Costiño Series 4: Tagpuan

Simula Nakatingala ako sa kalangitan habang pinagmamasdan ang mga bituing kumikislap. Ang buwan ay maliwanang at nagsisilbing liwanag sa kadiliman. Napahinga ako ng malalim habang hindi inaalis ang paningin sa pinaka paborito kong star. Cassiopeia. Nasa madilim na parte ako ng Redfoll Hills, isang magandang tagpuan para sa mga magkasintahan. Ngumiti ako ng malungkot habang pilit inaalis sa alaala sa akin. It was five years ago, limang taon na ang lumipas pero parang bago lang sa akin ang lahat. I still remember how we love each other, how I fall hard and shattered. I still remember how I become miserable because of him. Hindi ako yung nang iwan diba? Hindi ako yung sumuko sa amin pero bakit ang sakit sakit parin sa akin? Bakit hindi mawala sa isipan ko ang lahat sa amin. Am I not over? Am I still into him? No, I'm surely not. Hindi na ako babalik sa nakaraan kung saan luha at pait lang ang dinala sa akin. I won't go back to that past full of painful and heartbreaks. I fought but he wasn't. Lumaban ako sa kahuli-hulian pero duguan at luha lang ang inabot ko. Lumaban ako ng may ngiti sa labi pero pag balik ko, puno ng luha ang mata. I just can't forget how he taste me the pain, how he make me into different person. Bumaba ako sa sira-sirang van na naka parking dito. Kalawangin na iyo at halos sira na ang lahat. Pinagpag ko ang kamay bago tumingala ulit sa kalangitan. Sa huling beses na pupunta ako dito, hindi na ako babalik sa nakaraan. To free myself, is to let go and let the fate take it. Lulan ako ng kotse habang nakikipag karerahan sa kahabaan ng kalsada. I live my life here, sa limang taon ko dito sa amerika, palagi akong dinadala sa lugar na iyon. I think it's time for letting go, for set them free. Suot ko ang isang crop top na puti at fit jeans, pinarisan ng nike na sapatos ko. I'm much more confident with this dress than wearing gowns or formal. Well wala namang dress code sa bar na pupuntahan ko, kaya walang problema sa suot ko. Pinagmamasdan ko ang mga nagtataasan na mga gusali, the famous times square waving at me, the most romantic statue of liberty is smiling at me. States is really f*****g beautiful than my country, this is heaven. Pinarada ko ang kotse sa tapat ng pinakasikat na bar dito. The Cost Bar, marami na ang mga tao sa labas pati sa loob for sure. May mga naghahalikan na at yung iba nagme-make out na kahit nasa labas. This bar is highly liberated, they welcome couples who love s*x and s*x. Well it doesn't matter here. Padabog kong sinarado ang pinto ng white Ferrari ko, taas noo akong naglakad papunta sa pintuan ng bar. May mga matang nakatitig sa akin, yung iba tumigil pa talaga sa mga ginagawa nila dahil sa atensyon na binibigay ko. Am I really beautiful? Binuksan ng dalawang guard ang pinto, inikot ko lang ang dalawang mata bago pumasok sa loob. I never been here, ngayon lang sa loob ng limang taon ko dito. This bar is look like a cabin, maganda at masarap sa pakiramdam. Bumungad sa akin ang mga taong nagsisiyawan sa dance floor, may ibang mga lasing na at dinadam-dam ang alak. I should bring my best friend here, makakahanap siya ng kalandian dito for sure. Sana pala sinama ko nalang siya, sayang ang pagkakataon. Umupo ako sa counter ng bar, nakatitig lang sa akin ang bartender habang nagmi-mix ng alak. Naantig ako sa itsura niya, magandang lalaki at may mga tattoo pa sa braso. Malaki din ang katawan niya at ang puting white long sleeve ay basa na ng pawis kaya bumabakat ang katawan niya. I can see his rock chest, f**k this man his hot. Inalis ko nalang ang tingin sa kanya, masyado na akong na-attract sa katawan niya. I order gin, magiliw naman niyang binigay sa akin iyon. Ininom ko agad iyon, matapang na alak ang nalasahan ng lalamunan ko. Fuck I have high tolerance