Hindi agad bumalik sa normal ang lahat pagkatapos ng gabing iyon.
May mga araw kasi na kapag sinabi mong “tapos na,” doon pa nagsisimula ang pinaka-tahimik na parte ng gulo. Yung parte na wala nang sigaw, wala nang habulan, wala nang sirena—pero ramdam mo sa balat mo na may mga matang nakatutok pa rin. Yung tipong kahit nakasara ang pinto, parang may hangin na pumipilit pumasok.
Kinabukasan, si Selena hindi pa rin makalabas ng kwarto nang maayos. Lumabas siya, oo, pero sandali lang—para uminom ng tubig, para kumuha ng pagkain, para tumingin kay Lola kung okay lang. Tapos babalik ulit siya sa loob, parang ang mundo sa labas ay may ngipin.
Si Lola naman, pilit na normal. Gagawa ng kape, magwawalis, magsasabi ng “kumain ka na,” tapos pag akala niyang hindi ko siya nakikita, pinipisil niya
