Costiño Series 4: Tagpuan

Kabanata 5

Kabanata 5

Umasa

Gaya ng sabi niya, palagi nga siyang pumupunta sa iskwelahan namin. He always bring food for my recess, sometimes for lunch. Hindi siya lumiban sa araw-araw na pagpunta sa akin kaya nagkaroon ako ng kakaibang nararamdaman sa puso.

My father didn't bother anymore to me. He didn't ask about Costiño's again. Para bang wala na siyang imik sa lahat. He just let me doing my school and my hang out.

And graduation for my elementary came. I got second honor and four medals for best in subject. My father is very happy for what I received. Kahit pa hindi ko nakuha ang pinakamataas, at least I got award for my elementary school.

And then my childhood friend got home from Manila. Estrecia Blaine is very beautiful with her age now. I am eleven and she is ten. Ang sabi ni tita Luniñia, magkakaroon daw ng engrandeng party para sa birthday niya kaya nagkaroon kami ng imbitasyon para doon.

Ang daming nangyari pagkatapos ng elementary days ko. Sabi ni daddy next month pa kami pupuntang Tacloban para doon na tumira. He already cleared my enrollment in LNU so that, when the class is open I am ready for it.

At ang pinakamasayang nangyari ay binigyan na ako ng cellphone ni daddy. He give me phone for my graduation gift so I'm very happy. Sabi niya ay pwede naman na akong gumamit ng cellphone lalo pat grade seven na ako sa pasukan.

My phone rang when someone calling. I took my phone and answer a call.

(Hello bes?)

Napatayo ako ng marinig ang kikay na boses ng kaibigan ko. It was Estrecia Blaine, my childhood friend.

(Yes?)

Mabuti pa ang isang ito, ten year old palang pinagamit na ng cellphone samantalang ako, ngayon palang. She is spoiled and  pampered while still young.

(Pupunta ka sa birthday ko?)

I sighed. I didn't really know! Nagda-dalawang isip ako kung pupunta ba o hindi. Pero kasi kung hindi ako pupunta, magtatampo itong kaibigan ko. She lived in Manila for almost one year and now that she came back, I didn't give her a chance to celebrate her birthday. That's unfortunately unfair to her. Pero kung pupunta ako...malaki ang kasiguraduhan na nandoon ang pamilya Costiño.

Well, we are invited too so we should go. We should celebrate her birthday and I should be there. Wala namang masama kung pupunta diba? Tutal palagi naman kaming nagkikita ni Gavino noon. He always come and give me foods, sometimes we go to the hills for blow off the chaff. And now I can say, we are close to each other even after he didn't showed up anymore.

Pero nung nagdaang dalawang buwan madalang nalang siyang bumisita sa akin. Pinagtataka ko iyon lalo pat nasanay ako sa mga ginagawa niya. Nasanay ako sa pagkain namin ng sabay, sa pagpunta ng burol, sa tagpuan namin, at sa pagsakay sa kotse niya. I got lost that months but I accept it. Hindi lang naman ang pagpunta niya sa iskwelahan ko ang tumatakbo sa buhay niya.

I understand it. Lalo pa nung hindi na siya nagpakita sa akin nung graduation ko. I wait for him...for hope that he might come and greet me at least but I just got failed. Hindi siya pumunta at hindi ko siya nakita hanggang ngayon. Pero hinayaan ko lang iyon dahil baka busy nga. Malay natin, sa edad niyang iyon pinapahawak na pala siya ng papa niya sa negosyo.

Hindi na ako nagpumilit na umasa na sana isang araw baka may makita akong kotse na nakaparada at hinihintay ako pero isang malaking bula nalang iyon. I should not wait and hopes!

Bagama't nabigo ako ng ganitong kaaga, hinikayat ko ang sarili na iwala sa isipan ang mga alaala niya lalo pat hindi na yata kami magkikita. It's almost end of the month now, and I didn't saw him. Siguro hindi ko na iisipin pa ang lalaking iyon. Tapos na ang ginagawa niya sa akin at mainam na kalimutan nalang siya.

(Oo naman. It's your day bes!)

I said happily. Pupunta ako at sisiguraduhin kong hindi ko siya papansinin o titignan sa oras na magkita kami. I will avoid him if ever we saw each other.

Rinig na rinig ko ang saya ng batang kaibigan ko. She's really happy knowing that I will come to her birthday.

(Sige ah! I will see you after this day.)

Tumango nalang ako kahit pa hindi niya nakikita. The call ended and I sighed heavily. I will really go. Wala namang mawawala kapag pumunta ako. Hindi ko nalang iisipin ang mga nangyari sa amin ng Costiño'ng iyon. Siguro trip trip niya lang ang pagpunta sa akin at pagbibigay ng pagkain.

