Rebirth Of Gifflet

Chapter 49

"Are you really going to take me to the city? My Dad's there!" masayang ani ng anak ni Aris. She's a jolly girl I can say.

Kung sa una ay mataray siya pero ngayon ay mabait naman. Siguro gano'n ang ugali niya dahil hindi siya nakakalabas mula sa islang ito. I feel bad for her. Nadadamay na siya sa trabaho ng tatay niya.

She's too young to experi such things. Ginulo ni Ley ang buhok ng bata. Ako ay si Beam ang humahawak sa mga gamit niya dahil buhat siya ni Ley.

She couldn't catch with our steps. Maliliit lang ang mga paa niya at hindi niya mapapantayan ang mga lakad namin.

"Yes, little girl. What's your name again?" tanong ni Ley sa kanya habang naglalakad kami.

Ang dali naming napapayag ang bata sumama sa amin. Ito rin ang sabi ni Aris sa amin. She's not an easy little girl but if we're talking about city, sasama at sasama siya.

Iyon din ang kinatatakot ni Aris dahil ang daling mauto ang anak niya kapag usapang syudad.

"I'm Kyrie Heckler! My Dad chose that name for me, isn't it cool?" galak niyang tanong kay Ley. Tameme talaga kami ni Beam dahil hindi namin alam kumausap ng bata.

Buti talaga at nandiyan si Ley na pwedeng kumausap sa kanya. I don't even know how to talk with kids. Ewan ko lang kung alam ba ni Beam pero sa tingin ko naman ay hindi.

"Of course, baby..." malambing na sagot ni Ley na nagpahagikhik sa bata. Nauna sina Ley sa yacht at nasa likod naman niya kami ni Beam.

Panay ang pagpuri ng anak ni Aris sa yacht nang makasampa sila. "Wow! You own this! This is cool, Uncle!"

Naunang napaismid si Beam at pakunwari pang nauubo dahil sa tinawag kay Beam. Pasimple rin akong umiwas ng tingin at pinigilang mapaismid.

Ley glared at us pero agad din binalik sa bata ang atensyon. "Call me Tito Ley, little baby. And that's your Tito Beam and Tito Gifflet."

Tinuro niya kaming dalawa para maipakilala. Tipid kong nginitian ang bata at gano'n din si Beam. She only waved her hand at us. "Your name's unique. I remember reading somewhere that Gifflet means death."

Wait, what? Really? She knows how to read? Namangha kaming tatlo nang malaman ang parteng iyon tungkol sa kanya.

"You know how to read?" tanong ni Beam na bakas pa rin ang pagkamangha. "How old are you, little Kyrie?"

"I'm four! Turning five next month. My dad always teach me everytime he comes home. Sometimes he lets me watch some videos to learn there," inosente nitong sagot. Nagtataka pa kung bakit gano'n ang mga reaksyon namin.

Siguro dahil na rin walang tiwala si Aris sa kung sino kaya siya na ang nagtuturo sa anak niya. She's a smart kid.

"I like you," I said smiling at her. She covered her mouth like she was shock and couldn't believe what I've said.

"Does that mean I'm your crush?" nanlalaki ang mga matang tanong niya.

I chuckled as the two did too. She's adorable. "Yeah."

Napahagikhik siya na parang kinikilig. Binaba siya ni Ley sa lounge para doon iupo. "Are you my Dad's friends."

"Your Dad's enemies actually," pananakot ni Beam na nagpalaki na naman ng mga mata ng bata. Gulat siya pero hindi naman makikitaan ng takot ang mukha niya.

"My Dad will freak out once he learned that you took me!" Natatawa na lang kami sa mga reaksyon niya. She's too cute to ignore.

"Not really," I responded.

Umupo si Beam sa isang lounge seat na tabi lamang ng inuupuan ni Kyrie at Ley. They were sitting beside each other.

"Do you know how to speak tagalog, little Kyrie?" tanong ni Beam. Kung ang tawag ni Ley sa kanya ay little baby, baby at little girl, si Beam naman ay little Kyrie.

Sariling nickname na paka sa bata? Well, I will just call her her name. These two were cringe.

Inosenteng umiling ang bata. "No but I can understand some."

Right. Hindi naman talaga rito si Aris. He's not a Filipino base from his features and eyes. Halatang ibang lahi siya.

