Guns and Kisses (Macimilian Series #1)

Chapter 5.2 Photography

Nang humarap siya sa akin ay huli na para umiwas ako ng tingin. He has his dark aura and his eyebrows are knotted. His eyes are fixed on me without any emotion.

Napa iwas ako ng tingin nang nagsalita si Lucas. "Ayos na ito Aisa..." he said pertaining to the clothing. Tumango ako at ngumiti.

Ang mga babae kanina ay lumapit sa pwesto namin marahil para matingnan ng mabuti si Damian. Hindi ko maiwasang mapairap. Naglakad ako palayo doon nang hindi siya nililingon. Lumapit ako sa stage at konti nalang ay ayos na iyon.

"Hindi ba ikaw yong bago dito?" tanong noong matandang lalaki na nasa stage. Nakangiti naman akong tumango. "Ayos ka lang ba dito? Nandoon sila Manang Tess, oh."

"Ayos lang po..." sagot ko nang hindi nililingon iyong tinuro niya. Bumalik naman siya sa tinatrabaho kaya naghanap ako ng mapagkaaabalahan.

Buti nalang mapuno dito kaya hindi masyadong mainit. I bit my lower lip and played the grass on my feet. Ano ba itong ginagawa ko? Bakit ba kasi siya nandito? Ayoko nga siyang makita dahil na d'distract ako.

Kung sabihin ko kayang crush ko siya? Diba kapag gano'on nawawala na iyong pag ka crush? O pwede rin namang I close ko nalang ng todo. I experience that e. Yung crush mo siya tapos noong naging close na kayo hindi na. Wala na kasing thrill.

Pero lalapit palang ako sa kanya nahuhumerantado na iyong puso ko. Hindi ko ata kayang makipag close! Siguro mga next week kapag medyo okay na ako at naka move on nang konti? I groaned in frustration.

"Are you avoiding me?" I almost cursed when I heard him.

I immediately turned to him and looked away. I step a bit back. "H-Hindi ah," I replied nervously. Kailan naman iyan nakalapit dito!?

"Really," he said in his dark and low voice. Napalunok ako kasi tunog galit siya.

Nang tiningnan ko siya ay nanatili ang tingin niya sa paa ko na unti unting umaatras. Tumigil ako dahil doon. I felt guilty when I saw him looked away and smirked. Parang pinapakita sa akin na alam niya ang ginagawa ko.

I chuckled a bit. Trying to calm my heart and to lessen the thick air between us. "Bakit naman k-kita iiwasan?" gusto kong sabunutan ang sarili nang mautal. Hindi naman ako humarap sa kaniya kahit na nakaharap siya sa akin.

"Yeah, why?" he sounds like he's mocking me and he's offended at the same time. I felt a line strike my heart. Hindi na mapakali iyong mata ko. "Do we have a problem?" he asked again. This time napatingin na ako sa kaniya.

He's a hundred times scary this time. Seryoso siya at nakakunot ang noo. Parang konti nalang hindi na siya makakapagtimpi sa akin pero hindi naman siya kumikilos.

"Wala!" agad kong sagot. "Wala akong problema," I heard him sighed and nod. He advances a step and I looked away.

Agad akong tumuro kung nassan si Lisa, "I, uh, need to go. Tutulong lang ako d-doon..." hindi pa siya nakakasagot ay umalis na ako.

Hindi naman nakatakas sa paningin iyong tingin noong iba sa amin. Lalo na iyong Sarah na kinaiinisan nila Jennie. Para akong papatayin sa tingin e. Agad akong pumunta kay Lisa na may bitbit at tinulungan siya doon.

"Tulungan kita," sabi ko.

"Bakit naman iniwan mo iyong kausap mo?" tanong niya sa akin. Seryoso pero nangiinis parin.

"Hindi naman kami magkausap, ano, may tinanong lang siya." Sagot ko. Napatingin ako sa mga dala. Mga pintura iyon and some brush.

Tumango tango siya. She's literally mocking me. "Okay kunwari naniniwala ako." Napabuntong hininga nalang ako at hindi na nagsalita.

I saw Damian looking at us pero hindi ko na pinansin. "Saan ba ito Lisa?"

