Rebirth Of Gifflet

Chapter 47

"How is she?"

Seryosong bumuntong hininga si Beam at alam ko ng hindi maganda ang sasabihin niya. We're both checking the patients.

Naiwan si Adrienne at Ley sa office ko. "She's demanding of your presence, Gifflet. Gusto niyang nandoon ka kapag nanganak siya. This is really a bad idea, Gifflet."

Seryoso ang tingin ko sa salaming binatana na sa loob ang mga sanggol na may problema sa puso. Dito sila nilalagay at madalas kami rito ni Beam sa tuwing seryoso ang pinag-uusapan namin.

"Tell her I won't," walang paki kong sagot. Hindi ko iyon anak pero nagmukhang reponsibilidad ko dahil ako ang nasa katawang ito.

Kita ko sa gilid ng mukha kong napatingin sa akin si Beam na igting ang panga. "Anak mo 'yon, Gifflet. Kahit pagsilang man niya puntahan mo. Ginawa mo ito at harapin mo."

I know this will be his reaction. Pati si Ley ganito rin. They may be my friends but doesn't mean they will tolerate all my shits. Matino silang mga tao kaya kahit kaibigan nila ako, hindi nila ako kokonsintihen.

"Face the consequences of what you did. I won't tolerate you this time."

Paano ko gagawin kung isa ito sa sisira lahat ng plano ko. Tangina naman, ang daming balakid. Hindi magiging madali sa'kin gawin ang mga dapat kong gawin dahil sa mga problemang dumarating.

Namuo ang galit sa loob ko. Simula noong nalipat ako sa katawang ito ay ngayon ko lang naramdaman ang ganitong klase ng galit. Hindi ko maintindihan kung saan ako nagagalit. Naghalo-halo na ang lahat.

Napakuyom ako ng kamao. Tangina naman ng buhay 'to.

Nasasaktan na ako sa isiping iiwan ako ni Adrienne. Paano na? Iiwan niya ako tapos? Wala na? f**k, this is frustrating.

Humarap ako kay Beam, dead serious. "Tandaan mo, Beam, hindi ako ang lalaking iyon. Ang batang nasa tiyan ni Trinity ay hindi akin pero ako ang aaku."

"What do you mean? Na iba ang tatay ng bata? Then who?" pati siya ay sobrang seryoso na rin habang nagsasalita.

Tumango ako. Yes, iba ang ama niya dahil hindi ako. It's not f*****g me!

"Exactly, but I won't tell who the kid's father because you wouldn't understand."

Ilang segundo kaming natahimik at nagtitigan na lamang. Nagtitimbangan ng mga tingin. "Then what's your plan?"

"Take full responsibility secretly hanggat hindi natatapos ang mga plano ko. Saka ko na ilalabas sa oras na tapos na. I couldn't risk everything, I couldn't risk Adrienne, not this time, not forever." Binalik ko ang tingin sa harapan.

Poor babies, wala pang kamuwang-muwang nahihirapan na at fifty-fifty ang buhay. Hindi na nasisilayan ang mundo mamamatay na. I wonder what's He's plan for doing this to these babies.

Siguro sila ang parusa sa mga magulang na nagkasala. That could be but who am I to judge? I'm just a mere human He created. I don't have the rights to question at pangunahan Siya.

"I'll help you out but it doesn't mean I'm tolerating you. I can't talk before because ayaw kong kalabanin ka before, but now iba na," he said while shaking his head.

Yeah. Ngayon iba na dahil iba na rin ang may-ari ng katawang ito. Iba na dahil hindi ko alam kung saan napunta ang totong may-ari nito. Saan nga ba?

Iyon ang isa sa mga katanungan kong hindi masagot-sagot. Saan na nga ba ang may-ari nito?

Hinayaan ko noon dahil wala akong makapang sagot para roon pero hindi ibig-sabihin nu'n wala na akong pakialam. I still care dahil baka bumalik siya at maiiwan ko lahat ng mga taong meron ako rito.

I cherish and value them because I never had anyone like them before—sa totoong buhay ko. This is my f*****g dream before. To have someone cherishes and values me like I do. I do have Shanaiah and Richard but I never felt their concern before.

Kaya hindi ako umasa sa kanila ng mas malalim. Ngayong nandito na ako, pakakawalan ko pa ba?