Trip niya lang yata at nang naglaon nagsawa na kaya hindi na nagpakita. Maybe he think that he just wasting money for me. Wala naman siyang nakukuhang kapalit. Really? Ano naman makukuha niya sa akin? Does he really think about my age? I'm under age and doing something abused in laws is very inappropriate. He might coop if the authority knew about it.

Tama! Iyon nalang ang iisipin ko. He just play me as a past time so that he wouldn't get bored in school. And when he done playing with me, he realized that I'm just a waste of time. He then realized that there is no procurable ersatz.

Napahinga nalang ako ng mabuti. I shouldn't think him! It's enough and he should be condoned. If I will still think about him, it baffling me to condoned. Masyado pang maaga para maging ganito. I should really enjoy my age now. Thinking him makes me stressed. Bata pa ako para dyan!

Tumayo ako mula sa pagkakaupo at naglakad papuntang taas para pumasok sa kwarto ko. Nang makarating sa kwarto, kumuha ako ng damit sa wardrobe ko at nilapag ang cellphone sa tukador ko. Pumasok na ako sa banyo para maligo at maglinis ng katawan.

I remember kuya Arlon told me that I should visit Lulugayan falls since it's near to our place. I have already heard about that spot before but I refuse to come and visit it. Kahit naman dito ako lumaki sa Calbiga, hindi ko alam ang mga tourist spot dito. Well, I heard some of it in my classmates but I'm in my mood to visit it.

But what if I should go in that spot today? Since sobrang boring dito sa bahay at summer naman ngayon. Siguro maraming turista doon lalo pat mainit ngayon at masarap ang tubig galing talon. Pero sino naman ang kasama ko? Si kuya Arlon? Wala naman si daddy ngayon at for sure kung nandito 'yon hindi parin sasama dahil sa business niya.

Paano kung pumunta nalang ako sa bahay nila Estrecia at mag bonding kami ngayon? That would be great if I'll go and just visit her. At sasabihin ko na din sa kanya ang tungkol sa Lulugayan falls. She might come with me and have some fun in that spot. That would also great.

Nang makapag-isip ako ng pupuntahan, tinapos ko na ang pagligo at nagbihis ako ng maayos na damit. Nagsuklay din ako at tinignan ang sarili sa salamin. Lumaki din ako at tumaas, sa itsura kong ito iisipin ng karamihan ay nasa teen age na ako. Ang edad ko ay malayong malayo sa tindig at katawan ko ngayon.

I grow fast and look ripen now. My age seems treacherous with my physical appearances. I have my mother resemblance now. I am really look like her.

Dinala ko maliit na bag at lumabas na ng kwarto. I took my phone and dial my father number. It ring one time before he answered it.

(Hello hija!)

I cleared my throat.

(Dad I just call to inform you that I will visit my friend in her house today.)

I heard his sigh.

(Where is it located?)

I smirk.

(It's Estrecia Blaine dad. Sa Tacloban po!)

(Okay. Just be home before night!)

I smiled. I ended the call and go out in our house. I saw kuya Arlon smoking outside, I approach him. Tinapon naman agad niya ang sigarilyo bago tumingin sa akin.

"Kuya we'll go to Lacamba's house. Daddy allow me to go!" I said.

Tumango naman agad siya at pinagbuksan ako ng pinto. Pumasok na din siya at umalis na kami. Kinuha ko naman ang cellphone at nagpatunog nalang muna habang bumibiyahe kami. After listening some song, I got bored again. Kaya imbes na makinig ng mga kanta, nag log in nalang ako sa f*******: account ko.

I made this account last month after my father give me his gift. But I did not usually use my account, if I have time that's I can use it...sometimes if I got bored. Kaya ngayon ko lang ulit ito nabuksan after month.

Sa pagbukas ng account ko, bumungad agad sa akin ang napakaraming add friends and namumulang notification. Even my chats is erupting. I just read some articles, memes and news about social media world. Since friend ko dito si Estrecia kaya nababasa ko ang mga post niya.

So it gets my attention. I stalk her account. When I click her profile picture, it welcome me her bio's and pictures. Napangiti pa ako ng makita ang background picture niya, it was our last bonding before she left for Manila. I scrolled down and read some of her post. Napapatawa pa ako kapag nababasa ang shini-shared niyang post na funny. Pero napahinto ako ng makita ang social gathering niya.

Napatitig ako sa picture na pinost niya, it was party for exact. She was in her little body gown and the two boy around her. Napatitig ako sa lalaking nakayakap sa kanya. It was him...the man who never visit me! It was Gavino Archimedes with his twin brother, Hermes Gaddiel.

