My Forsaken Love

Chapter 4: Living Together

Masakit ang ulo ni Bryan sa kakaisip sa personal niyang problema. There was no escape; he felt trapped. Sa totoo lang, he raged with frustration over the situation he found himself in. He couldn't risk upsetting his grandfather. He knew firsthand the older man's power and influence. Kaya napilitan siyang sundin ang set up na gusto nito.

At heto pang problema sa kompanya dumagdag pa sa sakit ng ulo niya. The company's funds pinagnakawan—five million pesos gone, vanished into thin air. As the CEO, he bore the responsibility not only for the company's success but also for its integrity. He cared deeply for his employees, but there were lines he wouldn't allow them to cross.

Ang empleyadong nagnakaw stood before him, eyes red from tears, knees pressed against the cold floor. "Please, Sir, patawarin niyo po ako," he pleaded, voice cracking. "Bigyan niyo po ako ng pangalawang pang pagkakataon. Hindi ko na po uulitin." He could forgive, yes. But allowing the man to remain within the company? That was a different matter. He couldn't risk it. The theft had been a breach of trust, a betrayal.

"I won't send you to jail," Bryan said firmly. "Nor will I blacklist you from other companies. But you can't stay here. Find another job, rebuild your life. Consider this your second chance." Humahagulgol ang lalaki.

It was Bryan's humanitarian gesture—the last one he could offer. He knew the man had mouths to feed back in the province. He considered their welfare, too. That was who he was—considerate, even when faced with betrayal. A CEO, yes, but also a human navigating the complexities of compassion and justice.

In a secluded corner of his mind, Bryan harbored a ruthless and inconsiderate streak—but only when it came to one person: Pia Sandona. The mere mention of her name sent a surge of indignation through his veins. Pia had crossed boundaries, and now it was time for her to face the consequences.

Today, Bryan had taken a half-day off work after signing a stack of documents handed to him by his efficient secretary. He'd canceled all his afternoon meetings, determined to execute a plan. His destination: Villa Guada, a property owned by his late grandmother, where his grandfather wanted him to stay there. The villa was a paradise may makulay na paligid, sariwang hangin ngunit may isang problema: naroroon din si Pia. He couldn't bear sharing a roof with her not unless it's Maleah.

As he arrived at the villa, Bryan pressed the button on the remote control pad, and the steel gate swung open. Stress weighed heavily on him; he felt drained. Earlier, he'd managed to eat, but now fatigue gnawed at his bones.

Upon opening the main door, Bryan's eyes widened in shock. Pia stood there, equally surprised. Her eyes were wider than he'd ever seen, nanlaki ang mga butas ng matangos na ilong nito at nakanganga pa ang bibig. Shocked, indeed.

.

When Bryan regaining his composure, kumunot ang noo niya at nagsalubong ang kilay. "Huh! At talagang nauna ka pa sa akin dito, ha? Ang kapal talaga ng mukha mo, noh?" Hindi mapigilan ni Bryan ang sarili sa galit at ibinalibag niya ang pinto pasara.

Pia's retort was infuriatingly nonchalant. "Manipis lang naman ang mukha ko, Bryan! Ang pagmamahal ko sayo ang makapal. Hehe." Bungisngis ni Pia at nag-peace sign pa ito sa binata. Lalo lang umusok ang ilong ni Bryan sa inis. Nais niya itong tirisin pero sa halip, padabog siyang umakyat sa hagdan at pumasok sa sariling kwarto, hinampas niya ng malakas ang pinto. Tinawag pa siya nito pero hindi niya ito pinansin.

Nais niyang magpahinga, ngunit hindi maalis sa kanyang isipan si Pia. "Nakakainis!" Nagtalukbong siya ng kumot. Nagtataka siya, bakit hindi man lang niya makitaan si Pia na naapektuhan sa kanyang mga masakit at matalim na salita. Bakit hindi rin ito natinag sa mga panghihiya niya dito. Hindi ba ito marunong masaktan? Gusto niyang makitang nadudurog si Pia. Para ito na mismo ang lalayo sa kanya. Pag iyon ay mangyari maging masaya na siya at wala ng asungot sa buhay niya.

