I tried to smile so hard, "Hi, why are you here?" I politely asked. Matamis naman siyang ngumiti sa akin.
"I'll ask you sana to have breakfast with me. Kuya cooked so many and it's sayang so... what do you think?"
I blinked and looked at her thinking if she is serious right now. Is she freaking inviting me to his house? I just woke up and probably have my morning glory!
"Ngayon na?" mabagal na tanong ko, hindi makapaniwala. Anong pumasok sa utak nito at niyayaya akong mag agahan?
"Yes! We need to hurry, lalamig iyong food. Come on!" she said with so much enthusiasm.
"Right now? I haven't even changed my clothes!" nagpapanic kong sabi. She rolled her eyes on me na halos ika gulat ko.
"That's fine Ate! I'm in my pj's too, look. And one more thing. Kuya is taking a bath so he won't eat with us!"
Should that calm my nerves? His sister is impossible! Hindi pa ako nakakasagot hinila niya na ako paalis. Ni hindi ako nakapagprotesta. Maloloka ako sa magkapatid na ito! Dahil mabilis ang lakad niya ay halos saglit lang nasa harap na kami ng bahay nila.
Napatigil pa ako sa pinto pero hinila niya rin ako kaagad. I can't help but be awed at the interior of the house. Maganda na iyon sa labas pero iba padin itong loob! First thing I noticed is the contemporary and modern features. Ang aliwalas ng bahay dahil halos puti iyon.
It has a light and airy ambiance with a super nice floor plan. My mouth is in ow shape all the way.
"Let's eat!" masayang sabi ni Daena habang hinihila ako paupo sa upuan sa may countertop.
Napalinga agad ako ng tingin. The living room is in the left side of the house. Makikita mo na iyon pagkapasok dahil sa laki ng sofa and sobrang spacious. Katapat noon sa kanan ang dining. In the further right ay itong kitchen kung nasan ang counter top at saan kami naka upo.
This interior is really nice! Napansin ko ang mga painting kaya hindi ko maiwasang mapangiti. Ang katapat ng dining ay ang courtyard sa labas. There's a glass roof in it and a disappearing wall separating it and the kitchen.
"You like the house?" Daena asked at me smiling. Agad akong tumango, hindi pa napapansin ang pagkain na nasa harap.
There are four chairs here at nakaupo kami sa gitna. The things are in the shade of brown here in the kitchen. Everything looks spacious! Nakita ko ang pagkain sa harap. Eggs, bacon, hotdogs, fried rice and bread. Well, that's good in the morning.
"Damian cooked this?" hindi ko naiwasang mapatanong.
She smiled at me and nodded, "He's good at cooking." Sagot niya na parang proud na proud. Napailing nalang ako. She took a plate for both of us. Gusto pa nga akong kuhanan ng pagkain pero tumanggi na ako.
"Bakit mo ako sinama dito?" hindi pa nagsisimulang kumain ay nagtanong na ako. This is embarrassing! At, nasaan ba si Damian? I don't even want to see him here! Not with my morning face. Damn. I never see this coming.
"I told you, there's too much food. But honestly, I'll be so bored and I think you're good naman because I saw you with my brother last night and I just really want to know you." Tuloy tuloy niyang sabi kaya wala akong nagawa kundi ang tumango kahit naka kunot ang noo.
Ano ba itong pinasok ko. Wala na akong nagawa kundi sumobo ng pagkain. "Belated happy birthday..." sabi ko ng maalala.
Agad siyang napalingon sa akin dahil doon. She even has her wide eyes. "You knew?" nagtataka akong tumango, "I never thought chismoso si Kuya!"
Hindi ko naman naiwasang matawa sa sinabi niya. "Anyway, thank you!" agad rin naman niyang sabi. I chewed my food and I can't help but smile. She's so loud and sobrang opposite ni Damian and I wonder how they get along.
Magsasalita palang ako nang may makita na ako sa pasilyo sa kaliwa. Nasamid ako nang makita siya. Nakita ko rin ang gulat sa mata niya at hindi ko na iyon nabigyan ng pansin at uminom nalang ng tubig.
He has his towel drying his hair while wearing sweat shorts and a plain white shirt. I can smell his aftershave though he's still far away!
