"It was the new employee."
"Sino sa kanila?"
"The cardiologist."
Kaya naman pala parang sobrang bigo niya dahil kasama sa team niya. But what? Isa lang ang cardiologist na bagong empleyado.
I smirked without any humor in it. f**k Richard. Still stupid? Pati sa trabaho niya dinadala niya?
"That Wilson guy. Unang operasyon pa lang niya iyon." Napasabunot siya sa sariling buhok.
Gano'n man mapaglaro si Ley ay alam kong seryoso siya sa kanyang trabaho. He was a beast in his work. Kita ko kung gaano siya kastrikto at kaseryoso.
"Call him here. I'll talk to him," malamig kong saad. He's really a killer, huh.
Tumayo siya at halatang sobra siyang nadismaya. "Okay. Ipapatawag ko siya kay Beam, I can't talk to him right now. Puro siya yabang pero unang operasyon pa lang niya palpak."
Hindi ko alam ang mararamdaman ko. Sa ginagawa pa lang niya ay babagsak na siya niyan. Paano pa kaya kapag gumalaw na ako?
I was busy thinking when someone entered my office. Pumasok ito at walang hiyang umupo sa visitor's chair ko.
"Pinatawag niyo po ako, Sir," mukhang labag sa kalooban niyang tawagin akong Sir.
"Oh yeah, Dr. Wilson. I heard your first operation failed." Kita kong tumiim ang bagang niya pero pinigilan niyang gawin iyon.
"I'm sorry. I wasn't at myself when I did the operation."
"And you deserve to be called a doctor? Hindi biro ang trabahong ito at buhay ang nakasalalay sa'yo. If you're in yourself last night, you could just have pass the operation to other doctors." Ngumisi ako nang natahimik siya at hindi alam ang sasabihin.
Ngayon ako ang aapi sa kanya. They abused my kindness before and I won't show ang pity and kindness in this life. They don't deserve it.
"I'm sorry, Sir."
"Will that take the life of the patient back? Hindi. So think, Dr. Wilson. My hospital isn't a training ground." I saw him offended by my words. He deserves that. "You know what, I hate murderers."
Kita kong bumalatay ang takot at kung anong emosyon sa mga mata niya. Agad niya iyong tinakpan dahil sa pagngisi ko.
"Pareho tayong doctor at kapag pumalpak ang operasyon natin, we will be called murderers." Kumalma ang mukha niya nang marinig ang ibig kong sabihin.
That was a double meaning. "So next time, do your job and prioritize your patient. Kahit pagod o inaantok ka, you still have to prioritize them. Huwag kang gagawa ng paraan para matawag kang mamamatay tao."
Alam kong kinakabahan siya dahil parang nakukuha niyang hindi lang iisa ang ibig sabihin kong sabihin sa sinabi ko.
"You can go now. Remember what I told you. Do your job properly and you'll stay. Dahil sa oras na pumalpak ka ulit, I will fire you and took your license. Hindi ka na tatanggapin ng kahit na anong ospital kapag nagkataon."
Tumango siya at agad lumabas ng opisina ko. I felt satisfied. Those terrified eyes while looking at me. Hindi lang iyan ang ipaparamdam ko sa kanya and I'm telling, humanda si Shaniah dahil baka hindi niya kayanin.
I won't show any mercy and do what satisfy me. I'm not the person they know before. Kahit magmakaawa sila, papatayin ko sila sa loob hanggang sa sila na mismo ang papatay sa sarili nila.
THIRD POINT OF VIEW
Nanginginig ang isang lalaki na nakaharap sa salamin ng rest room sa ospital. Sinubukan niyang kumalma pero hindi matigil ang panginginig ng katawan.
Halata ang sobrang kaba at takot sa mukha niya habang nakatitig sa sariling repleksiyon. Gulong-gulo siya at hindi alam ang gagawin. He feels something weird.
Pakiramdam niya alam ng doctor na iyon ang sekreto niya. Sa paraan ng pagsasalita niya at magaling itong magmanipula ng tao. Muntik na siyang mabisto kanina at sobra siyang natatakot.
Imposibleng alam ng lalaking iyon ang sekreto niya ang nasa isip niya. Nanginginig niyang kinuha ang telepono sa bulsa at tinawagan ang nobya niya.
Isang tawag lang ay sinagot agad ito ng babae.
"Yes, babe? You called me? Tapos na agad ang trabaho mo?" He heard his girlfriend from the other line.
He couldn't talk for seconds. "B-Babe, have you ever told anyone about him?"
Mababakas ang pagkabahala sa boses nito. Alam niyang imposible dahil hindi naman nila kilala ang lalaking iyon.
"What do you mean?" nababahala na rin ang babae sa kanilang linya.
"B-Babe, I think someone knows about what we did. What will we do? I can't lose my job," nanginginig nitong sambit.
"P-Paano? We already cleaned everything. We already killed the only witness."
Alam niyang natatakot na rin ang kausap niya sa kabilang linya. They were both scared. Mabigat ang sentensiya sa oras na mabuking silang dalawa.
"Hindi ko alam. I think he knows something about it."
"Paano mo nasabi? Walang nakakaalam ng ginawa natin kundi tayong dalawa lang. At imposibleng sinabi ko iyon sa iba. Alam mo namang mahalaga sa'kin ang career ko."
