Tumaas ang kilay ko nang makitang parang matutumba na si Marley. Kitang-kita sa kanya ang sobrang pagod at kulang sa tulog.
"Oh. Kaya mo pa?" Hindi siya nagsalita at walang hiyang dumiretso sa couch dito sa office ko at humiga. Nakapikit siya at parang hindi na niya kaya pang imulat ang mga mata.
"I'm so tired. Tangina. Bakit pa kasi ako nagdoctor. Kung sana kumuha na lang ako ng business management, baka ako na ang nakaupo diyan sa upuan mo total ang bobo mo naman pumirma," mahabang lintiya niya. Hindi pa rin siya nagmumulat at panay ang daing at reklamo.
"Ba't parang sinasabi mong kasalanan ko pa?" My forehead creased. This bastard.
Anong pinagsasabi nito. "Aray! Ang sakit ng likod," reklamo niya at dahan-dahang tumingin sa'kin. "Why don't you massage my back para may silbi ka naman.
