Hindi na kaya pang pigilan ni Angie ang pagtulo ng mga luha niya habang nakatingin sa patrol car na palayo nang palayo. Lulan si Liam ng sasakyan na iyon at maaring 'yon na ang huling pagkikita nila. Hindi niya lang alam eksakto kung bakit siya naiiyak. Iniisip niya, baka nalulungkot lang siya sa ideya na mag-iisa ulit siya. Ang mga tao sa kaniyang buhay ay hindi nagtagal. Iniwan sila ng kaniyang ama at sumama sa ibang babae kaya namatay ang kaniyang ina dahil sa matinding sama nang loob. Patay na rin ang kaniyang lolo't lola. At ngayon, may tao na namang umalis at iniwan siya. Alam niyang dapat masanay na siya rito ngunit tao pa rin siya, ipinanganak na may mga kahinaan at mga di-kasakdalan. Tiyak na, mami-miss niya si Liam.
Kahit na hindi maganda ang kanilang unang pagkakilala, ngunit hindi niya maitatanggi na kahit papaano ay masaya siya na nakasama si Liam kahit sandali lang. Ito ang unang pagkakataon na nagkaroon siya ng isang kasama na maaasahan. Nakakalungkot lang na tumagal lang ito ng dalawang linggo.
"Wake up Angie! You're just scared to be alone," wika niya sa sarili habang pinapahid ang mga luha sa kaniyang mga mata.
"Right. You're not in love, you're just scared," patuloy niya. Pagkuwa'y bumalik siya sa loob ng inn upang ipagpatuloy ang ginagawang pagsasa-ayos ng mga decorations.
Samantala, habang lulan ng patrol car si Liam pabalik sa hotel, napakatahimik niya. Bagama't nasasabik siya na makabalik sa hotel at maaring makakalap ng mga impormasiyon na tutulong sa kaniya maalala ang pagkatao niya, nalulungkot pa rin siya dahil hindi na niya makikita pang muli si Angie. Kailangan niyang bumalik sa kaniyang totoong mundo, anuman ang mundong iyon.
"Mr. Sanders, are you okay?" tanong ng pulis dito.
"I'm sorry? Oh...yeah I am okay," wika niya. Kaya lang nakatingin pa rin siya sa kawalan.
"Is there something bothering you? Don't be so hard on yourself. You will recover your memory sooner. Just be patient."
"It's not just that what I am thinking," he blurts it out.
"Oh," napatango ang pulis. Palibhasa'y nahulaan na nito kung ano ang nasa-isip ni Liam.
"You know, the issue here is, I still have amnesia. I just can't act impulsively. I still have no idea of my real life. What If I have a girlfriend or kids waiting back home?" he sounds frustrated.
"Do you like her that much?" diretsahang tanong ang pulis sa kaniya.
"I think I love her, but I just can't unless I regain my memory. I can't afford to hurt her anymore. I already caused too much trouble to her," napahawak pa si Liam sa kaniyang batok sa sobrang stress.
"Well, young man, don't rush things. The fruit is sweeter when it's ripen," nakangiting wika ng pulis. Makahulugan ang mga salitang binitawan nito anumpa't hindi ito makuha ni Liam.
"What do you mean by that?" tanong ni Liam.
"It's our saying here, meaning if you take your time, love is sweeter in it's due time."
"Oh really? It's just giving me a headache tho."
"Litghten up."
Pagdating nila sa hotel, dumiretso sila sa tanggapan ng manager para sa pagpapatunay ng kaniyang pagkakakilanlan. At dahil nakita na niya ang kaniyang passport, hindi na siya nahirapang kumbinsihin ang manager. Kaya lang nagtapos na ang kaniyang booking may sampung araw na ang nakalilipas. Nilipat ng management ng hotel ang kaniyang mga gamit sa ibang silid. Parang isang baggage counter para sa mga lost and found na mga gamit. Mabuti na lang pinagbigyan siya ng manager para sa karagdagang isa pang gabi upang makapanatili sa hotel. Sabagay, makatuwiran naman ang kaniyang dahilan. Hindi niya naman sinasadyang maaksidente at magka-amnesia.
"So, I guess you're fine here, Mr. Sanders. If you need help just call the station and we will assist you," wika ng pulis.
"Thank you so much officer. Oh wait, how's the motorcycle I rented?"
"Insurance company took it over and there is no problem at all. I already informed them about your medical condition and they don't want any hassle anymore."
"That's good to hear!"
"So I uh, I gotta go."
"Yeah sure. Again, thank you officer. I won't forget your kindness."
Pagkatapos ay kinuha niya ang kaniyang maleta at nagtungo sa kaniyang bagong silid. Mabuti na lang at voice recognition ang password ng kaniyang maleta, kaya't nabuksan niya ito. Kapag na-detect ng maleta ang boses ng nagsasalita, kusang bumubukas ang maleta. Naalala niya ang kaniyang cellphone kaya agad niya itong isinaksak sa outlet ng kuryente upang mag-recharge. Ngunit ang masaklap, hindi niya mabubuksan ang kaniyang laptop. Hindi niya tanda ang password nito. Pakiramdam niya ay may laman itong mahahalagang trabaho ngunit wala siyang magawa upang mabuksan ang naturang laptop.
