Revirin kapısı pas tutmuştu. Kapının kolunu çevirdiğimde çıkan ses, yıllardır unutulmuş bir anıyı hatırlattı bana — ilk geldiğim günü. O zamanki Marya artık yoktu. Ama duvarlar hâlâ aynıydı. Aynı antiseptik koku, aynı loş ışık. Tek fark, sessizliğin altına gizlenmiş bir tedirginlikti.
Tarık monitörün başında oturuyordu. Ekran mavi bir parlamayla yanıp sönüyordu. Göz altları morarmıştı, günlerdir uyumadığı belliydi.
“Yine mi sinyal kaybı?” dedim.
“Bu kez farklı,” dedi başını kaldırmadan. “Kodlar değişmiş. Aslan’ın hattı değil bu.”
“Yani yeni biri devrede?”
“Evet. Ve bu biri bizim sistemimizi içeriden açıyor.”
Yanına geçtim, ekrana baktım. Saniyede yüzlerce kod akıyordu. Hepsi gri tonlarda, ama aralarındaki bir kelime dikkatimi çekti: “Anka-02”.
Kalbim sıkıştı.
“Bu kod… yeniden mi ak
