DEEP WITHIN YOU (Into the Darkness Series)

Are You Only A Dream?

“Arabella!”

Napakislot mula sa pagkakahiga si Arabella. Ang tinig na iyon, tinatawag na naman siya. Sigurado siyang hindi siya nanaginip ngayon dahil hindi pa siya nakakatulog. Paano ay tinapos niyang basahin ang isang aklat na sinulat ng paborito niyang American-Japanese romance writer.

Sinulyapan niya ang orasan sa dingding. Alas-onse na ng gabi. Wala siyang alam na tatawag sa kanya sa ganitong dis-oras ng gabi. Natatakot man, mas nanaig sa kanya ang kuryosidad na alamin ito. Matapos magsuot ng roba ay tinungo niya ang bintana at dumungaw dito.

May hatid na kilabot ang malamlam na liwanag ng artipisyal na ilaw sa loob ng kanyang silid at ang malamig na simoy ng hangin. Ngunit desidido siya na alamin kung saan o kanino nagmumula ang tinig na iyon.

“Arabella!”

Napaigtad ang dalaga nang muling marinig ang tinig. Mas malapit na ito at mas klaro. Sinuyod ng kanyang mga paningin ang malawak na lawn. Nang wala siyang makita ay inilipat niya ang tingin sa hardin. Kitang-kita niya nang mula sa halamanan ay lumabas ang isang guwapo at matangkad na lalaki. Nakasuot ito ng long sleeve na white at itim na pantalon. Agad niyang nakilala ito. Ito ang matangkad at guwapong lalaki na nakita niya kaninang umaga sa kahuyan sa gilid ng kalsada at pagkatapos ay biglang nawala.

Tatakbo na sana siya sa takot ngunit nanaig ang kagustuhang lalo pang mabistahan ang kakisigan nito. His mere presence radiated strange enchantment. Sapat upang manatili siyang nakatulos sa pagkakatayo habang unti-unti itong tumatapat sa kanya mula sa ibaba.

She held her breath while gaping at the gorgeous man. Ngayon lang siya nakakita ng ganitong kakisig na nilalang sa buong buhay niya. Kung kaya mas nanaig sa kanya ang kagustuhang makausap ito kaysa sa magtaka kung saang lupalop ito nanggaling at bakit lagi siya nitong tinatawag.

“S-sino ka? Bakit mo ako kilala?” Finally, she was able to speak though creepy feelings were killing her now.

“Ako si Draven,” maikling tugon nito.

“Ano’ng kailangan mo sa akin? Bakit mo ako ginugulo?”

“Hindi kita ginugulo. Nais ko lamang makipagkaibigan.” “Bakit? Sa ano’ng dahilan?”

“Nagpakilala na ako sa iyo at sinabi ang sadya ko. Hindi mo ba ako aanyayahan man lang sa loob ng inyong tahanan?” wika ng lalaki na sadyang iniwasang sagutin ang kanyang itinanong.

She was confused for a while. Hindi niya puwedeng basta papasukin sa mansyon ang mahiwagang lalaking ito na ngayon lang niya nakilala. Mabilis siyang nag-isip ng dahilan.

“Hindi kita puwedeng papasukin. Gabing-gabi na.”

“Just invite me, Arabella. At ako na ang bahalang gumawa ng paraan.” The darkness didn’t hide the gleam in his eyes.

Ilang saglit pa rin siyang nag-isip. Alam niyang labag sa panuntunan ng kaniyang lolo ang pagpapapasok ng mga hindi kilalang tao sa mansyon ngunit sapat ang kakisigang taglay ng lalaki upang mabilis na magbago ang isip niya. Bahala na, bulong niya sa sarili. “S-sige. Tuloy ka,” parang wala sa loob na nasabi niya.

Iyon lang at biglang nawala ang lalaki. Sa takot ay tatakbo na sana siya nang sa pagpihit niya ay saka lang niya nalaman na nasa likuran na pala niya ito. Natutop niya ang sariling bibig upang hindi siya mapasigaw.

“Salamat sa iyong paanyaya, doamma frumoasa,” wika ni Draven sabay hagip sa isa niyang kamay at walang pasabing hinalikan ito.