Kung ako ang tatanungin, hindi na ako aalis dito. I could stay here forever as long as I have them. As long as I feel their love and value for me.

This was what I prayed for. Ito 'yon, e. Ito at ayaw ko nang umalis pa.

Hindi na rin ako pwede pang bumalik sa totoong katawan ko dahil patay na ako. Patay na ang katawang iyon. Paano ko pa babalikan kung patay na?

Fuck. This is bullshit. Walang maniniwala kapag sinabi ko sa kung sino ito. Sasabihing baliw ako at kung ano-anong sinasabi.

Sino namang maniniwala sa gano'n? That I switched body with this body? That's ridiculous. Who would believe such thing like that? Wala.

"I know. Thanks by the way," mahina kong ani na alam kong narinig niya. It's not my first time thanking him but for him, parang first time dahil everytime I say that word, it hit him in another way.

Parang naninibago at hindi matanggap ang sinabi ko. Si Ley ay pinagtatawanan lang iyon at nang-aasar.

Kung papipiliin ako ay mas matinong kausap si Beam. Ang daming laro ni Ley. Kahit seryosohan may hinahalo siyang pang-aasar at biro, pero nakakusap naman siya ng maayos.

Nakakainis lang kasi minsan ang mga asar at biro niya. Kalmado akong tao pero kapag nang-asar iyon, iinit talaga ang ulo ko. Kaya lagi rin silang nagsasagutan ni Beam dahil maliit lang ang pasensya ni Beam.

Hinahayaan ko na lang sila dahil ayaw kong madamay.

"Anyways, 'yung dinner niyo with your family tapos ko nang i-reschedule. You better go this time," paalala niya.

Saktong sa gabing babarilin na sana ako ni Aris ang dinner namin ng mga magulang ko. I didn't attend because of that.

Hindi naman importante ang dinner na iyon, bakit pa ako pupunta? Baka kung ano-ano lang din ang sasabihin ni dad. I meant his dad.

Baka masagot-sagot ko lang at magsisigawan lang kami. His dad also called yesterday why I didn't join them. Sinabi ko na lang na busy ako at irereschedule ko na lang ulit, nagalit siya pero pumayag din naman.

Wala na rin naman siyang magagawa dahil tapos na. "I know."

"Nagsasawa na akong sa'kin tawag nang tawag ang tatay mo. Bakit ba kasi kailangan munang dumaan sa'kin lahat ng tawag na para sa'yo," inis niyang angil. "Hindi mo ba alam na maraming gabi ko ang naisturbo? Nakakabitin, gago!"

I chuckled then smirked. "It's not my fault that you always do that with your wife."

"Pero laging nachachamba! Dahil doon sinusungitan niya ako!" inis niyang sabi at lumalaki pa talaga ang mga mata niya.

It's his job since he is my secretary. Lahat ng calls ng kliyente ay dumadaan sa kanya bago sa'kin. Mr. Whitlock isn't a client, I consider him one though.

Nauna na akong bumalik sa office ko at naiwan si Beam na icheck pa ang mga pasyenteng hindi namin nadaanan. Sa aming tatlo, ako ang hindi mahilig makipaghalo-biro sa mga tao.

Hindi friendly kumabaga, si Ley talaga ang magaling when it comes of social. Kay Beam ay sakto lang naman. Hindi tahimik at hindi rin salita ng salita.

Opposite kami ni Ley and Beam was in between to connect us. Though Ley and I were closed. Iba pa rin kung may isang taong magkokonekta para maging pantay.

"Well, just turn off your phone. Kahit importante pa 'yan, alam kong pinakaimporte 'yang sandata mo," tawa-tawa kong asar na ikinapula ng buong mukha niya.

Hindi makapaniwala ang mga mata niya at halos hindi na makagalaw sa kinatatayuan niya sa hiya. Para namang hindi kami lalaki pareho. We're men after all, we understand each other. Come on, Beam.

Buti at wala si Ley dahil panis talaga ang lalaking ito kapag nandito iyon. Hindi ka makakapagsalita kapag iyon na ang nang-aasar. Sasabog ka na lang sa inis.

Wala naman akong problema dahil ugali na niya iyon at ginagawa rin niya iyon para mapagtakpan ang tunay niyang nararamdaman. I don't mind though as long as he's not stepping on me, us.

