Hindi ako natulog kahit may pagkakataon na.
Gray van. No front plate. Repeat passes. A rider checking our gate. A team that doesn’t rush—a team that tests.
Hindi ganun kumilos ang “tropa” ni Jairo.
Ang tropa ni Jairo, maiingay, impulsive, gusto ng drama.
Ito? Tahimik. Precise. Parang may checklist.
Kaya habang natutulog si Selena sa kwarto ng tita niya, ako nakaupo sa sala, nakikinig sa bawat tunog—hindi para manghuli ng multo, kundi para magbasa ng galaw.
At bandang 2:13 AM, tumunog ang phone ko.
Unknown number.
Hindi ko sinagot.
Pero hindi na ito tulad ng dati.
Walang “labas ka.”
Walang “takot ka ba.”
Isang message lang.
UNKNOWN: “Williams. Stop moving.”
My fingers tightened.
Hindi “Shun.”
Hindi “kuya.”
Hindi “Selena.”
“Williams.”
Surname.
May iilang tao lang ang tata
