NEHİR...
Sevdiğim ölülerle sevmediğim diriler arasında sıkışıp kalmak. Benim yaşadığım buydu. Günler geçiyordu. Gece oluyor güneş yeniden doğuyor sonra yeniden batıyordu. Sadece ablamın öldüğü bu yatakta yatıyor lavabo ihtiyacım için kalkıyor sonra geri dönüyordum. Üç mü beş mi bilmem günün sonunda kapı gürültülü bir şekilde açılınca boş bakışlarım gelen kişiye döndü. Aras öylece bana bakıyordu. Gözlerinde gördüğüm şeyin adı telaştı. Merak ve acıma. Bana acıyordu. Ablamdan sonra düştüğüm şu hale üzülüyordu.
İçimde tutup kustuğum nefretimin altında ezilişimi izliyor elinden bir şey gelmeyince de deliriyordu. Yine öyle bir andaydı.
“Nehir, beş gündür ağzına su dışında bir şey sürmüyorsun. Bak hasta olacaksın. Kızlar çorba getirecek onu bari ye.”
Omuz silktim. Biliyordum. Benim ab
