Rebirth Of Gifflet

Chapter 44

Papansin talaga ang lalaking ito. Sana hindi ko na lang dito pinatulog kung ganito rin ang mabubungaran ko. Iniinis ba naman ako ng puta.

Tinignan ko siya ng sobrang sama at nagbabanta, subukan niya magsalita ulit, gigilitan ko ang leeg niya. I even acted to cut his neck.

He shrugged as he continues what he was doing. Nag-iwas na ako ng tingin sa kanya at binaling sa asawa ko. I was looking at her, pleading.

"Sama ka," sabi ko ulit pero sa normal kong boses. Baka pagtawanan ako ni Ley kapag narinig niya kung paano ko kausapin ang asawa ko.

Ngumiti siya ng malawak na nagpalabas na naman ng malalalim niyang dimples bago tumango. I kissed her smack in a fast move that earned a groan from Ley.

Lumingon ako sa kanya ng nakangisi, nagyayabang sa kanya.

"Maghalikan kayo huwag lang sa harapan ko." Tumawa lang si Adrienne and I grinned at him.

Umupo na ako sa high chair na kaharap ng kay Ley at hinintay matapos si Adrienne. I offered help but she didn't let me.

Habang hinihintay si Adrienne mag-ayos ay nag-usap muna kami ni Ley. About Beam's reaction kapag late na naming sinabi sa kanya.

"Nandiyan ang asawa ko, Gifflet. Paano natin sasabihin kay Beam? Sasabihin natin sa kanya?" seryosong tanong ni Ley. I already thought of that.

Sumeryoso ako at bumuntong hininga. I have no choice. "Sasabihin natin sa kanya. She deserves to know since she's my wife."

Diretso ang tingin sa akin na tila nagtatanong ng kung ano gamit ang mga tingin niya. Umiling ako bilang tugon sa tanong ng mga mata niya.

We both feel someone's presence and no other than Adrienne. Kami-kami lang ang nandito at wala ng iba pang presensya.

Tumangp siya bilang pagsang-ayon. Tumayo na ako mula sa pagkakaupo at nag-unat-unat.

"I'm done." We both looked where Adrienne is. She's wearing against that smile thay could melt me like a chocolate. Seems like she's the sun and I'm the chocolate.

Ginala ko ang tingin sa buong katawan niya. She's wearing doll shoes. Tee shirt sa pang-itaas na tinakpan niya ng maroon cardigan and lose jeans sa pang-ibaba. It suits her.

I gestured her to come near me and she did. Nang makalapit ay pinalibot ko ang braso ko sa baywang niya.

We heard Ley's coughs before I could even kiss her. Naparolyo ako ng mga mata. I almost forgot, nandito pala ang lalaking ito.

Natawa lang si Adrienne. We walked out the house and entered our car. Dala-dala niya ang sasakyan niya na nakapagpangisi ako kahit papaano.

Pwede ko ng magawa ang gusto kong gawin ng malaya sa loob ng sasakyan.

Nagkibit balikat ako. Gaya ng sabi ko ay pinahiraman ko si Ley ng damit at syempre, hindi pa nagagamit ang ginamit niyang boxers mula sa'kin. Hindi ko na rin iyon babawiin pa. Ginamit na niya, e.

Nakarating kami sa ospital at late na. Paano ba naman at ang tagal ni Ley na kumain. Halos kainin na niya lahat ng stocks sa bahay.

"Late na kayo," salubong ni Beam sa amin. Nangkikilatis ang mga mata niya like he sensed something. Pinanliitan niya kami ng mga mata na pinagkibit balikat ko lang.

Hinila ko si Adrienne na natatawa sa bangayan ng dalawa. Sa couch kami dumiretso at hinila siya paupo sa hita ko.

I want cuddles. Yakap-yakap ko siya at hinayaan ang dalawang magsagutan. Bahala sila diyan.

"Anong meron? Bakit hindi niyo ako sinama?" tanong ni Beam na parang masama ang loob. Umiling lang ako at sumiksik sa leeg ni Adrienne.

"Gifflet, nandiyan sina Beam at Ley," saway niya sa'kin at bahagya akong tinulak. Mas siniksik ko ang mukha sa leeg niya. Her both thighs were straddling me.

"Hayaan mo sila," I whispered.

"Bakit? Sino ka ba para isama namin?" balik tanong naman ni Ley.