"Doon sa stage. Gagamitin iyan sa mga tela mamaya, dedesignan ata..." napalingon naman ako kay Lisa.

"With these?" I asked pertaining to the paints. She nodded at me at binilisan na ang lakad. Sino kaya ang gagawa? I want to try it too!

Nang makarating doon ay naroon si Lucas at Gary. Tinulungan naman kami at umakyat na kami sa stage. Nakita ko ang mga tela na nakalatag doon na sa tingin ko at pipinturahan.

"Suggest ito nila Dom, eh wala naman atang gagawa." Gary said while scratching his head.

"Bakit napagkasunduan?" Lisa asked getting annoyed.

"Sila Sarah ang sabi may kilala daw sila. Wala naman ngayon hindi ata pwede." Lucas said while checking the tools.

Ngumuso ako. I wanted to say something but I'm shy. Baka akalain nila nag mamagaling ako pero, magaling naman ako? Anyway, nakakahiya padin.

"Pabida din talaga ang isang iyon e. Mukha niya kaya ang ipang paint ko dito?" naiinis na sabi ni Lisa. I looked at her trying to hide my smile. That's rude but... tiningnan ko kung nasaan iyong Sarah and saw her still looking at Damian.

Sige ipang paint na nga natin iyang mukha niya.

"I, uh, I'll try do it..." mahina kong sabi habang tinitingnan sila. Nakita ko naman ang medyo gulat nilang ekpresyon. Hinawi ko ang ang buhok palikod. "Kung okay lang naman..."

"Okay lang Aisa! Sanay ka nito?" natutuwang sabi ni Lisa. Lumapit pa siya sa akin.

I nodded, "Well, I do paintings. Kaya naman siguro, ano ba ang gagawin?"

"Wow! Ayos na pala e! Buti nalang nandito si Aisa!" Gary blurted out. Nahihiya naman akong ngumiti.

"I am not confident about this ha. Baka mamaya ay hindi niyo magustuhan." Sabi ko naman sa kanila habang tinitingnan iyong mga gamit. Puro bago lahat ng iyon at sayang nga kung hindi manlang magagamit.

"Ano ka ba, ayos lang. Buti nga ay nandyan ka." Lucas said it this time. Nginitian ko naman siya.

Natutuwa talaga ako dahil feeling ko ang dami kong friends! Tinulungan nila akong magayos doon. Tinanong ko kung ano ba ang ilalagay. Just a simple happy fiesta and ako na daw ang bahalang mag design. Naexcite naman ako doon.

Binuksan nila iyong mga paints and I started to do it. Naiwan si Lucas doon dahil tinawag sila Lisa kanina at may ipapagawa ata. Pinagtulungan namin na isabit na iyong tela para diretcho na doon ang pag p'paint.

Nang magsimula ako ay nakatingin lang si Lucas doon. Kahit medyo nahihiya ako ay pinagsawalang bahala ko nalang.

"Ilang taon ka na Aisa? Kung okay lang itanong," sabi niya habang gumuguhit na ako. I tried to do the calligraphy style and I think I can manage it naman.

"I'm twenty-three..." sagot ko naman.

"Oh? Magkasingedad lang pala tayo!" masayang sabi niya naman. Tumungtong ako sa upuan para mas maayos ang ginagawa ko. He was about to hold it pero sabi ko ayos lang. Nakakailang din kasi at naka dress ako.

"Is your course related to painting?" he asked while putting the paints down. Iyong mga ginamit ko kanina.

Umiling ako ng bahagya, "No. Business iyong course ko..."

Nakita ko naman ang pagtataka niya, "Bakit sanay kang magpaint?"

I smiled at him, "I just like... painting. I like art, I guess. Pati photography ay hilig ko din. Pero mas narerelax ako sa pag p'paint."

Napalingon ako sa kaliwa nang may dumating doon. I almost hitched my breath when I saw Damian. His broad shoulders and manly aura speak authority. Parang kahit saan magpunta ay hindi maiiwasang lingunin.

He looked straight at me with his serious eyes. His eyes moved to Lucas and I saw it turned darker. "Handa na iyong pagkain doon." His monotone voice filled the air. Siya pa talaga ang sumadya dito?