of alcohol but this gin is f*****g different. Hindi ko inubos ang alak at tumayo nalang para umuwi, I shouldn't get drunk baka may mangyari sa akin. I paid my orders saka ko binagtas ang daan palabas. Isang inom palang, nahihilo na ako. Kakaiba ang dala ng alak na iyon. Nang makarating ako sa condo, pabalya akong humiga sa kama at pinikit ang mga mata. s**t nalasing yata ako ng isang inom, nahihilo ako at bumabaliktad ang paningin ko. Hindi ko na nakayanan kaya hinila ako ng tulog. Nagising ako sa ingay ng telepono sa gilid ng kama ko, pikit-mata kong inabot ang cellphone at tinaggap ang tawag. "Hello?" Antok kong sabi. "Nasaan ka na ba Mary Glenda? Anong oras na ha!" Wala sa oras na napatayo ako dahil sa galit na tono ng kaibigan ko. s**t ano bang meron ngayon? I can't remember. Tinignan ko ang wall clock, alas dyes na nang umaga iyon. "Bakit ba Estrecia Blaine? Anong bang meron?" Narinig ko ang mura niya sa kabilang cellphone. s**t I can't remember what have today. "Did you forget? Ngayong araw ang screening mo para sa Bench Modeling. f**k get the hell up and dress yourself now. Konti lang ang oras ko sayo, mamaya may gagawin pa ako." She answered. Oo nga pala, ngayong araw ang screening ko. Bakit ba ako uminom kagabi? Baka hindi na ako makapasok sa ramp modeling. Dali-dali akong bumangon sa kama at hinubad ang damit para maligo na. Pagkatapos kong maligo, light make-up lang ang ginawa ko tapos lumabas na nang condo ko. Fuck I didn't eat my breakfast, ano bang pumasok sa kukute ko at uminom ako? This is insane. Pagkaparada ko ng kotse sa parking lot, patakbo kong nilakad ang main entrance ng Archimedean Company, dito kasi gaganapin ang screening para sa Bench Modeling. Stepping stone ko ito para makatungtong sa Victoria Secret. After this, baka hindi na ako mahirapang makapasok sa kanila. Binuksan ng guard ang glass door nang nakangiti pa sa akin. I have no time, I need to hurry because any moment they will start. Nang makasakay ako sa elevator, walang ibang tao dun hinintay ko pang may sumakay pero wala na. I press the closed pero ganun nalang ang gulat ko ng may kamay na humarang sa pinto. Bumukas ulit ang elevator at pumasok ang hindi ko kilala. Nakayuko lang ako habang iniisip ang gagawin kong mga pose mamaya. Sana makuha ako, I badly dream this God. Napatingin ako sa kumikintab na black shoes ng kasabay ko, mukhang mayaman ito. Inangat ko ang ulo nang hindi binabalingan ang katabi. Lumunok ako bago tumingin sa pinto ng elevator. Nakikita dun ang nakasakay, nang tinapat ko ang paningin sa katabi napalaki ang mata ko habang hindi makapaniwalang nakatingin sa repleksyon niya sa pinto ng elevator. He was staring at me darkly, his jawline clenched tightly, ngumisi siya sa akin kaya napaatras ako. Pero hinigit niya lang ako pabalik sa kinatatayuan at mariing tinitigan. Naramdaman ko ang braso niya na gumagapang papuntang baywang ko. Naistatwa ako dahil sa kanya at pagkakagulat, wala lumalabas sa bibig ko kahit pa madami akong gustong sabihin. Why is he here? He hold me tight at dahil wala akong lakas kaya napunta ako sa dibdib niya. He never take off his glare at me, he never let any chances to loss. Nang bumukas ang pinto, hinigit niya ako palabas kasabay siya. Naguguluhan ako kung bakit nandito siya? Kung bakit nagpapatangay ako sa kanya? At kung bakit walang ibang ginawa ang katawan ko kung di ang sumunod sa kanya. What the freaking hell happening to me? Nakatingin na sa amin ang mga tao, pero ako gulong-gulo pa sa ginagawa niya. Hindi ko alam kung saan kami patungo, pero nang makarating kami sa malaking pinto huminto siya sa paglalakad at binuksan ang pinto. Nasa baywang ko parin ang braso niya, mahigpit na nakakapit at ang katawan ko ay nanginginig na dahil sa kakaibang emosyong nararamdaman. Pinasok niya ako sa