"Ganyanan na pala tayo ngayon?" masamang-masama ang loob na sagot ni Beam. Fine, kasalanan talaga ni Ley. Hindi man lang sinama si Beam.

Malay ko ba sa lalaking iyan. Alam ko namang hindi lahat sinabi sa'kin ni Ley, parang may hindi pa siya sinasabi na pinaplano niyang sabihin kapag kumpleto na kami. Wel, I'm not against it, mas mabuti nga kung gano'n.

"Anong meron, Gifflet?" mahina at malambot na tanong ni Adrienne. Tumigil ako sa paghalik sa leeg niya bago kumalas.

I faced her fully and stared straight at her eyes. Seryoso ang tingin sa kanya. She's just staring at me, waiting for me to speak.

Hindi ko pinakinggan ang usapan ng dalawa. Nag-sasagutan lang naman sila.

"I'll tell you later. Do you trust me, Adrienne?" seryoso kong tanong sa kanya, titig na titig sa mga mata niya.

Hindi siya nagsalita ng ilang segundo at tango lamang ang naging tugon niya. I can sense she's hesitating.

"I need words, Adrienne," matigas kong ani sa kanya. Hindi lang ako satisfied sa mga aksyon, I need words too.

She sighed before talking. "I trust you, Gifflet. For the first time, I trust you."

Nanlaki ang mga mata ko. Seryoso ba siya? First time? This is her first time trusting me? Noon una pa lang hindi na niya pinagkakatiwalaan ang lalaking iyon?

I don't know but I felt happy. Masaya akong malaman na ito ang una niyang pagtitiwala sa'kin. At sa akin hindi sa lalaking iyon.

I pulled her for a smack kissed that earned a groan from the two. Panay ang reklamo nilang respeto. Nahiya tuloy si Adrienne.

"Ano na 'yung pinag-usapan niyo? Sabihin niyo na sa'kin. Mga traydor!" bulalas ni Beam. Hindi na niyang nagawang bumati kay Adrienne dahil sa sama ng loob niya.

Para namang napakabigat nang nagawa namin ni Ley sa kaniya. Pero hindi ko masasabing mababaw iyon dahil hindi naman ako siya.

Meron pakiramdam din siya at nakakaramdam din. Talagang pakiramdam niya tinraydor namin siya. We talked behind his back but it wasnt about him.

"Kasalanan ko bang busy ka sa asawa mo kahapon? I was about to call you but you're busy making your wife scream." Napaigik ako nang banggitin iyon ni Ley.

When I looked at Adrienne, namumula ang buong mukha na parang siya pa ang nahihiya sa sinabi ni Ley. Well, I can't blame her. She's so innocent to hear things like that.

Pati si Beam ay namumula na ang buong leeg at mga tainga. Na tila hindi niya inaasahang narinig pala iyon ni Ley.

"Narinig ko mga boses niyo, ulol! Huwag ako, bouy!" Nang-aasar na sinubtok ni Ley si Beam sa braso na ikinainis lang lalo ni Beam. "Buntis pa ang asawa mo. Grabi ka."

"Don't mind them," bulong ko kay Adrienne dahil talagang namumula na talaga siya.

"Aba, malay ko bang may naninilip pala," laban ni Beam.

"Gago! Hindi ako nanilip. Ang sabi ko, narinig!" Binatukan pa niya si Beam. I rolled my eyes at them. These two immature creeps.

Ilang minuto pa silang nagsagutan na pinagsawalang bahala namin ni Adrienne. We just cuddled while waiting for the to stop.

Pagkatapos din ay seryoso silang umupo sa couch na kaharap namin. Binuhat ko si Adrienne sa balakang at pinaupo sa tabi ko, inayos ko siya bago seryoso ring bumaling sa dalawa.

This is a serious matter and I have to be serious too. Hindi lang ito basta-basta.

They both settled on the couch in front of us.

"Here's the thing, since Gifflet approved telling this to his wife, I don't have the rights to object, so do you," turo niya kay Beam. Beam nodded. Tahimik kaming lahat pero seryoso, even Adrienne. "Yesterday, I followed Doctor Richard Wilson and his girlfriend and heard something."

Tumango ako sa kanya para ipagpatuloy ang sinasabi. Walang ni isa sa amin sumubok sumingit. Halatang sabik ang dalawa na malaman kung anong sasabihin ni Ley.