Pia's audacity knew no bounds. Alam niya sa four years nito kuno na hindi lumapit sa kanya ay nandiyan lang ito umaaligid. If he confronted her, she'd merely pout those tempting lips. The thought of biting them crossed his mind—how satisfying that would be! He buried his face in a pillow, frustration boiling within.

Gumagabi na lang hindi siya nakapagpahinga ng maayos dahil sa babaeng kapalmuks na nandiyan lang. What was she up to now? He decided to dine outside; perhaps fresh air would clear his mind. Stepping out of his room, he scanned the living room—no sign of her. Good. He wouldn't be tormented by her face tonight.

High school pa lang sila talagang kumukulo na ang dugo niya kay Pia. Babaeng tao ito ang gagawa ng first move sa lalaki! Nakakaturn-off. Naturn-off nga ba siya? O, nagseselos dahil sa mga lalaking umaaligid kay Pia. He swept away the thoughts in his mind lalo lang siyang naiinis.

He dialed Brixton's number. The boredom had gnawed at him, urging him to seek company. "Hello, Bro! Asan ka ngayon?"

"Nandito ako ngayon, Bro sa Restobar. Nandito ang kapatid kong maldita, naglalasing," sagot ni Brixton.

"Pupunta ako diyan, Bro," sabi ni Bryan, at agad siyang nagmamadali patungo sa garahe. Bakit ba umaasa siyang bubukas ang main door? Tst tst tst.

Habang nagmamaneho papunta sa Restobar ni Brixton, hindi maiwasan ni Bryan na isipin siya—si Pia Sandona. Kung hindi niya mapapaalis ito sa salita, gagawin niya ito sa gawa. Let's see, he uttered to himself.

Pagdating sa Restobar, abala ang mga tao. Biyernes ng gabi, walang pasok bukas. Diretso si Bryan sa VIP room kung saan naroon si Brixton. Pero nang buksan niya ang pinto, gulat siya. Nandito pala si Pia, ang hinahanap ng kanyang mga mata doon sa villa. Pia Sandona. Umalis na walang paalam. Pero, ano bang pakialam niya? Bahala ito sa buhay niya. Pero may isa pang asungot—si Ian. Nakakainis! Magkasama sila, nagtatawanan. At si Pia, may ibinubulong pa kay Ian. Nakakairita ang mga pagmumukha nila.

"Ay, Bryan?! Nandito ka pala. Halika!" sabi ni Pia. Akala nito ba close sila? Hindi. Never ever be! In her dreams! Parang excited pa itong makita siya. Lalo lang siyang naiirita sa mukha ni Pia sa tindi ng kapal.

Nag-fist bump sina Bryan at Brixton. "Bro," sabi ni Brixton, na may ngiti sa labi. Si Pia, nakatingin sa kanila, parang may gustong sabihin.

"Bryan, si Ian nga pala. Ian McCartney. My best friend." Pagpapakilala pa ni Pia.

Bryan leveled a sharp gaze at Pia. "I don't care about either of you," he said, his tone icy. "So don't waste my time or yours. I'm simply not interested."

Pia grinned as she whispered to the guy beside her. "Sorry, Ian. Bryan isn't used to being around with other people, and I'm part of that package." Bryan overheard her words, and Brixton, sitting across from then, couldn't help but chuckle.

The man next to Pia furrowed his brow, his gaze locking onto Bryan. "Is that how you treat her, huh? You—" His words were cut off as Pia swiftly covered his mouth. Annoyance flashed across Bryan's face.

"Huwag mo nang patulan." Bulong pa ni Pia kay Ian.

