Güneş, dağların arasından ağır ağır yükselirken, toprak sessiz bir şekilde bu yeni günü karşılıyordu. Rüzgâr hâlâ kuzeyden esiyordu, ama artık keskin değildi. Soğuk değil, uyanış gibiydi. Zaman geçmişti. Kaç yıl olduğunu tam hatırlamıyordum; belki beş, belki altı. Savaşın yankısı çoktan dağların ardına çekilmiş, dünya başka bir yöne dönmüştü. Ama bazı şeyler, zamanla değil, sessizlikle ölçülürdü.
Kasabanın dışına kurduğumuz küçük yerleşim, şimdi bir köy görünümündeydi. Tahta kulübelerin yerine taş duvarlı evler yapılmış, yollar çamurdan değil, taş döşemeyle kaplanmıştı. Artık burada bir yaşam vardı. Her sabah çocuk sesleri yankılanıyor, kadınlar tandırda ekmek pişiriyor, erkekler dağ eteklerinde odun kesiyordu. Kimse buranın bir zamanlar bir sığınak olduğunu bilmiyordu. Biz sadece “Yeni V
