Ang Laban
903 Words
Chapter 7 – Bahagi 4
Hatinggabi. Tahimik ang buong lungsod, ngunit sa dilim ng mga eskinita, nag-uumapaw ang tensyon. Sa isang abandonadong pantalan kung saan nakaimbak ang mga container, doon nagtipon ang mga tauhan ng Montenegro. Ang bawat isa ay armado—baril, kutsilyo, at mga granada. Ang hangin ay mabigat, puno ng amoy ng langis at dagat, tila ba naghihintay ng dugo.
Si Damian ay nakatayo sa harapan, malamig ang titig habang hawak ang kanyang baril. Ang itim na amerikana niya ay kumikintab sa ilaw ng buwan. Sa kanyang presensya pa lang, alam ng lahat na hindi siya papayag na matalo.
“Makinig kayo,” malakas niyang sigaw, nangingibabaw sa ingay ng alon. “Ang gabing ito ay hindi lamang laban ng armas, kundi laban para sa pangalan ng Montenegro. Walang atrasan. Walang awa. At higit sa lahat—” tumigil siya at tumingin sa kanyang mga tauhan, “—walang papayag na madamay ang asawa ko. Kung sino man ang lalapit kay Elena, kayo mismo ang babarilin ko.”
Tumango ang lahat, sabay-sabay na sumigaw ng, “Boss!”
Sa kabilang banda ng pantalan, dumating ang mga tauhan ng Montavarez. Naka-itim din ang kanilang kasuotan, at sa gitna nila ay ang pinuno nilang si Hector Montavarez—isang lalaking kasing brutal ni Damian, ngunit mas tuso at mapanganib.
“Huli ka na, Damian!” sigaw ni Hector, habang naglalakad papalapit. “Ang kasunduan n’yo ay isang pagkakamali. Ang babaeng pinakasalan mo? Hindi siya ligtas dito. Sa gabing ito, maglalaho ang Montenegro!”
Nag-umigting ang tensyon. Walang sumagot si Damian, bagkus ay tinaas ang kanyang kamay—isang senyal para magsimula.
BOOM!
Pumutok ang unang bala. Sa isang iglap, nagbalikan ang putukan, sabog ng granada, at sigawan ng mga tauhan. Ang dilim ay napuno ng ilaw mula sa mga baril, at ang katahimikan ng pantalan ay napalitan ng giyera.
Si Damian ay mabilis gumalaw, parang halimaw sa gitna ng labanan. Isa-isang bumabagsak ang mga kalaban sa kanyang baril at kamao. Sa bawat galaw niya, ramdam ang kombinasyon ng disiplina at galit. Hindi siya isang ordinaryong lider—isa siyang mandirigmang sanay sa dugo.
Samantala, si Elena ay naiwan sa isang safe house malapit sa pantalan, kasama ng ilang tauhan na iniatas ni Damian para protektahan siya. Ngunit habang pinagmamasdan niya ang ingay ng laban mula sa bintana, hindi niya matiis ang kaba. Nandiyan si Damian. Baka mapahamak siya…
Isang sigaw ang umalingawngaw, sabay sumunod na pagsabog. Natakot si Elena. At sa kabila ng mga babala, nagpasya siyang tumakas mula sa safe house. Dahan-dahan niyang nilusutan ang bantay at tumakbo papunta sa pinanggagalingan ng putukan.
Sa pantalan, halos mawalan ng kontrol si Damian. Dumami ang kalaban kaysa sa inasahan nila. “Marco! Dalhin ang iba sa kanan, ako sa kaliwa!” utos niya habang patuloy sa pagbaril. Ngunit bago pa siya makapagsalita muli, isang bala ang tumama sa kanyang balikat.
“Boss!” sigaw ni Marco.
Napaatras si Damian, hawak ang kanyang sugatang balikat. Ngunit kahit duguan, hindi siya tumigil. Tinanggal niya ang kanyang amerikana at ginamit bilang pamigil sa dugo. Hindi ako pwedeng huminto. Hindi habang narito si Elena.
At parang tinawag ng kanyang isipan, narinig niya ang isang pamilyar na boses. “Damian!”
Paglingon niya, nakita niya si Elena na tumatakbo papunta sa kanya, nakaluhod sa lupa, umiiyak.
“Anong ginagawa mo rito?!” galit at takot na sigaw ni Damian, sabay tinulak siya patago sa isang bakal na container. “Sinabi ko bang manatili ka sa ligtas na lugar!”
“Hindi ko kayang panoorin ka lang mula sa malayo!” umiiyak na sagot ni Elena. “Kung mamamatay ka rito, Damian, gusto kong nandito ako!”
Sa halip na sumagot, humigpit ang hawak ni Damian sa kanyang baril. “Kung gano’n, manatili ka sa tabi ko. Pero huwag kang magpapakita ng takot. Dahil sa mundong ito, ang takot ay kamatayan.”
Nang bumalik ang kalaban, magkasama silang lumaban. Si Damian, kahit sugatan, ay matatag na pinoprotektahan si Elena, habang si Elena naman ay ginamit ang hawak na baril na iniabot sa kanya ni Marco. Sa unang beses, pinindot niya ang gatilyo—at bumagsak ang isang kalaban.
Nanginginig siya, ngunit ramdam ang kakaibang tapang. Sa tabi ni Damian, hindi siya mahina.
Nagpatuloy ang labanan ng ilang oras, hanggang sa unti-unting umatras ang mga Montavarez. Ngunit bago sila tuluyang tumakas, tumayo si Hector, may hawak na shotgun, at itinutok kay Damian.
“Hindi pa ito tapos!” sigaw ni Hector, sabay putok ng baril.
Sa isang iglap, hinarangan ni Damian ang bala gamit ang kanyang katawan—at napahiga siya sa lupa, duguan.
“DAMIAN!” sigaw ni Elena, halos mabaliw sa takot. Lumuhod siya sa tabi ng lalaki, niyakap ito ng mahigpit. “Huwag mo akong iiwan… hindi ngayon… hindi kailanman!”
Ngumiti si Damian, kahit nanginginig at dumudugo. “Hindi… hindi pa ako tapos. Hindi kita iiwan, Elena. Ikaw ang dahilan kung bakit ako lumalaban.”
Bago tuluyang makatakas si Hector, dumating si Marco at ang ibang tauhan, tinamaan si Hector sa balikat at napilitang umatras. Naiwan si Damian na sugatan, ngunit buhay.
Sa gitna ng kaguluhan at amoy ng dugo, niyakap ni Elena ang kanyang asawa nang buong lakas, ramdam ang t***k ng puso nito. Sa sandaling iyon, alam niyang hindi na siya takot. Sapagkat ang lalaking ito—kahit duguan, kahit nasa bingit ng kamatayan—ay pipiliin pa rin siyang ipaglaban hanggang sa huli.
- Writer