"Hoyp! i..kawp lalakik kapp. Nafaka bas..thos moh! Wal..ah khang resthpeto sha khaibig..an kho!" Doreen, Brixton's sister, suddenly stood up, pointing at Bryan. She'd always defended, Pia, with unwavering loyalty.

"Doreen, enough!" Brixton scolded her.

"Khung hin..di lang mashama maghhire ng riding in tandhem mathaghal nha kithang ifinhatumhba!" Doreen continued, her anger fueled by alcohol. She staggered toward Bryan, her finger jabbing in Bryan's direction. Sobra na ang kalasingan nito.

Lumapit si Pia. "Ssshhh, Doreen, tama na 'yan lasing ka na. Kuya Brixton kami na ang bahala kay Doreen. Ihahatid na namin siya ni Ian sa bahay ninyo." Tumingin si Pia kay Bryan, silently conveying an unspoken message through her eyes. She was asking for his patience. As if Bryan cared about any of it.

"Sige Pia, salamat. Samahan ko na lang muna si Bryan dito. Ingat kayo. Ian, Bro, ikaw muna bahala sa kanila," tugon ni Brixton kay Ian, who nodded before shooting Bryan a disdainful look.

Kinarga ni Ian si Doreen sa mga bisig. Bryan glared at their retreating figures. "Kilala mo pala ang McCartney na 'yon?"

Tumango si Brixton while opening a bottle of vodka. "Yeah, he's the architect my mom hired. He is one of the best architect in the country."

Bryan rolled his eyes. "Best architect, my foot. I didn't trust him."

Kumunot ang noo ni Brixton. "Bakit parang galit ka kay Ian? Dahil ba kasama siya ni Pia?" Umismid lang si Bryan bilang sagot saka uminom ng vodka.

Sa pananaw ni Pia. Hindi niya inasahan na ipagpipilitan ni Lolo Solomon na magkasama sila ni Bryan sa iisang bubong. At higit pa, hindi niya inakalang mapilitan si Bryan na makisama sa kanya. Akala niya'y magrerebelde ito, gaya ng ipinakita nito kanina sa sariling Lolo.

Hindi maitatanggi ni Pia na masaya siya, pero nag-worry din siya kay Bryan. After kasi sa nangyari sa kanila, she realized na hindi siya talaga kayang mahalin ni Bryan dahil iba ang pinipintig ng puso nito. Sa last moment nila sa kasarapan nag I love you pa ito banggit ang pangalan ni Maleah, which alam naman niya na hindi niya matitibag ang pagmamahal ni Bryan para sa ex-girlfriend. Kaya doon pa lang sumuko na siya. Binawi niya ang sinabi niyang mapapasakanya si Bryan. Nagkakamali pala siya. Alam naman niya ang salitang move on. Pero hindi niya magawa. Binigyan na lang niya nang pakonswelo ang sarili, she can love him by far at walang hihilingin na kapalit. Akala niya kuripot si Tadhana binigyan siya nito ng chance through Lolo Solomon. Ito ang nagbibigay sa kanya ng pag-asa na kumapit.

So, after ng kanilang pag-uusap ni Lolo Solomon. She set her to do list. Aalagaan niya si Bryan, ipaglaba, ipagluto basta walang tigil sa pagparamdam na mahal niya ito. Tumili siya sa sobrang excitement na makakasama na niya si Bryan sa iisang bahay. Pagkauwi niya sa kanilang bahay, masaya siyang nag-iimpake ng mga gamit.