Nalingunan ko si Lucas na nakatingin sa akin at palipat lipat kay Damian. "Tara na, Aisa?" hindi sigurado niyang tanong.

Nakatungtong parin ako sa upuan at hindi makagalaw. I looked at Damian and he's staring at me and watching my every move. I saw his jaw clench and I looked at Lucas hurriedly. "Susunod ako, Lucas." Nagmamadaling sabi ko.

Kahit naguguluhan ay tumango naman siya sa akin at dahan dahang umalis. I gulped when I saw Damian moved. Hindi pa nakakababa ay lumapit na siya at hinawakan ako sa palapulsuhan. My stupid heart skipped a beat. Inalalayan niya ako pababa ng upuan.

I didn't say anything and neither did he. Binaba ko iyong brush at paint na hawak. I nervously looked at him. Pinagmamasdan niya lang ako na parang may gustong sabihin pero hindi naman bumubuka iyong bibig.

"Tara na," I strammer. Bago ko pa siya malagpasan ay nagsalita na siya.

"You didn't tell me you like to paint." Nalingunan ko siya at agad tinikom ko ang bibig. Tunog nangaakusa siya ng sinabi niya iyon.

My brows furrowed and I almost rolled my eyes. "Hindi ka naman nagtanong."

He smirked at me in a mocking way. "Now you're talking." When I stare longer his eyes is still not valid of any emotions. Mas gusto ko pa iyong iniinis niya ako.

Ngayon halatang galit siya. At hindi ko alam kung bakit na g'guilty ako! Nanatili nalang akong tahimik at nakita ko ang pagigting pa ng panga niya. I tucked my hair behind my ears.

"Tara na nga." Sabi ko nalang at nauna nang umalis doon. Naramdaman ko naman ang agad niyang pagsunod.

Nakita ko na ang mga kasamahan namin na nakaupo sa mga upuan doon sa ilalim ng puno. Usual students table. Nakahilera iyong sa ilalim ng mga puno sa bandang kaliwa ng soccer filed. Nakita ko ang iba na nagsisimula nang kumain. Natanaw ko sila Lisa and Jennie na nakaupo na.

Nakita nila akong palapit pero agad silang nagiwas ng tingin. My mouth almost formed an ow. Did they just ignore me? Nakita ko pa ng pagtawag nila kila Dom at Gary at pinaupo sa harap nila. They are ditching me!

Hindi pa naman ako nakakalapit sa kanila ay agad may humawak sa palapulsuhan ko at hinila ako sa isang bakanteng table. I looked at Damian shocked, and a bit annoyed. Umiiwas nga iyong tao e!

"Stay here, I'll get us food." Hindi pa ako nakakasagot ay tinalikuran na niya ako.

Tiningnan ko sila Jennie at nakitang nakatingin sila dito. Nang nakitang nakatingin ako agad umiwas ng tingin at ngumingiti ng nakakaloko. I groaned in frustration. Pinaypayan ko ang sarili ng matantong wala na naman akong pangipit.

Nang mamataan si Damian na may bitbit na dalawang plato ay napaayos ako ng upo. He really gets the attention by just walking like that. Tumingin ako sa paligid at nakita na naman iyong grupo ni Sarah na nakatingin. I unknowingly rolled my eyes.

Nang nasa tapat ko na si Damian ay umiwas nalang ako ng tingin. Umupo siya sa harap ko kaya mas lalo akong nahirapan na umiwas! Paano! I licked my lips and sighed. Bakit parang dumoble naman iyong init? Kanilang ay ayos pa pero parang tutulo na iyong pawis ko sa noo.

I looked at the food at napanguso ako ng makitang inihaw na pork chop iyon at madaming rice. Nagangat ako ng tingin sa kaniya ng makita na ang daming rice noong pinggan ko. Gusto kong magreklamo pero nanahimik nalang ako dahil ayaw kong magsalita.

He raised his eyebrows at me waiting for my words but nothing come out. Tumingin nalang ako sa pinggan ko. I put my hair on my back and I wiped my temple. Sinimulan ko nang kumain nang hindi nagaangat ng tingin.