Tiny voltage of electricity immediately sprinted throughout her body when Draven’s lips touched her skin. His warm breath caused her to shiver.

“A-ano ang ibig sabihin ng huli mong tinuran?” tanong niya sabay bawi sa sariling kamay.

“Ang sabi ko ay ‘beautiful lady’. Iyon ang sinasabi namin sa Romania bilang pagpapahayag ng paghanga sa magagandang dilag na katulad mo.”

“Taga–Romania ka? Pero bakit matatas kang magsalita ng aming wika?” namamalik-matang tanong niya.

“Bata pa ako ay tinuruan na akong magsalita ng inyong wika ng aking mahusay na guro. Hindi ko alam noon kung bakit pero ngayon ay alam ko na. Nakatakda pala akong makakilala ng isang napakagandang Pilipina. At ang pagiging bihasa sa inyong wika ay malaking bentahe upang mas lalo tayong magkakilala at magkapalagayang–loob,” makahulugan nitong sabi.

“B-bakit nais mong mas lalo akong makilala?” She was still bewildered.

“Arabella, unang kita ko pa lang sa iyo ay humanga na ako sa taglay mong kagandahan. Aaminin kong ngayon lang ako nakakita ng kakaibang ganda ng isang babae sa buong buhay ko.” His magnetic eyes gazed at her causing her to feel more uncomfortable.

“Ang ibig mo bang sabihin ay noong makita mo ako kaninang umaga sa kalsada?”

“Hindi. Ang tinutukoy ko ay noong isang araw na naligo ka sa ilog. I apologize for being there also without you knowing it.”

“Ano?” Gulat na gulat si Arabella sa narinig. “Ang ibig mong sabihin ay nakita mo habang naliligo ako? Nakita mong…nakahubad ako?” Awtomatikong nayakap ni Arabella ang sarili. Pakiramdam niya ay hubad siyang muli sa harap ng mahiwagang lalaki.

Dios Mio! Nakita ng lalaking ito ang lahat. Ang lahat-lahat.

Kung ganoon ay tama ang pakiramdam niya noong nasa ilog siya na parang may kasama siya roon. Wala siyang kamalay-malay na pinagsasawa pala ng lalaking ito ang mga mata sa kanyang katawan habang wala siyang kamalay-malay.

Magkahalong galit at hiya ang naramdaman niya sa kaharap. Ngunit alam niyang may kasalanan din siya. Dapat talaga ay nakinig siya kay Aurea sa pagbabawal nito na maligo siyang mag-isa sa ilog na iyon.

“That’s right. And I find no peace since then. Kinasasabikan kong makita kang muli. At ganoon na lang ang tuwa ko nang aksidenteng nakita kita kaninang umaga sa daan kung kaya pinilit kong inalam kung saan kita matatagpuan.”

Finally she thought of a way to change the topic. Hindi na niya kakayanin pang pag-usapan ang pamboboso na ginawa sa kanya ng lalaking kaharap. Kapangahasang maituturing, pero may kasalanan din naman siya. “Maiba ako, puwede bang sabihin mo sa akin kung paano mo nagagawang biglang mawala o kaya ay lumipat ng lugar nang hindi naglalakad katulad ng ginawa mo ngayon?”

“Ah, iyon ba?” Bahagyang ngumiti si Draven dahilan upang lumabas ang mapuputi at pantay-pantay nitong mga ngipin. His smile made her quiver. Dagling nawala ang takot na nararamdaman niya ngayon. Pakiramdam niya ay lalo siyang naakit sa lalaki gaano man ito kahiwaga. “Sabihin na lang natin na kakaiba ako kaysa sa karaniwang tao.”

“Papaanong kakaiba?” She raised her eyebrow.

“I will answer your question one of these days.” Draven smirked. “But for now, all I want to do is to stare at your beauty. You’re so beautiful, Arabella. Bagay na bagay sa iyo ang pangalan mo.” Pagkasabi noon ay lalong lumalim ang tingin sa kanya ni Draven. Tumatagos sa kanyang kaluluwa ang mga titig nito. Wala siyang nagawa kundi salubungin ang mga mata nito dahil sa taglay na panghalina ng mga iyon.

