เสียงเพลงกระหึ่มที่ดังเข้ามาภายในโสตประสาทไม่ได้ทำให้คนตัวสูงที่กำลังนั่งจิบน้ำสีอำพันในมือนั้นสามารถละความสนใจของตนเองไปจากดวงหน้าสวยของลูกน้องร่างอรชรอย่างมีนตราไปได้เลยแม้แต่น้อย
คืนนี้ก็เป็นคืนที่สองแล้วที่เขามานั่งมองลูกน้องร่างอรชรคนนั้นทำงาน
จะว่าไปมีนตราเองก็เป็นคนที่น่าสงสารมาก ๆ คนหนึ่ง ไม่ต่างจากลูกน้องคนอื่น ๆ ในร้านที่เขารับมาทำงานด้วย
“นายจะทำอย่างนั้นจริง ๆ เหรอครับ” กองทัพลูกน้องตัวสูงที่ยืนอยู่ด้านหลังเอ่ยถามเขาด้วยความสงสัยขณะที่ดวงตาคมของเขาเองก็จ้องมองไปที่ร่างอรชรอย่างมีนตราเช่นกัน
“มึงคิดว่าไง”
“นายทำลงเหรอครับ”
คำถามของลูกน้องคนสนิททำให้ตุลาเงียบไปครู่หนึ่ง มือที่กำลังหยิบแก้วน้ำสีอำพันขึ้นมากระดกเองก็นิ่งค้างไปไม่ต่างกัน ก่อนที่ไม่นานดวงตาคมของเขาจะเผลอสบเข้ากับดวงตามีเสน่ห์ของมีนตราที่แหงนหน้าขึ้นมามองยังชั้นสองพอดี ซึ่งร่างอรชรเองก็เสมองไปทางอื่นในเวลาต่อม
