Babama ve Hande'ye veda ettikten sonra içimde tuhaf bir boşluk hissettim. Demir'in babama silah çektiği an hâlâ gözlerimin önündeydi. Onu korumak için söylediğim sözler, Demir'in yüzündeki o ifade... Şimdi düşününce belki de onu kırdığımı anladım. Ama ne yapabilirdim ki? Babamdı sonuçta.
Derin bir nefes aldım ve Demir'e döndüm.
"Ben eşyalarımı alayım artık," dedim. "Çantamı falan toplayıp kendi evime geçeyim."
Demir başını salladı. Yüzü ifadesizdi.
"Tamam," dedi sadece.
Sonra arkasını döndü ve salona doğru yürüdü. Ardından seslendi.
"Vefa, spor ayakkabı bıraktın mı?"
Vefa koridordan seslendi.
"Bıraktım abi, kapının önünde."
Demir bana bakmadı bile. Sadece başıyla onayladı ve uzaklaştı.
İçim burkuldu. Bir şey söylemek istedim ama söyleyemedim.
Vefa yanıma geldi.
"Spor ayakkabı k
