own sake. Don't tell them about your family unless it's someone you trust the most. 'kay?" 

"O—kay?" I nodded, still confused of what she were saying. Hindi naman ako taga dito so susundin ko nalang si tita. I'm sure nama hindi niya sasabihin 'yun ng char-char lang.

"Pakinggan mo nalang si mama, brah. Tama naman siya eh." Singit ni Everest na naka suot na ng pajamas at may facial mask pa sa mukha. 

"Wala naman akong magagawa kundi sundin kayo, eh." I said as I drink the last drop of my milk.

"Baka magka problema kasi kapag sa sinabi mo'ng taga Sanglan ka." Si Everest.

"May problema ba sila sa Sanglan?"

"Wala." She smiled at me. Umirap nalang ako sa kanya at pumunta na sa kusina at hinugasan ang baso. 

"Oo nga pala, sama ka sakin." Naramdaman ko siya sa likod ko. 

"Saan na naman?!" Pagalit na saad ko dahil kung saan saan niya ako dinadala. Kung hindi naman ako kasama e mag isa siya kung saan saan nagpupunta. Sinusulit niya daw ang summer. Tss.

"Basta! Marunong ka ba'ng mag horse back riding?"

I mentally rolled my eyes. At nagpunas na ng kamay. Humarap ako sa kanya at nakitang tinatanggal na niya ang skin care sa mukha. 

"Malamang!" Truth be told, I love horseback riding so much. Kahit na gaganto ganto ako e ako ang pinakamagaling sa aming magpipinsan pagdating sa karera ng kabayo. We would always go to Euphrates para lang sumali sa karera. Muntik ko pa'ng i-wish nung 14 years old ako na magkaroon ng horse stable sa bahay. 

She smirked.

"Then, it's settled!" 

-- -- --

 The next day is Friday at nakabihis na kaming dalawa ni Eve para sumakay nang kabayo. Humiram ako sa kanya ng beige half cutted boots para partner-an ang suot ko'ng black racerback at skinny jeans. Naka regular braid ang brunette ko'ng buhok. I suddenly miss wearing this kind of outfits when I was in my hometown. Sanay na sanay ako magsuot ng ganito tuwing magkakarera ako. 

"Brah, taralets." Aya sa'kin ni Eve. Tumango ako sa kanya at napairap sa suot niya. Black oversized graphic tee, na naka tucked in sa suot niya'ng shorts. Hanggang tuhod ang boots at mala Arianna Grande ang buhok. Mukha tuloy kami'ng performers dito. Para'ng tanga lang. 

Nang nakarating kami ni Eve sa horse' stable ay napansin ko'ng malapit na kami sa aplaya. Rinig na rinig ko ang tunog ng alon at medyo mabuhangin na 'din kung saan kami nakatayo. Tumingin muna ako kay Eve at mag papaalam muna nang makita ko ang papalapit sa'min. Para'ng gusto ko'ng sabunutan si Eve dahil hindi niya sinabi sa'kin na may kasama pala kami. 

Eugene Alejo is casually wearing a black tshirt at ripped jeans. Nakasuot 'din siya ng medyo mataas na boots. At syempre ay hindi papahuli ang patpatin sa tabi niya. Wearing his black sando that is contradicting his pale white skin. Worn out jeans at boots. Nagtagal ang titig ko sa kanya. 

What the hex. I don't know this kind of outfit can make him ravishing and exquisite. Parang hindi siya nabibilang sa lugar na 'to. 

Someone poked me that made me stopped from daydreaming. Napatingin ako sa tabi ko at para'ng gusto ko'ng sapakin ang sarili nang makitang nakatitig silang lahat sa'kin. Roigie looked at me with his ferocious face. Hindi ngumingiti. Nakatitig lang. 

Nag iwas ako ng tingin. Tangina talaga. Hindi ko pa nga nakakalimutan yung pinagsasabi niya sa'kin nung sumayaw kami. Pagkatapos ng sayaw ay hindi ko na siya nakita pa. May pa I can help you pa siyang nalalaman e di niya naman pala tutuparin. Talkshit siya masyado. Che! 

"Dos!" Eugene called using his baritone voice. Umangat ang kilay ko nang makitang papalapit siya sa'kin. Masyado naman 'tong hyper para sa may sakit. Hindi ko tuloy alam kung pinagloloko lang ako nito o hindi eh. Ang kapal pa ng mukha tawagin ako sa pangalang mga kaibigan ko lang sa Sanglan ang tumatawag sa'kin. 

It's actually deprived from my name Segundina, inshort Dos. They used to call me that when I was still the leader of my frat. But it's not active now though. Siguro ay naririnig niya sa bruha ko'ng kaibigan.