I saw Damian slowly eats his food. Remind me again bakit kami na naman ang magkasama? Hindi ko na naiwasan na mag angat ng tingin ng inayos ko ang buhok ko at ilagay sa kanang balikat. I saw him looked and stare at me.

Nagulat ako noong tumayo siya kaya napaangat ako ng tingin. Tumayo siya sa tapat ng upuan ko kaya napausog agad ako wala pa man siyang sinasabi. He sat beside me and face me. Inabutan niya ako ng panyo at agad akong umiling. Nasa akin pa nga iyong isa!

"Ayos lang ako..." sabi ko habang umiiling. "Kumain ka na." I'll treat myself for not stammering while saying that! Hindi naman siya gumalaw sa tabi. "Bakit ba kasi nakalimutan ko na naman iyong ipit ko," bulong ko habang nilalapit ulit sa akin ang pinggan.

"Are you mad at me?" in his hoarse voice, he spoke. It was like a whisper but my ears catch that perfectly. I turned to him slowly afraid of making some mistake.

His eyes now are full of concern but still have his hard expression. Sinuri niya ang mukha ko at bumaba ang tingin niya sa leeg ko. I gulped nervously.

I almost jump when his hand slightly touches my neck. He removed the strand of it probably sticking because of sweat. Halos habulin ko na ang hininga ko dahil sa bilis ng t***k ng puso ko. Sasakupin ko na dapat ang buhok ko pero naunahan niya ako.

He holds my hair in his left hand while he gave me the handkerchief in his right hand. "Wipe you sweat first, then I'll tie your hair with that." Diretso niyang sabi and I can't help but get the panyo.

Sinilip ko siya sandail at seryoso lang siyang nakatingin sa akin. I wiped my forehead even my neck before I gave it to him. Nag dalawang isip pa akong iabot kaya nagsalita na ako.

"A-Ako nalang gagawa," kinakabahang sabi ko. Mukha wala naman siyang narinig dahil kinuha niya lang sakin iyong panyo at itinali sa buhok ko.

Para akong estatwa na hindi gumagalaw habang ginagawa niya iyon. I can see the eyes of people staring at us but I couldn't care right now! Not when he's this close and he is tying my hair! Masisiraan na ata ako ng bait!

"Finish your food," he said afterward. Ni hindi ako nagprotesta at sinunod nalang siya. Ganoon din naman ang ginawa niya sa tabi ko.

We ate in silence and hindi ko talaga mauubos itong kanin ko. Nang matapos siya ay bahagya akong tumingin. Nagdalawang isip pa ako kung anong sasabihin. Tumingin naman siya sa akin na naghihintay ng sasabihin ko.

"Ayoko na," mahinang sabi ko. Para akong isang maamong pusa! Oh gosh! If only Maeve could see me? Kahihiyan ito!

I saw a glint of smile in his eyes. Hindi naman siya nagsalita pero kinuha niya iyong pinggan ko at siya ang umubos noon. Pinagmamasdan ko lang naman siya habang kumakain. I reach for the water he got for us. Itinabi ko iyong isa kaniya at uminom na ako.

Ilang sandal lang din ay natapos na siya. Bumalik ang tingin niya sa akin kaya bumilis na naman ang t***k nung puso ko. "Are you done?" he asked and I just slowly nodded.

Iniligpit niya iyong pinggan at inilayo ng konti sa amin. He then, puts his right arm on the table and face me directly. Pinilit kong ikunot iyong noo ko kahit mahirap.

"A-Ano?" tanong ko. I tried to looked at him with my determined eyes pero hindi ko talaga kinaya.

"Bakit mo ako iniiwasan?" balik niyang tanong.

Hindi ko naman alam kung paano sasagutin iyon kaya ngumuso nalang ako. Nagisip ako ng pwedeng idadahilan pero wala. Isa lang talaga at hindi ko naman pwedeng sabihin iyon.

"Hindi nga kita iniiwasan." Sabi ko nalang.

"Hmm," he nodded at me but I can tell that I am not convincing him at all. Kung ako din naman hindi ko paniniwalaan ang sarili ko.

"Are you mad at me?"

"No!" I said after. Hindi naman kasi talaga. Nakakaloka itong sitwasyon ko!

