Kar hızla yağmaya devam ederken Zişan uyuya kaldığı yerden yavaşça kalktı. Gün yeniden doğmuştu ama Avşar konağında güneş günler önce batmıştı.
Bu gün cenazenin üçüncü günüydü ve yarın herkes, her şey eskiye dönecekti. Üç günden fazla yas tutmak isyankarlık olurdu ve Zişan iki gündür ağlayabildiği kadar ağlamıştı. Bu duruma alışması gerekiyordu. Devran ağa artık yoktu, olmayacaktı. Peki, şimdi Zişan'a durduk yere kim kızacaktı? Kim özür dilemek yerine gönlünü almak için eve ceketinin cebinde çikolatayla gelecekti? Kim uzun saçlarını okşayacaktı? Elbette bunların hepsini canından çok sevdiği kocası da yapıyordu. Lakin nedendir bilmez, abisi yaparken ayrı bir tadı vardı.
Uzun saçlarını düzelterek omzunda toplarken aklına Hamza ağa geldi. Dün neler yapmış, neler söylemişti öyle? Belli ki yü
