Wild Pursuit of Dreams

04: Pangarap

When I was a child, I used to play with my cousins and answer their question as fast as I can. When they asked me what I wanna be in the future, I always say, I wanna be a military doctor! But then, time marched so fast and the universe is slowly changing so people too. I entered high school with no dream in my mind at all. All those times all I want is to live. 

My parents separated and my dad came back to his home—US. But then, mommy never changed my surname eventhough dad is not coming home anymore. Siguro ay respeto nalang sa'kin bilang anak niya. She got herself a boyfriend when I was in 8th grade. I never said anything. Because I think I have no rights to say even one word because I am just her daughter. Sino ba naman ako para pigilan siya sa kasiyahan niya diba? 

Kaya laking pasasalamat ko nang isang araw ay umuwi ako na nagkabalikan na sila ulit. It was a miracle you see! 90% of separated couple never came back together. But they are part of that 10. I was so happy that time for them. My family is what I treasured the most. I was so close to my cousins and tita's. But as I grew up, my smile slowly faded. I never knew what happened but I felt like they wronged me. Mommy once said that I would be no ones girl in the future because I was so lost. I never mind it though kasi hindi ko pa naman siya naiintindihan. But the thought of it now that I am 20, I realized that somehow... she is right. 

Ano nga ba'ng mararating ng isang tulad ko'ng walang pangarap, walang gusto at walang balak sa buhay? 

I always thought of it but as expected, I get none as answer. Sa tingin ko, ako lang 'din makakasagot na nun. Siguro hindi pa ito yung panahon para malaman ko kung anong purpose ko sa mundo. Because some other people often said you have to go through the greatest tragedy of your life before you find answers. 

I blowed a loud breath at isinara ang mini photo album na dinala ko. Kapag nakikita ko sila, ang sakit pa 'rin. Ang sakit isipin na sila mismo ang nagpalayas sa'kin sa comfort zone ko. 

Mabilis ako'ng tumayo at tumingin sa bintana na nasa tabi ng kama. Medyo maaga pa. Baka pwede pa ako'ng mag jogging.

Di gaya ng dati na nakasuot ako lagi ng black  sports bra at jogging pants , I just wore my graphic tee shirt na umaabot sa suot ko'ng black leggings. Itinali ko ang mahabang buhok at bumaba na. Kainis naman. Wala ako'ng source of music ngayon! Kung anong katangahan ba kasi ang naisip nila at pati electronic devices ko ay kinuha?!

Imbis na mag mukmok ay binilisan ko nalang ang pag labas ng bahay dahil baka mautusan na naman ako ni tita mag lagay sa sisidlan ng mga halaman niya. Di nga ko marunong nun. Pinagalitan pa ako dahil wala daw akong alam gawin. Aba malay ko ba'ng mapupunta ako dito sa future para magtanim sa sisidlan! 

Nang makalabas ako ng bakuran ay agad na niyakap ng malamig na hangin ang katawan ko. Ang mga sanga ng puno ay nagsisilagasan gayun 'din ang mga bunga nito. Kaya pala ang daming mangga sa bakuran nila tita. 

Naglakad muna ako habang tinitignan ang mga bahay na sarado pa dahil mag aalasais palang ng umaga. Merong mga tindahan na bukas na at hihikab hikab pa ang nag babantay. 

Tss. Kung sa sentro to ay mga 9am pa ang bukas ng mga ganto. Sobrang aga nilang magising infairness. Parang sinusunod talaga nila yung alarm clock nila. Yung unang tilaok ng manok ay oras na para bumangon. 

Natawa ako sa naisip. Di ko lubos maisip kung paano ako naka survive sa ganitong klaseng lugar ng isang linggo. 7 days na pala ako'ng hindi gumagamit ng mga gadgets. Hindi na ako updated sa social life ko. But oh well, atleast I won't know who's in New York or in Malibu this summer. Matic na 'yan kapag summer. Puro beach photos ang nakikita ko sa newsfeed ko. Hindi ko naman nililike. Ano sila chicks? sa memes lang ata ako nag rereact.