"Tangina ka. Nahahawaan ka na kay Marley," nanggigigil niyang ani. Tinawanan ko lang siya at pinigilan ko pa iyon pero lumalabas talaga ang tawa ko. Inis na inis tuloy siya. Tinigil ko na ang kakatawa dahil baka sumabog siya. "Anyways, how's Aris daughter?"

He shrugged before answering. "My wife adored her. She's acting like she's her own daughter. They were closed in just a short time."

Napatango-tango ako. We chose to keep his daughter while he does what I ordered. We're protecting his daughter for now.

Mabuti nga at meron ang asawa ni Beam na magbabantay sa ngayon. Wala akong maaasahan kay Ley dahil inaalagan din niya ang girlfriend niya at isa pa, rito sa ospital 'yan nakatira.

Kapag si Adrienne naman, hindi rin pwede dahil binabantayan ko rin siya at dito siya nagtatrabaho. We can't keep her here.

Mas mabuti ring sa bahay ni Beam dahil well-secured ang bahay niya. Maraming pera ang gagong 'yan at magaling siya when it comes of securing. Binibili niya ang materials pero siya ang nag-aayos.

Kaya confident siyang iwan ang asawa niya sa bahay nila dahil safe pala roon. And f**k, that underground basement he has.

Buti na lang matalino rin siya. Sinabi at pinakita niya iyon sa amin last day when we took Aris' daughter.

"You're such an ass, Beam! You had an underground basement? s**t! You should have told us earlier para rito na ako tumira!" Ley exclaimed when Beam showed us his basement.

Beam's wife laughed at him. I admit, his wife was beautiful and gorgeous. I admit, I do appreciate others beauty but I'm not attractive to them. I already have Adrienne myself to be attract and lust to.

"I'm sorry. It's our little secret," mahinhin na ani ng asawa ni Beam na natatawa pa rin. Malaki na ang tiyan nito at kabuwanan na niya sa susunod na buwan.

I don't want to admit it but it's a problem. Hindi sa mali pero delikado. Madadamay ang mag-ina niya panigurado. Pero wala akong magagawa, nandiyan na 'yan at kailangan kong hindi i-involve si Beam sa mga plano ko.

I do value him as well as his wife and child. Hindi ko hahayaang mawala ang mag-ina niya sa kanya. That will kill him for sure.

"f**k you, Beam! I'll offer you a billion and let me buy your house!"

"Wala kang gano'n kalaking pera." Beam shot him a dead glare. Kung makapagsalita si Ley parang ang laki ng pera, a.

Wala ngang pera ang lalaking iyan, e. Tumawa lang ang asawa ni Beam. Hindi man lang sila nahiya sa harap ng asawa niya. Kanina pa sila nagsasagutan pero parang wala lang naman sa kanya iyon.

Tawa pa nga nang tawa, e. Naaaliw pa siya sa away ng dalawang ito. Buti na lang hindi ako nakikisama sa kanila.

"Hindi mo sure. May malaki akong pera, hindi ko lang pinapakita dahil mainggit ka," yabang ni Ley.

I'm not sure kung totoo ang sinabi niya. He's asking help before for me to spare the bills of his girlfriend. Wala na rin kasing sponsor ang mga magulang ng girlfriend niya.

Lahat sila sumuko nang magigising pa ang babae. Si Marley lang talaga ang hindi. He loves her so much that's why. He couldn't let her go just like that.

Pero hindi ko lang alam ngayon kung may gano'n pera nga si Marley. Kahit nga isa siyang director ng ospital at may share, hindi naman sa kanya dumidiretso sa kanya dahil hindi pa naman siya kasal.

Umiiling-iling na lang si Beam at hinayaan kaming libutin ang basement nila. Ang daming monitor at nakakonekta lahat ng cctv nila roon.

He f*****g knows how to hack. I know how too but he has more knowledge about it. Though hindi naman mababaw ang alam ko, mas malalalim at marami kasi ang alam niya.

I'm wondering where he learned all of it. Dalawa ang inaral niyang field and he knows this too.

Walang-wala ang talino ni Ley. Kidding. Masasabi ko namang matalino si Ley, matalino siya sa pagpaplano at sa mga sandata.

Kung si Beam ay may alam sa computers, si Ley naman ay sa mga sandata. He knows how to use different guns. Base on mg observation.

Hindi naman namin magagamit ang mga sandatang nasa ospital but malay namin kung may gyerang magaganap.