"You're upset, then?" he asked once more. "Did I upset you?" his tone is like he was talking to a baby. Matalim ko siyang tiningan. Akala naman sakin nito, bata?

"Hindi nga!" naiinis kong sabi.

"You surely do. I'm sorry if I upset you in any way..."

Mas naiinis ko siyang tiningnan. Hindi nga ako galit? Hindi rin ako upset! Bakit ba siya nag sosorry? Nakakainis siya dahil naguiguilty ako! He has his soft eyes on me now. Napairap lang ako.

"Huwag ka ngang mag sorry!" sabi ko. Bakit ba kasi nag s'sorry. Kasalanan ko naman. Bakit ba kasi nauso pa iyang crush ikakapahamak ko iyan! "Hindi lang talaga tayo close," mas mahina kong sabi.

Wala naman na akong ibang dahilan kaya iyon nalang. Hindi naman talaga kami close kaya paano niya nasabing umiiwas ako? Ganito ako sa hindi ka close!

"We're not close?" he whispered as he leans closer to me. Gusto ko siyang tampalin sa mukha pero natulala nalang ako. Okay close na kami! This guy will be the death of me!

Hindi naman siya gumalaw at nakalapit parin sa akin kahit tiningnan ko siya ng masama. Magsasalita na sana ako ng may magsalita na lumapit sa amin.

"Hi! Hindi ba ikaw iyong bago rito? Pwede bang makipagkaibigan?" masayang bati ni Sarah. Noong una akala ko sakin pero ni hindi naman niya ako tinapunan ng may interes na tingin.

So, he's pertaining to this guy. Binalik ko ang tingin kay Damian na hindi naman kumikilos sa tabi ko. Nakita ko naman ang pagirap ni Sarah pati iyong mga kasamahan niya sa akin. Ay wow? Buti nga hindi ka pinansin!

I sighed and smile nevertheless. "Hello..." I greeted, "Wala 'to sa mood. Balik ka nalang kapag good mood na siya if you want to be friends." I faked a smile. "Hindi ko nga lang alam kung kailan," mahina kong sinabi iyong huli pero narinig niya padin.

I heard Damian laughed and Sarah rolled her eyes on me. Naiinis siyang naglakad paalis. Ito namang lalaking ito hindi humarap kahit sandali. Nang tingnan ko si Damian ay nakangisi na siyang nakatitig sa'kin.

Inirapan ko nalang siya. "Gusto daw makipag friends!" ulit ko sa kaniya. His face softens and he smiled a bit.

"I'm not in the mood, right?" he said, teasing me.

"Bahala ka diyan." Sagot ko sa kaniya. I heard his laugh and I can't help but to smile. Maging friends nalang kaya kami? Wala pa man namiss ko na ata iyong ganyang tingin at tawa niya!

"Do you like arts?" he said after a few seconds. He moved to a more comfortable place pero nakaharap padin sa akin.

I nodded at him, "Yeah," I looked at him. Mas maaliwalas na ang mukha niya ngayon hindi kumapara kanina na parang mangangain.

His lips twitched, "I like photography..." he said slowly. Bahagyang nangiti ako pero pinigilan ko rin. Para kasing naghihintay siyang sabihin ko na gusto ko rin iyon.

Well, "I like that too..." his lips formed a smile and I can feel my heart at ease. Para akong komportable kahit na naiilang talaga ako.

Nagangat ako ng tingin nang mapansin na para kaming may sariling mundo. Nakita kong nakatingin sa amin sila Lisa pero agad ding nagiwas nang tingin. Nakita ko pang nakakunot ang noo noong si Lucas pero agad na hinampas ni Jennie.

Hindi ko talaga alam kung bakit kami nasa sitwasyon na 'to. Gusto ko ba talaga 'tong lalaki na 'to? I will be doomed, then. Well, we can be friends, right? It's not that hard to be friends. Tsaka, bakit ba ito lapit ng lapit sa akin? Masasaktan talaga ako dito kapag nagkagusto ako sa kanya.

Mukha itong hindi nag seseryoso e.

"What are you thinking?" he asked. I looked at him like I'm saying something. Nagpalipat lipat ang tingin ko pero hindi ako nagsalita.

In the end, I shook my head and smiled, "Nothing."