Pinakalma niya ang sarili niya at bumuntong hininga. Maybe he was just overthinking. That's right, he's just overthinking that much because he felt like he was hunting him everywhere.
"It's nothing, babe. Maybe I was just overthinking."
"Okay. Let's talk later about it. Don't worry too much."
Binaba niya ang telepono at hindi alam ng lalaki na may dalawang taong nakikinig sa usapan nilang dalawa.
Ang isa ay nasa labas at nakangisi sa napakinggan. Ang isa ay nasa loob ng isang cubicle na sobrang nagtataka kung anong pinag-uusapan nila.
Umalis na ang nasa labas na nakikinig na sobra kung makangiti. He was smiling evilly. It was exciting for him.
Inayos ng lalaki ang sarili bago tuluyang umalis ng rest room. Ang taong nasa loob ng cubicle ay lumabas na rin at nag-ayos ng sarili.
Pinagsawalang bahala niya lahat nang narinig dahil para sa kanya ay parang walang silbi ito. But he was curious. What are they talking about?
GIFFLET'S POINT OF VIEW
I was busy doing some works when something came up to my mind. So napansin niya pala, ha. Good for him.
I'm not even alarmed. I know they will plan again to execute me when they found out I know what they did. Like what they talked about, they couldn't lose their jobs and they are willing to do anything to save it.
I continued my work. Maghintay lang sila. I won't let pass what they did. I will make them pay ten times.
The next days seems good. Richard didn't fail any of his operation this time. So he was really desperate of his job, huh.
"Sir, Whitlock."
"What is it?" I asked Beam.
Umiling-iling siya. "A nurse wanted to resign."
"What's the reason?" taas kilay kong tanong.
"She was one of Dr. Wilson's assistant in his operation last week and he complained about him."
"What about him?"
"Naging marahas daw ito sa operasyon nila at binantahan lahat ng mga kasama niya sa bawat operasyon niya," dismayado niyang sabi. "He desperately wanted a successful operation even if it's mean hurting his co-workers."
He really has guts, huh. Tumango-tango ako. "Don't let him give operations yet."
Taka niya akong tinignan. "Hindi mo ba siya tatanggalin, Sir?"
"No. You know I hate doctors like him, right? You think I will let him pass that easily?"
Napalunok siya nang malademonyo ako ngumisi at parang nakuha naman niya ang ibig kong sabihin.
"Okay, Sir."
"And if you give him operation, partner him to Marley."
Lumaki ang mga mata nito. "Pero Sir, alam natin kung paano magtrabaho si Director Marley."
"I know."
Everyone knows how he works. He operates alone with his nurses at isang kamali lang grabi iyon magalit. Kaya ayaw ng ibang cardiologist na maging partner siya. Marley was a perfectionist, mas malala pa nga sa'kin iyon.
"That's what I'm thinking. Marley was capable to handle people like him."
Umiling-iling siya at kita ko ang pagkamangha sa kanya. "Yeah, he really can."
"I don't want you to handle him since you're too kind for him. And one more, you're an orthopedic. It was Marley's more advantage, don't you think?"
He smiled amused. "Kailan ka pa naging ganyan mag-isip, doc? Noon naman hindi ka ganyan."
"Well, I'm not him."
He shook his head one more. Nagpaalam na siyang aalis na dahil meron din siyang trabaho.
Let's see now. Ngayong may mga tao akong kakampi at malalakas, wala nang magagawa si Richard.
It's not that I'm using them for my advantage, they were already my friends and I'm not treating them like an employee.
Beam did what I told him. He didn't give Richard an operation yet and I'm looking for a timing to partner him with Marley. Marley doesn't know since he didn't come to my office the whole day.
He was busy with his patients. That's what I like about him. He really prioritize his patients more than himself. He's single after all. Walang kahati sa oras niya.
"How's work?" tanong ko kay Adrienne na bagsak na sa kama.
"Tiring." I chuckled. I removed her shoes and started massaging her.
I can still remember our night. We did that multiple times. Kung hindi lang niya sinabing pagod na siya ay hindi ko siya titigilan. Kaya anong oras na rin siya nagising kinabukasan.
I started caressing her legs when she noticed that. "I'm tired, F. Can we do it tomorrow?"
Humalakhak ako sa sinabi niya. "Hindi ko namam sinabing gawin natin ngayon. Hinaplos ko lang ang hita mo."
Nag-iwas siya ng tingin at kita ko ang pagpula ng pisngi niya.
I chuckled. "What about if I'll eat you again? Mapapagod ka ba nu'n?"
Mabilis niyang nilayo ang mga paa sa'kin at lumayo. "No! Hindi ka dapat nagsasalita ng ganyan! Ang bastos."
Hindi ko napigilang tumawa. "Gustong-gusto mo nga noong nakaraan, e. Paanong naging bastos iyon?"
"Gifflet! Stop it! Ang bastos mo."
Pigil ang tawa ko. "Okay, okay."
Pero iba ang ginawa ko. I grabbed her ankle until her butt reached the edge of the bed.
"Anong gagawin mo?"
"I'm hungry you know. Might as well feed me."
Hindi na ako nagdalawang isip itaas ang palda niya at tinanggal ang panloob niya. She groaned but didn't stop me. I know she wants me to.
I spread her legs apart and without any warning, I delved my tongue on her core. I licked and sucked her like what I did the last time.
"Do you want more, baby?"