The image of my cousins in Island Hopping flashed in my mind. Pinigilan ko ang kahit anong emosyon. 

"Eh ano ngayon kung hindi ako kasama sa kanila this summer? Ano namang paki ko kung hindi ako kasali sa pictures nilang magpipinsan na nasa beach at nag susurfing? So what!" Ines na saad ko at pinigilan ang luhang bumagsak. Binagalan ko ang takbo ko at pumikit ng mariin.

"Tangina niyo! Wala ako'ng pake kung ayaw niyo sa'kin! Ayaw ko 'din sa inyo! Akala niyo ba nasasaktan ako?! I will travel half of the world para lang mapalayo sa inyo if that's what you all want! Do anything you f*****g want because I don't care at all!" My lips quivered and my breathings hitched. My chest fell from rapid breathes dahil sa ginawa ko'ng pag sigaw. 

Bago ako pumunta dito, I promised to myself that I will forgot what they did to me and I will treat this as my vacation and my rest from all the bullshits that are happening in my life. Pero minsan kahit ano'ng pilit mo talaga sa emosyon mo ay lalabas at lalabas ito kapag sobrang warak ka na. One thing I learned in life is no matter how good you fool yourself na hindi ka nasasaktan, masasaktan at masasaktan ka lalo dahil pinipigil mo ang emosyong gustong lumabas sa katawan mo. Katulad nalang sa twing gusto mong umiyak pero ayaw mong payagan ang sarili mong ilabas ito, isang araw ay mag bbreak down ka nalang at unconciously na maiiyak dahil sobrang bigat na.

"Why the world is so f*****g unfair?" I whispered at myself.  

"The world is unfair to all people. So somehow it's fair." 

Natigilan ako nang makarinig ng baritonong boses sa likod ko. Di kalaunan ay nag pantay na kami at doon ko lang malayang nakita ang mukha niya. At literal na umasim ang mukha ko nang makilala kung sino ito. At ang kapal pa ng apog magpakilala. 

"Hi. My name is Eugene Draco Alejo. Nice to meet you." He introduced. Hindi ako nagsalita at nagpatuloy lang sa paglalakad. Kung nandito ang malandi ko'ng bestfriend ay magmumukha siya'ng bulate dahil sa kilig dahil lumapit lang naman sa'kin ang crush niya. 

"What do you want?" I asked. Not showing any emotions and interest. Siguro naman ay matalino siya at magegets niyang ayaw ko ng kausap ngayon. 

"I don't want anything from you, lady. I just noticed you jogging alone. Pero dahil gentleman ako at ayaw ko'ng nakikitang naglalakad mag isa ang babae, sasamahan kita." He smirked.

Napataas ang kanang kilay ko sa narinig. Seryoso ba 'to? Nakuha pa'ng mag tayo ng furniture shop sa harap ko. Kapal naman ng face. 

"Wala ako'ng pake kung gentleman ka. Lumayas ka sa tabi ko dahil ayaw ko ng istorbo." Inis na saad ko.

"Ouch." He groaned at umarte pang parang nasasaktan talaga. I mentally rolled my eyes. Seriously? Is he gay or something?

"Are you, I suppose, part of l***q?" tanong ko ng mahina. Kung ganon nga, sayang naman. Sayang yung katawan niya na walang habas iniimagine ni Everest na nakapatong sa kanya. 

"What? no." He said like I said something ridiculous. 

"Why? Are you mocking the LGBT? Are you a racist now?" I mocked. Para kasi'ng diring diri siya sa sinabi ko.

"No. I don't hate the said community. I don't support them either. I mean, they're one of those who balance the earth's hierarchy, so I have no rights to stop them, right?" He said seriously. Wala sa sarili ako'ng napatango. 