Kulay berde ang mga mata na minana ng anak niya. Light green na talaga namang nakakamangha at nakakaintimida.

"Why didn't your father teach you?" tanong naman ni Ley. Hinayaan ko na muna silang mag-usap doon at ako na ang nagpasok ng mga gamit ng bata.

"Uhmm... he's busy, Tito Ley," rinig ko pang sagot ng anak ni Aris. They continued talking na nakikisali naman si Beam.

Hindi ko na narinig ang usapan nila at hinayaan sila roon. Hindi na rin ako lumabas at binuksan ang cellphone ko.

Sunod-sunod ang texts at missed calls pagkabukas ko at galing lamang iyon lahat kay Adrienne. Dali-dali kong binuksan ang mga mensahe niya.

Adrienne:

Gifflet, nakarating na kayo? Keep safe <3!

Anong oras kayo babalik?

I'm calling you but your phone's out of range. What happened?

Gifflet, I'm getting worried. Text me back if you read my messages.

Answer my calls, Hon.

Napailing-iling ako at hindi na binasa ang iba pa. I quickly called her and while waiting for her to answer, I started the engine of the yacht.

It's not that hard to drive though. Hindi niya singot ang unang tawag ko kaya sinubukan ko ulit siyang tawagan.

Kitang-kita ko sa harap ko ang tatlo na nagtatawanan dahil salamin ang eksaktong nasa harap ko. Salamin din iyon para makita ang dadaanan ng yacht kapag magmamaneho.

"Gosh, Gifflet! You made me worried! Bakit ba hindi mo sinasagot ang telepono mo? Para akong mamatay dito sa alala. Don't do that again please," makaawa niya na punong-puno ng pag-aalala ang boses.

Napabuntong hininga ako ng malalim, feeling guilty for not thinking about Adrienne. Bakit ko ba nakalimutan itext siya? f**k. Hindi na sana siya ganito kaalala ngayon.

"I'm sorry. I just carried away with Aris' daughter. Do you want to see her? Facetime?" tanong ko nagbabakasakaling papayag siya. Damn. How I miss her face. Ilang oras lang ang lumipas pero pakiramdam ko miss na miss ko na agad siya.

Sinabi ko na rin sa kanya ang totoo kung saan kami pupunta ngayon. Gusto pa nga niyang sumama pero hindi ko pinayagan. I told her to stay in the secret place in the hospital to keep her safe.

Alam ko namang makikinggan niya ako at hindi niya ako susuwayin. Hindi siya pwedeng lumabas doon kapag wala siyang bantay. We are only in the same place with the enemy. Hindi dapat ako makampanti dahil hindi rin basta-basta ang kalaban namin.

I should be doule careful because I'm protecting more than one person. Hindi lang si Adrienne ang pinoprotektahan ko rito.

I'm protecting all of them. My friends and their love ones and the whole hospital and the patients. Richard and Shanaiah can easily use the patients against to me. Idadamay nila ang buong ospital kapag gugustuhin niya and that is what I'm trying to prevent.

"Nakuha niyo na siya?" kalmado na niyang tanong. Tumango ako kahit hindi naman niya nakikita.

I sighed deeply before answering her with words. "Yeah. She's cute, baby. Can we facetime? I want to see you..."

I heard her sighed deeply too. "Okay."

I opened my facetime app and contacted her. Agad naman niyang sinagot at napangiti ako ng malawak ng ang napakaganda niyang mukha ang bumungad.

"You're beautiful," hindi ko napigilang sabihin.

She smiled back that showed her deep dimples. "Uh-huh. You're handsome, Hon."

"I know," yabang ko habang nakangisi. I brushed my hair with my other hand and I can see that she's amazed. Namamangha sa kagwapuhan ko.

Napaubo siya at nakita kong namula ang buong mukha niya. Umiwas siya ng tingin na ikinatawa ko. Nahihiya pa rin siya kahit mag-asawa naman kami.

"Uhh... where's Aris' daughter?" tanong na lang niya para pagtakpan ang hiya niya. I chuckled at that.

I flipped the camera of my phone and directed it to the three. Nagtatawanan pa rin sila at kita kong galak na galak ang anak ni Aris.

Seems like it's her first time encountering other people. I really feel bad. Ang bata pa niya pero gano'n na ang mga naranasan nila.

