เบญจาเลือกซื้อข้าวมันไก่เจ้าประจำที่ลูกสาวของเธอชอบกิน พร้อมกับขนมอีกนิดหน่อยก่อนจะขับรถเลี้ยวเข้ามาที่บ้านในตอนกลางวัน
ขณะที่เธอกำลังจอดรถอยู่หน้าบ้านนั้น เธอก็เห็นรถของก่อการจอดที่หน้าบ้านอยู่ก่อนแล้ว ขณะที่เจ้าตัวเพิ่งจะลงมาจากรถพร้อมกับหิ้วของกินในมือพะรุงพะรัง
“เบญ พี่แวะเอาข้าวมาให้ลูก”
“ค่ะ เบญก็แวะเอาข้าวมาให้ลูกเหมือนกัน”
“ดีเลย งั้นเดี๋ยวเรากินข้าวกลางวันพร้อมหน้าพร้อมตากันเลยนะ มาเดี๋ยวพี่ถือให้”
ก่อการฉวยถุงข้าวในมือไปถือไว้พร้อมกับเปิดประตูรั้วให้เบญจาอย่างเอาใจ พลางพูดต่ออีกว่า
“ป่านนี้แล้ว ยัยแก้มน่าจะหิวข้าวมากแน่ ๆ พี่ว่าจะปล่อยลูก ไม่ขังแล้วล่ะ”
“จริงเหรอคะ”
เบญจาถามอย่างไม่เชื่อหู ทั้งที่เมื่อเช้าเขายังยืนยันที่จะทำโทษลูกอยู่เลย
ก่อการไขกุญแจประตูบ้านแล้วเปิดประตูเข้ามา ก่อนจะยื่นลูกกุญแจอีกดอกส่งให้เบญจา
“นี่กุญแจห้องลูก บอกให้ลูกออกมากินข้าวด้วยกันเถ