Maaga siyang dumating sa Villa Guada at binigyan siya ng pincode ng Lolo ni Bryan. Sa sandaling siya'y pumasok, namangha siya sa kagandahan ng paligid. Ang mga halaman ay maayos na inaalagaan, at ang mga bulaklak ay tila may sariling buhay. Sa isip ni Pia, nagsilbing inspirasyon ang Villa Guada para sa kanyang susunod na obra. Bagamat hindi niya ito ipapakita sa kanyang YouTube channel, kung saan ang content ay pagtuturo ng mga basic techniques sa pagpipinta, isa ito sa kanyang pinagkakakitaan. Marami siyang followers at viewers tuwing may ginawang obra. May mga nagpapapaint din sa kanya ng wedding photos, family picture, o solo picture, at sobra-sobra ang bayad dahil natutuwa sila sa resulta ng kanyang mga gawa. Dahil sa kita mula sa pagpipinta at sa kanyang channel, plano niyang gumawa ng gallery kung saan maipapakita ang kanyang mga art works. Excited siya sa tulong ni Ian sa paghahanap ng pwesto para dito. Pagpasok niya sa loob ng Villa, napansin niyang may tao pala.

Medyo nabigla si Pia nang makita ang mayordoma ng mansion. "Manang Mercy!? Andiyan po pala, kayo? Sorry po, pumasok na po ako."

"Walang problema, hija. Alam ko naman na papasok ka. Sinabihan ako ni Don Solomon. Ito nga ipinagbili ko na kayo ng groceries para meron na kayong stocks dito. Ikaw na ang bahala sa lahat, hija. Pagpasensyahan mo na lang si Bryan sa mga ipinakita niya sayo na ugali. Mabait naman ang batang iyon," wika ni Manang Mercy.

"Walang problema po Manang, sanay na po ako kay Bryan at maraming salamat po," aniya.

Umakyat sila sa itaas ni Manang Mercy at ipinakita ang magiging kwarto kuno nila ni Bryan, kay sarap sa pakiramdam niya. "Hija ito ang magiging kwarto ninyo ni Bryan." Kinilig siya hanggang kaibuturan niya sa sinabi ni Manang Mercy. Napabungisngis tuloy siya na ikinalingon naman ng mayordoma. Humingi naman siya ng pasensya.

Ngumiti lang si Manang Mercy. "Okay lang, hija. Alam kong mahal na mahal mo si Bryan, kaya kapit ka lang." Ngumiti din si Pia at saka tumango. Sana nga makakapit siya hanggang dulo.

Nang makaalis si Manang Mercy agad siyang pumunta sa guest room na katapat mismo ng kwarto ni Bryan. Syempre, alam naman niya na hindi siya kasama sa kwarto nito. Dahil hindi 'yon papayag kasi abot langit ang galit nito sa kanya.

Pagpasok niya sa kwarto, napakalaki nito, napakalinis at napakaganda. Agad siyang nag-arrange ng kanyang mga gamit. Nang matapos siyang magplastada sa mga damit, humiga siya sa kama na kay lambot at ang sarap pa sa pakiramdam, nakakarelax.

And later, bumaba siya papuntang kitchen at tiningnan ang mga gamit, masaya siya dahil kompleto. Bukod kasi sa pagpipinta mahilig din siya sa pagluluto. Since, siya pa lang mag-isa, magluluto siya ng pagkain na sakto lang sa kanya.

Nang matapos siyang kumain naisipan niyang lumabas muna at mamasyal sa paligid. Paghila niya sa pinto, meron ding nagtulak nito. Nagulat siya. Si Bryan!

Alam ba nito na nandito na siya sa Villa Guada? Akala niya hindi pa ito darating ngayon. At talagang nagdiwang ang puso niya sa tuwa. Nganga siya sa kagwapuhan ng binata.

Pero hala galit na naman ito sa kanya at sinabihan pa siya na makapal ang mukha. Ibinalibag nito ang pinto pasara. Kailan kaya ito hindi magagalit sa kanya. She wondered. Whenever their eyes met, she consistently saw hatred in his gaze. Yet within her own heart, she found only love... Napahagikhik siya. Kinikilig siya sa takbo ng kanyang isip.

Nang hindi siya pinansin ni Bryan sa pagtawag niya, dali siyang pumasok sa sariling kwarto at humiga. Nagpagulong gulong sa sobrang saya dahil nandito na si Bryan. Feel niya mag-asawa na sila. Kinilig siya ng sobra. Hindi niya maiwasang isipin ang nangyari sa kanila. Ang mga haplos nito sa kanyang katawan at ang mga halik nito na kay sarap at lalo na ang kanilang pagniniig. Masakit noong una pero sa mga sumunod, puro na lang masarap.