Ilang minuto ang lumipas, nabuksan niya ang kaniyang cellphone gamit ang fingerprint. Nagulat siya sa napakaraming mga messages, miscalls, at emails ang nag-flash sa push notification. Matiyaga niyang binabasa ang lahat. Nagtataka siya na ang lahat ng kaniyang mensahe ay nagtatanong kung nasaan siya. Binuksan niya ang messenger at binasa ang mga chats tapos biglang may tumatawag sa kaniya gamit ang video call. Hindi man niya tanda ang taong tumatawag pero sinasagot niya pa rin ito.
"Where on earth where!" bungad kay Liam ang medyo chubby na lalaki at galit na galit ito.
"G-Good evening, are you my boss?" inosenteng tanong niya upang matiyak kung papaano niya ito pakitunguhan.
"What! Are you crazy? It's me, Jess. Your best friend," ang sama ng rehistro ng mukha ng taong nasa kabilang linya. Hindi ata nagustuhan ang tanong ni Liam kaya ganoon na lang reaksiyon nito.
"I'm so sorry I don't remember anything. You know, I just got back in my hotel. I was in an accident and unfortunately I loss my memory," taimtim na wika ni Liam.
"Is this a joke? Our boss fired you already, since that day she couldn't reach you."
"Why would I be joking? You see, I have my medical clearance here," ipinapakita niya sa kausap ang mga papel. Itinapat niya ito sa camera ng cellphone. Kaagad na napagtanto ng kausap sa kabilang linya na may kaunting pagbabago sa pag-uugali ni Liam.
"Holy...man, is that true? Are you okay?" nag-aalala si Jess.
"I'm fine. It's just yesterday I found my passport so I am able go back here in my hotel. But since the booking is finished, they just gave me one night to stay."
"Wait, where were you then all this time?"
"Some locals rescued me and took me to the hospital. Then I stayed at the little inn in the mountainside after I was discharged."
"Poor man. But thank God, you're alive!"
"They took care of me, especially Angie."
"Who's Angie?"
"Long story."
"Make it short then," usisa ni Jess.
"Well, before the accident I bumped into her, I was the reason of her sprained ankle. Argh, I'm really a jerk! Well, then that night of my accident, she drove me to the hospital and I stayed at her place after I was discharged. Speaking of the hotel, I didn't pay them yet," malungkot na kuwento ni Liam.
"Oh man! Is she beautiful, single and pretty?" excited si Jess na nalaman.
"Why you're asking?" medyo naiirita si Liam sa pagiging mausisa nito.
"Because I can tell from the look in your face that you're falling for her!"
"Am I that transparent?"
"No. It's just the first time I see you being in love. And yes, you were a total jerk back then. You have dated many women but none of them was really serious."
"Really? Well I just can't love her. I'm afraid I'll hurt her again."
"Man, this is your chance. Don't lose it. Oh by the way, I need to call our boss. I'll try explain to her about your situation. Hopefully she will reconsider you. I need to go," at tinatapos ni Jess ang pag-uusap.
Ipinaliwanag ni Jess sa kanilang boss ang lahat ng pinagdaanan ni Liam. Sa una ay nagdududa ang kanilang boss tungkol dito dahil kilala niya si Liam. Bagaman siya ay magaling ngunit kung minsan ay tuso siya lalo na pagdating sa mga babae.
Pagkatapos ay may isa pang tumatawag kay Liam, isang video call muli.
"Good evening. I assume you are my boss," bati ni Liam sa kausap.
"Was. I was your boss. I heard you have an amnesia. Hope you're you're not making that up," direstahang wika ng kausap.
"First, I'd like to apologize but I didn't do it intentionally. I can ask the doctor who assisted me to verify my condition."
"Never mind. I just need my article."
"Article?" nalilitong tanong niya.
"Yes, article. You're a content writer and the reasons you're there is to write a good article. We have a deal, if you can't come back with a good article then I'll let you go. Argh! I can't believe I'm doing this again," napahawak pa ulo ang boss niya habang sinusubukang kontrolin ang galit.
"I'm so sorry for the delay. I can't open my laptop because I can't remember my password. I believe I already finished my article and it's in there. Please give me chance."
"Chance? I already gave you, but you just blew it up."
"Please understand. I didn't want this to happen," pagmamakaawa niya.
"Oh, right! Why not write an article about your little unfortunate journey there? You have to pursue that Angie and write article about how you met and eventually fall in love. Yeah, I think it's interesting! It's like your biography as a writer. You must include tho, that you've had dated a lot of women prior to her and that she's the one who changed you to be better. That's it!" excited na wika ng boss niya.
"I can't do that. I can't afford to hurt her anymore. I'm leaving this weekend."
"She won't be hurt if you keep it a secret. And if you don't that, book a ticket in your own expenses and I need a refund of everything you spent."
"Boss, are you blackmailing me?"
"No. I'm just telling you to do your job."