loob at ni-lock niya ang pinto. Magsasalita na sana ako ng bigla niya kinulong ang mukha ko at sinakop ang labi. Madiin ang pagkakahalik niya sa akin, halos kagatin na niya ang ibabang labi ko dahil sa panggigigil. I feel the tingling inside me, the electric voltage he gave to me. Nang bitawin niya ang labi ko, mariin niya akong tinitigan habang humihinga ng malalim. "You are not allowed to join that ramping Mary Glenda..." Natulak ko siya ng malakas dahil sa sinabi niya, my anger pulling me. Dumilim ang mata niya habang ako umatras, tinalikuran ko din siya para sana makalabas ngunit naka lock ang pinto at hindi iyon mabuksan. I heard him laughing, mas lalo akong nagngitgit sa galit. Nang humarap ako sa kanya, nasa may lamesa na siya at nakaupo sa swivel chair. Mariin siyang nakatitig sa akin. "Let me out of here, f**k open this door." Sigaw ko. He just smirked and glaring at me darkly. Bakit waka na ang lakas ko? Bakit umatras ang tapang ko? I've been through for the long five years, tapos isang tingin niya lang, isang yakap niya lang nawala na lahat. "No, never Mary Glenda. Tapos na ang limang taon mo, it's time for me baby..." He said. Galit akong tumakbo papunta sa kanya, nakangisi lang siya habang naghihintay sa galit kong tingin. Nang tumapat ako sa kanya, umusog siya palabas ng lamesa habang sakay sakay pa ng swivel chair. Nang dahil sa galit na galit ako, pinagbabayo ko ang dibdib niya ngunit hinila niya lang ako paupo sa kandungan niya at kinulong sa braso niya. Nagpumiglas ako pero walang silbi lang dahil sa higpit ng yakap niya. "f**k you, bitawan mo ako, get out." I shout. He just shrugged, binaon niya lang ang mukha sa tiyan ko. Naistatwa ako dahil sa hininga niyang tumatama sa balat ko. I feel his breathe impacting on my stomach. "Ano ba Gavino Archimedes, palabasin mo ako dito. s**t," Wala lang siyang naging reaksyon, nanatili lang siyang nakayakap sa akin....sa tiyan ko Huminga ako ng malalim bago kinalma ang sarili. Ano ba ang ginagawa niya? Bakit niya ba ako dinala dito? May screening pa ako at baka mahuli ako ng dahil sa kanya. I wouldn't let my second dreams to loss, nawala ko na ang unang pangarap sa kanya at ayokong pati ito ay mawala din. "Let's go home baby, umuwi ka na sa akin....sa bahay natin," He said. Umiling iling ako bago tumingala. No way, I will never back to that place, I never go back to that hell. Matapos ang lahat ng nangyari, yayayain niya lang akong bumalik doon. "No. Umuwi ka mag-isa," Malamig kong sabi. Mas binaon niya pa ang mukha sa tiyan ko, nakikiliti ako sa hininga niyang tumatama sa akin. Five years ago, I give my life to him, I almost forgot myself because of loving him. Sinabi ko noon na magiging masaya kami, na magiging kami parin sa huli pero lahat ng yun hanggang alaala nalang. Five years ago, I became obsessed and desperate of him, lumuhod na ako sa kanya, nagmakaawa na ako sa kanya pero bakit hindi parin siya nanatili sa akin? Bakit hindi parin naging sapat iyon para hindi siya umalis sa akin......sa piling ko Naging mahina ako sa kanya, kinalimutan ko ang sarili dahil sa akalang magiging kami pero matindi talaga ang tadhana. At nagpatalo lang siya at hindi ako pinaglaban. "Let's start all over again baby.... please? Umuwi ka na sa akin, I miss you so much.." He whispered. Umiling iling ako at hindi pinakinggan ang sinasabi niya. Hindi na ako maniniwala sa kasinungalingan niya, nadala na ako noon at ayoko nang maulit pa. Kung maaari lang, uminom ako ng gamot pang pa wala ng alaala ginawa ko na. Matagal na akong nalugmok sa kanya, matagal na akong nawala sa sarili ko at hanggang ngayon hinahanap ko pa iyon. Hanggang ngayon hindi ko pa mahagilap ang sarili ko na nawala limang taon na ang nakalipas. "Nadala na ako sayo, at ayokong bumagsak ulit sa parehong rason lang...."