"May sakit ka ba talaga?" Hindi makapaniwalang tanong ko sa kanya nang makalapit siya sa'kin. Tumawa lang siya at umakbay sa'kin. Kita mo 'to. May different personality disorder ata 'to e. Nung nakaraan ay kung makaasta siya sa'kin akala mo kukunin na ni Lord ano mang oras. Ngayon kung makagalaw siya para'ng nalaman niyang may 8 pa siyang natitirang buhay. Tss

"Hwag ka'ng maingay masyado about sa sakit ko, Dos. Ikaw lang ang sinabihan ko." He whispered. Napairap ako. 

"Kwento mo sa lelang mo." 

"Magkakilala na pala kayo, brah?" Doon lang natuon ang pansin ko kay Eve nang marealize na hindi ko pa pala nasasabi sa kanya na nakausap ko ang love of my life niya. Mabilis ko'ng tinanggal ang akbay nung baliw sa'kin. 

"Nung nakaraan lang, Eve. Nakita ko siya sa labas ng bahay." Saad ko nang makalapit. Tango lang ang nasabi niya. 

"Kilala mo na ba si Roigie, Dos?" Tanong ni Eugene na nakapag patigil sa'kin. Sasagot na sana ako nang malakas na tumawa si Eve. 

"Ano ka ba, Gin! Eh nagkasayaw na nga 'yang dalawang 'yan nung Festival eh." Eve said with a grin on her face. I gritted my teeth at her. Nako! Bad memory, erase erase.

"Talaga?" He asked, hindi makapaniwala. 

"Yes, yes, yes, myloves!" 

"Di pa ba tapos 'yan?" Inis na saad ko sa kanilang dalawa. Breaking their moment. Napairap sa'kin si Eve na parang ako na ang pinakamasamang kontrabida sa mundo na sumira sa lovestory nila ni Eugene.

"Anyway, let's go." Tumalikod na si Eve at siya na mismo ang nagbukas ng stable. Malawak ito at may apat na kabayo sa loob. Inside are full of grass and some of the parts are covered with moss. 

"Bring back memories ba, brah?" Natatawang saad ni Eve sa'kin. Gusto ko sana siya'ng bigyan ng middle finger kaso may kasama ka'ming iba. Ayaw ko naman na ma turn off sila sa'kin. Swerte nito'ng gagang 'to.

"Bakit, nagkakarera ka na ba dati, Dos?" Tanong ni Eugene habang pumipili ng kabayo. 

"Yes, myloves. Magaling siya mag karera. Bata pala'ng kami ay meron na siya'ng sariling alagang kabayo." Everest answered for me.

"You must be great then." He smirked. Umirap ako. Hay! How I hate expectations! It always ruin my mood. 

Unconciously ay napatingin ako kay Roigie na kanina pa tahimik. Nakita ko'ng nakatingin 'din siya sa akin kaya mabilis ako'ng umiwas ng tingin. Like duh! Bakit ba ako napapatingin sa kanya?! Eh paano ba naman kasi! Daig pa ang may zipper sa bibig dahil kahit pag hinga ata ay hindi ko naririnig. Dadaigan ata nito si Jasper ng Twilight eh.

"Bakit nakatulala ka, Wiji?" Rinig ko'ng tanong ni Eugene sa kanya. Habang ako ay pinipilit ang sarili na mag focus sa paghahanap ng kabayo na babagay sa akin. 

"Wala, kuya." 

Automatic ako'ng napatingin sa kanilang dalawa nang marinig ko ang sagot niya. Kuya? Eh sa pagkakaalam ko kasing edad ko lang si Eugene. Nanlaki ang mga mata ko. Ibig sabihin ay mas bata pa siya sa'kin?!

W.T.F! 

Ilang taon na siya?! 19? 18? 17? Omygosh! Napatakip ako sa bibig ko. 16 lang siya?! 

All my memories with him came flashing by. Together by all the feelings I always felt when I'm close to him. 

Gusto ko'ng maiyak sa naiisip ko. Tangina! 20 years old na ko! Hindi na ako bata para hindi malaman na interesado ako sa kanya. Tapos malalaman ko'ng mas bata pa pala siya sa'kin? Baka makasuhan pa ako ng child abuse nito! 

I need to stop this or else I'll get myself jailed! 

"Brah! Okay ka lang?" 

I halted when Everest poked me again. 

"Nakapili na kami ng sa amin. 'Yan ang sayo?" Tanong niya at tinuro ang kabayo'ng nasa harapan ko na may pink na buhok at may pink star na  tag. Napatango nalang ako ng wala sa sarili. 

Nang mailabas ko na ang kabayo sa stable ay mabilis ako'ng umakyat. At dahil sa pagkatulala ko kanina ay nasa hulihan nila ako.  Mabagal lang ang pagpapatakbo ko hanggang sa magpantay kami ni Roigie. Hindi ako makatingin sa kanya sa kahihiyan. s**t talaga! 