I got so curious so I pick her picture and scan some image of them. Sampung picture ang pinost niya at sunod-sunod ito, I clearly see how they are happy while having the party. I feel a formidable feeling. Lalo na nung sumunod na larawan ay ang lalaking hinihintay ko na magpakita sa akin na ngayon ay may kahalikang babae sa lamesa nila. If I'm not mistaken, the girl is in his age.

Humalo ang bigat na nararamdaman ko sa pananatiling paninitig sa larawang iyon. It was taken by my best friend and she post it in her socmed. May caption pang, 'Gavino on his flirty way!'. Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o madudurog habang pinagmamasdan ito. Hindi ko malaman ang totoong nararamdaman habang tinitignan ito.

Masaya ako dahil may babaeng nakakuha ng atensyon niya at hindi na nanggugulo sa akin...pero may nararamdaman din akong kirot sa puso na nalamang may ibang babae pala kaya hindi na siguro nakapunta sa akin. May kalandian na pala kaya hindi na ako ang hanap.

Ilang taon na ba siya? Fifteen? Sa ganitong edad pa naman nararamdaman ang pagiging magustuhin sa babae. Kaya nagsawa dahil bata pa ako at wala siyang mapapala sa akin. Bata pa ako at marami pang mararanasan!

I stop looking it and back on my newsfeed. Kinalma ko ang nararamdaman habang nagpatuloy sa pagbabasa ng kung ano-ano. Kahit wala naman na akong naiintindihan sa mga post, ang gusto ko lang ay mawala itong nararamdaman ko. It's shattering me slowly damn.

Nag log out nalang ako at patuloy na kinalma ang sarili. Napatingin ako sa labas ng bintana at namangha sa ganda ng San Juanico bridge. It's silver now. May nakita pa akong turista na nagpi-picture sa vertical area. Nawala naman pansamantala ang nararamdaman kong pait sa puso.

Kailangan ko na talagang kalimutan 'yon. Siguro maganda alaala nalang siya pero hindi maaaring manatili sa isip ko. Hindi ako makaka pag-aaral ng mabuti kapag hindi ito mawala sa isip ko. Junior high must be take seriously.

Nang makarating kami sa bus terminal, nakita ko ang Robinson mall kaya pinahinto ko si kuya Arlon. Mall can loose my unidentified feeling. Bumaba ako ng kotse at pumasok ng mall. Maraming tao ngayon lalo pat summer. Tumingin-tingin ako sa mga establishment, mga paninda at mga bagong labas na signature dress.

After touring around, I decided to buy a mango magic shake. I sat on the dunking donut shape of chair. Tinitignan ko ang mga ginagawa ng tao sa paligid hangga't inuubos ang shake. After minutes, I decided to leave. Pasakay na sana ako ng escalator ng mahagip ng mata ko ang lalaking nakatayo sa railing habang kausap ang babaeng nakita ko sa picture. Hindi niya pa ako nakikita kaya malaya kong napagmasdan ang mukha niya.

He look so mature and handsome now. He is even nifty and robust too. He changed alot. Malayo sa edad niya. Nabaling ang tingin ko sa babae, girl has the same height with him. Same maturity and they are really good in each other. She has the sophisticated look and from high family. She is beautiful indeed, and at age to fling.

Sa sobrang pait na nararamdaman ko, halos mamuti na ang palad ko sa sobrang higpit ng pagkakakuyom ko. I sighed heavily and let my insecurity eat me. Bata ka pa naman at marami pang mararanasan!

I avoid looking at their direction but it was too late. Gavino already saw me while in the escalator. Nilakasan ko ang loob at nakipagtitigan sa kanya. Umigting ang panga niya habang hindi bumibitaw ng titig sa akin. Tinignan ko siya ng malamig at umiwas nalang. Nakita ko pang iniwan niya ang babae at sumunod sa akin ngunit masyado na akong malayo para pa maabutan.

Palabas na ako ng mall nang makita ko siyang tumatakbo papunta sa akin, tumingin lang ako ng malamig bago binuksan ang pinto ng kotse at pumasok sa loob.

"Kuya Arlon let's go home. Nawalan na ako ng gana!" I said coldly.

Umandar kami at hindi na nilingon pa ang lalaking pilit akong inaabot. I clenched my palm tightly as I remember them earlier. Hindi nga ako nagkamali, girlfriend niya nga yata iyon.

The accusation of my father is real. They are heartless. They didn't appreciate other people feel for them. They are soulless.

At ngayon napagtanto ko...umasa ako sa kanya. Umasa ako sa maaaring mangyari sa amin. Umasa ako kasi pinaramdam niyang pwede kami...na kaya ng edad ko at posibleng maging kami. Hindi pala. Hinding hindi pala. I put in my imaginary diary that this day is my first heart break. Yes, because I've fall for him and he just lost it.