เมื่อถึงวันเผาศพ บรรดาแขกเหรื่อมาร่วมงานอย่างคับคั่ง ข้างกายเบญจามีก่อการคอยยืนเคียงข้างตลอดเวลา อย่างน้อย ๆ ในพิธีสุดท้ายสำหรับลูกสาวสุดที่รัก ทั้งคู่ก็พยายามทำหน้าที่พ่อแม่ให้ดีที่สุดเพื่อส่งลูกสาวเป็นครั้งสุดท้าย
หลังจากส่งร่างไร้วิญญาณของลูกสาวเข้าเมรุเรียบร้อย บรรดาแขกเหรื่อต่างทยอยกันกลับไปแล้ว เสียงพระสวดก็ดังขึ้น ขณะที่เบญจาทรุดตัวนั่งบนเก้าอี้หน้าเมรุอย่างหมดแรงพลางสายตาก็เฝ้ามองควันที่ลอยละล่องออกจากปล่องไฟอย่างไร้จุดหมาย
“เบญ หนูแก้มไปดีแล้วล่ะ”
ทิพปภาจับไหล่เพื่อนอย่างให้กำลังใจ โดยมีธนัชนั่งลงอีกข้าง
“ลูกจะไปดีจริง ๆ เหรอทิพย์ ลูกไม่ได้ตายดีด้วยซ้ำ”
คำพูดแผ่วเบาหลุดจากปากของเบญจาพร้อมกับอาการสะอื้นไห้ที่พยายามอดกลั้นความเสียใจมาตลอดหลายวัน บัดนี้ได้พังทลายลงแล้ว ธนัชได้แต่เอื้อมมือไปโอบไหล่เพื่อนอย่างให้กำลังใจพร้อมกับโน้มศีรษะนั้นให้เอนมาพิงปลอบใจ
“ถ้าอยากร้องไห้ ก็
