Chapter 60
Aliyah Veda Gonzales
MAHIGPIT ang hawak ni Doñya Carmelita sa kamay ko habang nasa loob kami ng bridal car, parang sinasabi niya na hindi ka nag-iisa. Na kahit anong mangyari, may isang taong mananatili sa tabi ko.
“Kahit ano pa ang mangyari, Veda,” mahina niyang sabi, nakatingin diretso sa akin, “I’m here. Huwag mong kakalimutan ’yan.”
Tumango ako, pilit na ngumiti.
“Salamat po,” sagot ko, halos pabulong. Kulang ang salitang salamat para sa lahat ng ibinibigay niyang oras, pagmamahal, paninindigan.
Dahan-dahang huminto ang sasakyan.
Nang tumingin ako sa bintana, bumungad ang simbahan. Nakatayo na sa labas ang mga bisita, ang mga abay ay nakaayos na, may mga ngiting handa at mga matang nakatuon sa bridal car. Ako na lang ang hinihintay. Ako na lang.
Lumapit si Doñya Carm