"Ay nakoOoOoh! Nakakaluka!" Hindi niya talaga mapigilan ang sarili. Tumili siya nang walang pag-aalinlangan na marinig siya ni Bryan.

Napabalikwas siya ng bangon nang tumunog ang kanyang cellphone. Tiningnan niya ang oras, 4:30 PM na pala. Hindi niya namalayan na nakatulog pala siya. Nakita niya ang unregistered number pero sinagot niya, baka importante. "Hello?"

Sumagot agad ang nasa kabilang linya. "Pia? It's Brixton. Are you free today?"

"Hello, Kuya Brixton! Yes, I'm available. Bakit po?"

"Could you come to my Restobar?" Brixton's tone held concern. "Doreen's here, and she's been drinking. I have a meeting in five minutes, and I can't figure out what's wrong with her." Hindi siya nakasagot agad, nag-iisip siya kung ano ang pinoproblema ni Doreen. "Pia? Will you come?"

"Ah, yes, Kuya Brixton. Pupunta po ako," Pia assured him.

"Thanks, Pia. Be safe on your way here. Goodbye."

"Thank you, Kuya. Goodbye." Pia hung up. She leaped out of bed, rushing to the bathroom for a quick shower. Afterward, she booked a taxi.

Arriving at Brixton's Restobar, Pia headed straight for the VIP room—reserved for family and close friends. Doreen sat there, as Brixton had mentioned, seemingly lost in her own world.

"Hoy Doreen, gising! Anong nangyari sayo? Bakit nagkaganyan ka?" Pia prodded. Nagmulat ito, gumisi pero hindi sumagot. Humiga ito muli at natulog. Pia decided to let her rest for now.

As she waited, Pia absentmindedly checked her YouTube channel. Views, likes, and comments flooded in. She replied to a few, para may pagkaabalahan.

Ilang oras na ang lumipas dumating si Ian nakasunod nito na pumasok si Kuya Brixton na may kausap sa phone.

"Ian! Ba't ka nandito?" Pia greeted him, smiling. "Magkakilala pala kayo ni Kuya Brixton?"

"Yeah, we just came from a meeting," Ian explained. "His mom hired me a while back. Now, I'm working on their new business branch in Makati." Pia marveled at the small world they inhabited.

"How have you been? Everything okay? Wala na bang masakit sa iyo?" Ian's whispered inquiry made her chuckle. Alam niya ang ibig nitong sabihin. Nagtatawanan silang dalawa. They shared an open friendship at walang malisya.

"Hehe, meron pang kaunti pero hindi ko na ininda." Pia whispered back.

Napalingon siya kay Bryan, who entered the room. His handsome face bore a furrowed brow, clearly in a foul mood. Pia knew she was the cause. She considered introducing Ian to him, but Bryan dismissed it with indifference. Medyo nainis si Ian sa inasta ni Bryan, kaya nagboluntaryo si Pia na ihatid si Doreen at isama si Ian baka magkagulo pa. They bid farewell to Brixton.

Kinabukasan maaga siyang gumising para ipaghanda ng almusal si Bryan. At tamang tama natapos siya sa pagluluto, bumaba na si Bryan. Agad niya itong nilapitan.

"Good morning, Bryan. Kumain ka muna. Naghanda ako ng almusal para sayo" Pia offered, smiling at naghihintay sa reaction ni Bryan. Pero nagsalubong ang kilay nito at madilim ang anyo ng mukha. His response stunned her.

"Do you honestly think I'll eat anything you prepare? Don't wish because it will never happen." His words cut deep. "Starting today, don't bother cooking for me because I will never eat it! Especially not WITH YOU!" Pia stood there, speechless, as Bryan's rejection echoed in her ears.