He sighed before continue talking. "Richard hired a hitman to shoot Gifflet."

Hindi na nagulat doon si Beam pero si Adrienne ang nagulat. Suminghap siya na ikinatingin ko sa kanya. Her eyes were wide. "I'll explain to you everything later."

Tumingin ulit ako kay Ley and gestured him to continue. "Tonight at the rooftop of the automotive company in front of the hospital. Doon gagawin ng hitman ang plano nila."

Ang braso ni Adrienne na nakapulupot sa akin ay humigpit. Na tila ba ayaw na niya akong pakawalan.

I caress her hand that I was holding to ensure her that everything will be all right. Pero hindi iyon nagpakalma sa kanya.

"So what's the plan?" walang emosyong tanong ni Beam. Nakasandal siya sa couch at nakadekwatro.

"What do you think?" balik tanong ni Ley. "We'll keep eyes on the hitman. Tayo ng bahala sa kanya, and Gifflet." He looked at with something in his eyes. Bahagya siyang tumingin kay Adrienne bago binalik sa akin. "Take care of your wife. They are planning something against her. Ikaw din, Beam, lahat tayo damay na rito."

Kumuyom ang mga kamao ko. I know, may plano silang masama sa akin at sa asawa ko. Damay na lahat, even Beam and Ley.

Fuck. Beam's wife is pregnant. I couldn't risk him and his wife and child. Madadamay ang mag-ina niya.

Kung tutuusin ay si Beam ay mas apektado rito kapag pati ang mag-ina niya nadamay. Dalawang tao ang mawawala sa kanya.

Si Ley, ayos kang dahil pwede niyang itago ang girlfriend niya. Kami-kami lang ang may alam at ang pamilya nilang dalawa.

Kanina pa umalis ang dalawa para sa sarili-sariling trabaho. Kami na lang ni Adrienne ang natira rito and we went silent after I told her everything.

Not everything. I still kept the part where I am involved. I meant my real identity, 'yung totoong ako. Hindi ko sinabi ang parte na iyon sa kanya.

Hanggang lamang sa away naming dalawa ni Richard. Ang sinabi ko lang sa kanya ay dahil may galit sa akin si Richard noon una pa lang ay mas nagalit siya noong natapos ang surgery naming dalawa.

Mahigpit lamang na nakayakap sa'kin si Adrienne at ayaw nang bumaba. Ayaw daw niyang bitawan ako dahil bigla na lang akong mawala.

Clingy I can tell, but I like this part of her more. Her clinging to me.

"Ihahatid kita mamaya sa bahay, hmm," I said while caressing her back. Agad siyang lumayo sa'kin pero nanatili pa rin siya sa mga hita ko.

"No! I'll stay here until the hitman will be caught. Please, Gifflet. Baka bigla ka na lang mabaril," puno ng pag-aalala ang mga mata niya. Mahigpit ulit niya akong niyakap.

"Shh. I won't let that to happen. Are you sure you want to stay? You might hear something bothering," bulong ko sa kanya habang hinahaplos ulit ang likod niya.

"Kailan pa 'to, Gifflet? Bakit ngayon ko mo lang sinasabi sa'kin?" tanong niya na may pang-aakusa boses. Na para bang wala akong tiwala sa kanya at ngayon ko lang sinasabi ang lahat ng ito.

Bumuntong ako ng malalim na hininga at maingat na nagsalita. Pili lang ang mga sinabi ko sa kanya hindi dahil sa wala akong tiwala sa kanya kundi ayaw ko siyang madamay pa. "After our surgery together. That's why I told you to stay away from him dahil hindi siya basta-bastang tao. He could just take you away from me. He can do that, Adrienne."

The thought of it terrifies me so much. Natatakot na ako sa parteng iyon. Kung sasabihin ko man kung ano o sino ang kahinaan ko ay si Adrienne iyon. Siya lang, hindi ako takot mamatay pero natatakot akong mawala siya.

Natatakot akong bukas ay wala na siya sa tabi ko. Gano'n ko siya kamahal na kaya kong isugal ang buhay ko para sa kanya. But not this time, not yet. I have to do all my plan before giving up.

Kapag tapos na ang lahat ng ito saka lang ako susuko. Kung babalik man ang may-ari ng katawang ito, wala na akong magagawa because this wasn't mine in the first place.

...