"Oh my! She's so cute! Pwede mo bang ilapit pa sa kanya ang camera?" she requested.

"Of course, baby. Para sa'yo." Iniwan ko na muna ang manubela ng yacht at lumapit sa tatlo.

Panay ang singhap ni Adrienne na tinatawanan ko lang. She's acting like it's her first time seeing a girl.

"I really wanted a daughter!" tili niya na bahagyang kinagulat ko.

Hindi ko pa niisip ang magkaanak sa kanya because I don't want my child to be a carbon copy of this face. Anak ko 'yon pero mukha nito ang makukuha niya?

She wanted a daughter. Gusto niya ng anak na babae and I wish kamukha niya ang magiging anak naming babae kung sakali. I wanted to have kids with her too but it's not yet the right time.

"You want a daughter hmm?" malambing kong tanong. Tila natauhan siya sa sinabi at natahimik.

Hindi nga siya nakapagsalita ng ilang segundo. "U-hhmm... y-yeah. I really wanted to have one."

Kinakabahan pa siya pero sinabi rin niya. I want kids too but as what I've said. Not the right time yet. May isa pa akong malaking problema.

"Okay. Let's have four kids. Two girls and two boys, yeah?" Nanlaki ang mga mata niya na tila hindi makapaniwala. Nginitian ko na lamang siya bago tinawag ang tatlo.

"Hey, Kyrie! Do you want to meet my wife?" masuyo kong tanong. Inosente ang mga mata niyang bumaling sa'kin mula sa pagkausap sa dalawa.

Nakatingin na silang tatlo sa'kin at alam ko namang walang problema sa kanila.

"Wife? So it means you have kids po? I've never have a mom," sabi niya. Nagkatinginan kaming tatlo, naiintindihan ang sitwasyon niya.

Pilit na lamang akong ngumiti na kahit ang dalawa ay hindi makapagsalita. "Yeah. She's my wife but we don't have a kid yet."

Alam kong narinig iyon ni Adrienne dahil pati siya ay natahimik at tinitignan lamang ang anak ni Aris sa pamamagitan ng video call. Tumingin muna ako sa screen ng phone ko at nakitang may awa at mangha sa mga mata ng asawa ko.

"Can I see her?" mahina niyang tanong.

"Of course," nakangiti kong sagot. I flipped again the camera of my phone before talking to Adrienne. "She wanted to see you."

"Aww. Give here the phone, hurry!" Natawa ako dahil parang nagmamadali pa siya.

Umiiling-iling ako at binigay kay Kyrie ang phone. Tumingin ako sa dalawa na nakaiwas ng tingin na pasimpleng nag-uusap.

They can feel the longing of Kyrie. She's just a little kid who seeks a mother's love.

"Oh, hi!" rinig kong boses ni Adrienne sa kabilang banda.

"Wow! You're so beautiful po!" puri naman ni Kyrie. They both talk to each other na hinayaan namin.

"I can't believe what she's been through in a young age," komento ni Ley na tila nasasaktan na para sa bata. I agree.

Umupo ako sa tabi ni Kyrie na kausap pa rin ang asawa ko. Nakaupo ako sa tabi niya pero nakaharap naman ako sa dalawa.

"Right. I can't take it if that happens to my child," si Beam naman na iniisip pa lang na mangyayari iyon sa anak ay mamamatay na sa sakit.

He's already a Dad anyways. Congress to him though. We're proud of him.

Natahimik kami ng ilang minuto at pinakinggan na lamang ang usapan ng dalawa.

"Can you be my mom? I like you po!" masayang hagikhik ni Kyrie. I don't mind though. She can treat my wife as her mother. Hindi ako tutol doon dahil kahit sa gano'ng paraan man ay maramdaman niyang may ina siya.

"Sure, baby girl. You can call me Mommy Yen," tugon naman ng asawa ko sa kabilang banda.

She said she wanted a daughter. Hindi ko na muna iyon maibibigay sa kanya sa ngayon kaya si Kyrie muna ang ituring niyang anak ngayon.

Hindi ko naman sinasabing ngayon lang dahil wala pa kaming anak. She can treat her as her daughter forever. Hindi naman siguro lalayo sina Aris pagkatapos ng lahat ng ito.

Kahit pa may ibang mahanap na babae si Aris na mamahalin, pwede pa rin namang anak ang turing ni Adrienne sa kanya.