Dahan-dahang lumapit sa kanya si Draven. Nakapagtatakang hindi man lang siya kumilos sa pagkakatayo at sa halip ay hinintay kung ano ang susunod nitong gagawin. Inilagay ng lalaki ang dalawang palad nito sa magkabilang balikat niya. The warmth of his palms that transcended through her robe almost melted her.

“Esti foarte fruomasa,” madamdaming wika nito habang unti-unti nitong inilalapit ang sariling mukha sa kanya. Titig na titig pa rin sa kanya.

“Ano namang ibig sabihin noon?” mahina niyang tanong.

“You are very beautiful, lubirea mea.” He drew his face near hers. She felt his warm breath against her cheeks.

Hindi siya naïve. Alam niya ang sunod na gagawin ni Draven ngunit wala siyang lakas na tutulan ito. All she could do was to close her eyes and waited for the lips of Draiven to touch hers. Nang lumapat sa mga labi niya ang mga labi ni Draven ay mas lalo siyang napapikit nang mariin. That was her first kiss. And she could tell that it was sweet and delicious.

Bahagya pa niyang ibinuka ang mga labi upang lalong malasahan ang halik ng lalaki. At hindi siya nagkamali na mas masarap nga pala kapag nararamdaman mo ang dila ng ng iyong kapareha at nalalasahan ang laway noon. Hanggang maramdam niyang walang inhibisyon na tinutugon na niya ang kapangahasang iyon ni Draven.

Palalim nang palalim ang halik. Pahigpit nang pahigpit ang mga yakap. Hanggang maramdaman na lang ni Arabella na naglalakbay na ang mga kamay ng lalaki sa iba’t ibang parte ng kanyang katawan. Humihimas ang mga iyon at pumipisil sa mga ukab at umbok ng kanyang katawan.

“Napakaganda mo at napakainit, Arabella. Ang katulad mo ang gusto ko. May kakayahan kang buhayin ang bawat himaymay ng aking laman at sindihan ang natutulog na apoy sa loob ng aking katawan. Dumnezeule! Kailangan kita, lubirea mea. Nais kong angkinin ka ngayon kung iyong mamarapatin.”

Sukat sa huling narinig ay parang biglang natauhan si Arabella. “Hindi! Huwag!” sigaw niya. Pinilit niyang humulagpos mula sa pagkakayakap ng lalaki kung kaya nabitiwan siya nito. She ran toward the door of her room.

Eksakto namang bumukas ang pinto ng kanyang silid at iniluwa ang nagtatakang si Aurea. “Arabella? Ano ba ang nangyayari sa iyong bata ka? Bakit gising ka pa at sumisigaw?” sunod-sunod na tanong ng babae.

Ngunit sa halip na sumagot aty kinakabahang nilingon niya si Draven sa kinatatayuan nito kanina sa pag-aalalang makikita ito ni Aurea. Ngunit wala na roon ang lalaki.

“Aurea…” Hindi niya malaman kung sasabihin sa tagapag-alaga niya ang mga nangyari.

“Putlang–putla ka at pinagpapawisan. Ano ba’ng nangyayari sa iyo? May sakit ka ba?” Dinama ni Aurea ng likod ng sariling kamay ang noo niya.

“W-walang ano man ito, Aurea. Nanaginip lang ako. S-sige, matutulog na akong muli.” Pagkasabi noon ay mabilis siyang humiga muli sa kanyang kama at nagtalukbong ng kumot. Napilitan tuloy na lumabas na ng kuwarto ang nagtataka pa ring si Aurea.

Pinilit ni Arabella na makatulog muli upang malimutan niya ang kakatwang karanasan ngayon gabi. Ngunit sa oras na ipipikit niya ang kanyang mga mata ay itsura ni Draven ang kanyang nakikita. Agad naman siyang didilat upang iwaksi ang anyo nito sa kanyang diwa.

But she was frustrated. Sa bawat pagpikit at pagdilat ng kanyang mga mata ay ang anyo ng lalaki ang kanyang nakikita hanggang sa hindi na niya maunawaan kung ano ang nangyayari sa kanya ngayon.

Ginayuma kaya ako ng lalaking iyon? tanong niya sa sarili.

Unknowingly, she placed her fingers against her lips. Damang-dama pa rin niya ang init na iniwan ng mga labi ni Draven doon. Maging ang mabangong amoy na nanuot yata sa kaloob-looban ng kanyang ilong.