Hindi ko 'din ma gets ang ibang tao na parang tanga lang na nag ri riot para matigil ang l***q. Ano bang pake nila 'don? Their opinion doesn't matter for those part of the community. Hindi nalang nila hayaan at mamuhay ng matiwasay.... hay. Hoomans. 

"Gusto mo?" 

Kunot noo ako'ng tumingin sa kanya at nanlaki ang mga mata nang makitang may suot siyang earphones. Nang mapatingin ako sa kanya ay meron siyang hawak na isang maliit na box na hindi ko mawari dahil hindi ko naman talaga iyon alam.

"Where did you get that?" kunit noong tanong ko. Napatingin siya dito at inangat ito sa harap ko. 

"Oh, this? Ang tawag dito ay casette tape. May mga kanta 'to na naka restore sa loob. Ito ang ginagamit ko'ng pang music dahil wala namang signal at internet connection dito. Sayang kung bibili pa ng phone." Mahabang paliwanag niya. Tumango ako.

"O--okay?" Ako at kinuha ang isang pares ng earphones. Muntik na akong masuka nang marinig ang kanta.

"Just like me they long to be, 

close to you~"

Mabilis ko'ng tinanggal ang earphone at hinagis sa kanya. Ayaw ko ng kantang 'yan. Theme song ng parents ko. Tapos 'yan din yung kantang tumugtong nung nagsayaw kami ng patpatin na 'yun! 

Gusto ko'ng magpapadyak sa inis. Bakit ba ayaw ako lubayan ng kantang 'yan? nung nakaraang chapter pa 'yan ah! 

"What is your dream, lady?" Eugene asked out of the blue. Napahinto ako at napatingin sa kanya. 

"Why sudden ask of that kind of question?" I asked back at nagpatuloy sa paglalakad. 

He laughed at tumingin sa'kin.

"I just wanna know."

"I don't have a dream." 

"Why is that?" 

"I don't know either." I shrugged my shoulders. 

"Baka hindi mo pa nahahanap ang center mo?" Sumilip siya sa'kin. Kumunot naman ang noo ko. 

"Ano 'yun?" 

He smiled at me, 

"Center is what set you apart from everyone else. Ano ba sa tingin mo ang naiiba sa'yo kumpara sa ibang tao?"

"Are you serious with your question?! I can't even find my purpose in this world. Ang naiiba pa kaya sa'kin." I asked with a slight humour in my voice. 

He just laughed at my remark. Napatikhim ako. "What about you, hmm? What is your dream, mister?" 

"To be alive." 

Napahinto ako sa paglalakad. 

"You see, I was diagnosed to have a rare case of— can't even say it. May taning na ang buhay ko, Ellexia. And my dream is to live. My only hope is slowly fading. And I can't even do something to restore it." 

"M-maybe I can help." Humarap ako sa kanya at tumingin ng malamlam. Umiling lang siya.

"Help me to live?" He asked like it was impossible. 

"Yes." I said with my full determination.

"That was foolish. Magsasayang ka lang ng pagod." 

I disagreed. 

"You can live longer if you want. Naniniwala ako na hindi ka mamamatay. No one knows where and when they'll die. It will always be a surprise." I always believe in that phrase. 

"I will help you to live again, even if we've just met today. I believe that I can help you. To restore again the hope you slowly fading." Saad ko at tumingin ng mariin sa kanya. Umayos pa ako ng tayo. Hindi naman ako si God na magdedecide kung kailan siya mamamatay, but I can trust Him and his plans. I've been there, done that. 

"A-are you sure?" He said, doubting. I nodded with my full certainty. 

He gave me his smile and then he came closer to hug me. I didn't hug back. Ngumiti lang ako. 

"Well, I should get going then," He waved his goodbye. "I'll see you again, Ellexia Reinhart." 

"W-wait! How do you know my name?!" I shouted before he can even walk away. He looked back at me and said,

"Because someone told me so." He then dissapeared from my sight.

-- -- --