"Ayos ka lang ba?" Tanong niya na nakapagpagulat sa'kin at muntik nang malaglag sa kabayo. Kaya naman ay mabilis niyang inilapit sa'kin ang kabayo niya at inalalayan ako. 

"A-ano, ayos lang ako!" Saad ko. Napaigtad naman siya sa gulat at mabilis na lumayo sa'kin.

"Bakit sinisigawan mo ako?" he asked in monotone voice.

"E mainit eh!" I yelled. Dahilan para mapatingin ang dalawa sa'min mula sa harap.

"Brah! Okay lang ba kayo 'diyan? bakit mo naman sinisigawan si Roigie?" Takhang tanong niya. 

I mentally rolled my eyes at her. Kasalan niya talaga 'to in the first place. Kung hindi siya tumingin kay Eugene nung araw na 'yon sa pamilihan ay hindi ko makikita 'tong batang patpatin na 'to! Look who's suffering now!

"Sabi ni ate Everest sa'kin ay gusto mo daw ako. Totoo ba 'yon?" He asked at me casually. Hinigpitan ko ang pagkakahawak sa tali ng kabayo kundi ay malalaglag ako sa pinagsasabi nito. 

"A-ano? Bakit ka naman maniniwala 'don? Hindi 'yon totoo!" Mariin ko'ng sabi sa kanya. Napapikit naman siya dahil sa lakas ng boses ko. Pagkatapos ay tumango nalang siya at hindi na muling tumingin sa'kin. 

"Okay po." 

Sa inis ko 'din sa huling sinabi niya ay binilisan ko ang pagpapatakbo ng kabayo. Nagtaka pa sa'kin si Eugene at Everest nang natanaw na naunahan ko na sila. Syempre, pabebe sila magpatakbo dahil nagmomoment pa. Sarap nilang ilaglag sa kabayo isa isa. 

That turns out my whole horseback riding ay nasa unahan nila ako at hindi ko na muling nakita pa sa likod si Roigie. Syempre. Ikaw ba naman galangin at lagyan ng po at opo ang sinasabi ng crush mo sayo eh di ka ba mababatrip? Nako. Tawagin niya lang ako'ng ate ay malalaglag ko siya sa kabayo. 

Hindi ko 'din alam. E dati hindi naman siya gumagalang sa'kin. Siguro ay nito niya lang nalaman na mas matanda ako sa kanya. Eh kahit ako 'rin naman! Grabe. Sa sobrang galang niya ang sarap na niyang palamanin sa tinapay sa inis ko. 

The sun is slowly setting and the moon can be seen now with the clouds surrounding it. The sky is orange when we already decided to go home. Lumiko na kami at nauna ulit ang dalawa sa pagbaba sa kabayo at pagbalik kung saan ito nakahinto kanina. Uminit na naman ang ulo ko nang magtama ang mga mata namin. Mabilis ako'ng umirap at tumalon pababa sa kabayo. Kaming dalawa nalang ang nasa loob nang makarating ako sa stable ng kabayo'ng ginamit ko. Nilagyan ko ng pile of grass ang pinakadulo at inayos ang suot ko'ng damit. 

Napatingin ako sa lalaking patpatin nang makitang nakatitig siya sa'kin. Mabilis siya'ng nag iwas tingin.

"H-hinihintay lang kita, ate." 

Tumaas ang altapresyon ko. Sabi ko na! 

"Wag mo nga ako'ng tawaging ate!" Inis na sigaw ko sa kanya.

"Mas matanda ka sa'kin." Rason niya. 

My forehead creased. "So what, then? Mas bata ka nga sa'kin tinawag ba kita'ng baby?" 

Natigilan siya sa sinabi ko. Taas kilay ako'ng nakatitig sa kanya. 

"Pwede naman—" What he were saying was cut off when we heard the door slammed. 

"Sino'ng tanga ang nagsarado ng pinto na 'yan? Eve! Buksan mo 'yan!" Inis na saad ko habang madaling naglalakad papalapit dito. Tinulak ko ito pabukas pero masyado ito'ng malaki at mabigat. Tumingin ako sa patpating bata at tinitigan siya ng mariin. Nakuha na naman niya yata at mabilis siya'ng lumapit sa pinto at tinulungan ako. 

Pero naubos na ata lahat ng lakas ko kasama ang restored energy ko sa katawan pero wala namang nangyayari. 

"Nakalock yata mula sa labas. Wala tayo'ng magagawa kundi hintayin itong buksan." He said casually at hindi makatingin sa'kin.  

Silenced enveloped us for almost a minute bago nag sink in sa'kin ang nangyayari.Kung hindi ito magbubukas ngayon ay bukas pa. Ano'ng mangyayari sa'kin?! We're trapped inside the horse' stable! 

What the actual f**k.

-- -- --

Trumpetxcreeper