Napapikit siya nang mariin. Nararamdaman niya ang kakatwang init na kanina pa bumabangon sa loob ng kanyang katawan. Nagmumula ito sa sugpungan ng kanyang dalawang hita.

Draven…

Sino ba talaga ang mahiwagang lalaking iyon na basta na lang sumulpot mula sa kadiliman ng gabi? At bakit sa halip na katakutan ay tila hinahangad pa niya ito? Isang uri ng paghahangad na hindi pa niya naramdaman sa ibang lalaki.

Muling niyang dinama ang mga labi. Alam niyang sa edad na labing walo ay gising na gising na ang sekswal niyang pangangailangan ngunit hindi naman puwedeng basta na lamang niya ibigay kung kaninong lalaki ang kanyang kabirhenan. Alam niyang isang araw ay darating din ang isang karapat-dapat na lalaki na siyang magpaparanas ng lahat ng gusto niyang maranasan sa pakikipagtalik. At nakahanda siyang maghintay kung kailan iyon magaganap. At hindi naman siguro kalabisan kung hahangarin niya na sana si Draven na ang lalaking iyon.

Si Draven…

Naiidlip na siya nang bigla siyang mapamulat. Ibinulong na naman ng hangin sa tenga niya ang tinig na iyon. Sunod-sunod ang pagbigkas sa kanyang pangalan. Ngunit hindi siya tinatawag. Parang idinadaing lang ito o iniuungol. Alam niyang wala sa paligid ng mansyon ngayon ang mahiwagang lalaki, ngunit dinadala ng hangin ang pangangailangan nito sa kanya.

“Arabella…ooohhh…Arabella…”

Halos mapugto naman ang hininga ni Draven sa matagal na pagdama sa kanyang ikatlong kasukdulan. Umuuga ang kanyang kama dahil sa laki at bigat niya. Napuno ang silid niya ng sariling ungol at daing. Kanina pa niya ito ginagawa at tila ayaw pa niyang tigilan.

Iba ang bango ni Arabella. Hanggang ngayon ay naaamoy pa niya ito. Gayon din ang lambot at kinis ng balat nito. At higit sa lahat ay ang kakatwang init na isinisingaw nang maalindog nitong katawan na sapat upang umalpas ang lahat niyang pagtitimpi.

“Can’t wait to be inside you, Arabella…” tiim ang bagang na ungol niya. Nagngangalit ang bawat himaymay ng kanyang laman. Naglilitawan ang kanyang mga ugat sa noo at bisig. Naninigas ang kanyang mga binti sa pag-abot sa inaasam na muling kasukdulan. “I want to f**k you…fuck you real hard…hmmmm…Arabella… lubirea mea…”

His thick juices squirted. Kumalat ang iba nito sa kanyang sariling kamay, puson, hita at bed sheet. May panghihinayang na pinanood niya ito.

“s**t, Arabella! If you did not reject me, all these juices could be yours right now. I could fill up you p***y. Pero hindi bale, marami pang araw, pasasaan ba at bibigay ka rin at makikiusap na dalhin kita sa ikapitong langit. Wala pang babae ang nakatanggi kay Draven Gualtieri kundi ikaw pa lamang. Kapag natikman mo na ako, siguradong makikiusap ka upang ulit-ulitin ko iyon sa iyo. Pero sa ngayon ay magkakasya na muna ako na pantasyahin ka. Iipunin ko ang lahat ng init at pagkatapos ay isasagad ko sa oras na inangkin na kita. One day, you will beg me to f**k you, then beg also for me to stop.”

Muling ipinikit ni Draven ang mga mata upang damhin ang papatapos na kalubusan. Sa malikot na imahinasyon niya ay kitang-kita niya ang maalindog na babae na walang malay na naliligo sa ilog habang pinagsasawa niya ang mga mata sa panonood dito. Nakita niya rito ang lahat. Ang lahat-lahat. Iyon din ang babaeng kani-kanina lamang ay mahigpit na nakakulong sa kanyang mga braso habang walang alinlangang tinanggap ng buong puso ang inihandog niyang mga halik.

At iyon ay walang iba kundi si Arabella. Ang kaakit-akit na si Arabella…