"Kuya! I invited Ate Aisa because I want to." Walang kwentang sabi ng kanyang kapatid.
I firmly closed my eyes and tried to look at him. I can see the amusement in his eyes at napanguso pa ng sinuri ang soot ko. Oh right! Nakapantulog pa ako! What a way to embarrass me.
"It looks like you woke her up." His deep baritone woke up my sleeping nerves. Seryoso ngunit may paglalaro parin sa mukha. Gusto kong mapairap sa paraan ng pagtingin niya sa akin.
He walks on the left side and immediately he's on the other side of the kitchen. Kumuha siya ng tubig sa ref at nagsalin sa baso niya. Hindi ko naman alam kung paano siya titingnan gayong nasa harap ko na siya.
"I didn't know she's still sleeping when I called, so..." isa pa ulit walang kwentang sagot ni Daena. Hindi ko alam kung itutuloy ko pa ba iyong pagkain dahil parang hindi ko na kayang lumunok.
He looks so fresh and manly. He's really a big guy and he's standing in the middle of the kitchen looking great and mighty. While I, literally on the other side... looks like a mess. Gusto kong mainis pero paano!
"And kuya, you told her about my birthday. Sana you invited her nadin!" matinis na boses na naman ni Daena ang pumaibabaw. Hindi na ako nakakain kaya uminom nalang ulit ako ng tubig.
"He asked me what to give to you," I spoke when I had the courage to.
"Really?" she looked at me.
"I told him to find you a boyfriend and he just get annoyed." I shrugged after saying that. Hindi ko nilingon si Damian at nakaharap lang kay Daena na tumatawa na ngayon.
"I like you na!" she said to me giggling. "Kuya is so kj he doesn't want me to have one."
"Oh really?" I asked, slightly looking at Damian. Nakatingin lang naman siya sa akin na parang natutuwa na nandoon ako. I furrowed my brows at him.
"Yes! He's so strict!" parang naiinis na sagot naman ng katabi ko. Hindi ko naman maiwasang mapatawa. "Anyway, you didn't tell him you're going somewhere? He's so worried kagabi!"
I licked my lips and slightly looked away, "That's unplanned so..."
"Anyway, what are you two?" agad na tanong niya ulit, hindi na pinansin iyong sinabi ko. Agad akong napalingon kay Damian na ngayon ay nangingiti na.
Nagbalik balik naman ang tingin ni Daena sa aming dalawa looking confused. "Uh, friends?" hindi sigurado kong tanong. She unbelievably looked at me.
"My Kuya don't do friends." Agad niyang sagot na parang may sinabi ako mali. Agad naman napataas ang kilay ko at lumingon kay Damian.
He just shrugged at me!
"Well... we've only known each other for more than a week so..." nahinto ako, "Maybe we're not friends yet." Tanging sabi ko nalang. Totoo naman? More like acquaintance? Pati ako naguguluhan din.
I saw Damian twitched his lips, hiding a smile. I playfully made a face and rolled my eyes.
"His flings don't even last a week so you're probably not a fling. Where do you stand then?" tuloy tuloy na sabi ni Daena at ang nanatili lang sa isip ko ay iyong unang sinabi niya.
Pinroseso ko pa iyon sa utak ko. Unknowingly, I pursed my lips to hide a smile.
"Daena." He called dangerously. Napalingon ako sa kaniya at hindi ko talaga maiwasang hindi matawa.
He is definitely not the serious type. I am so doomed if this crush thing gets deeper! Nakakunot ang noo niya at parang hindi naman natuwa sa sinabi ng kapatid. Why? Is that supposed to be a secret?
"What, Kuya? I'm just telling the truth!" defensive na sabi ni Daena kahit halatang nangiinis padin. "I'm going to take shower na nga! I'll leave you here kay Kuya ha? Not a friend nor a fling." Sabi nito sa akin at hindi ko nalang maiwasang matawa.
She's definitely unbelievable. Ibang iba dito sa kapatid niya! Hindi pa ako sumasagot ay tumayo na siya at umalis. I saw her walked upstairs and I just shook my head.
"Are you done eating?" napalingon ako kay Damian. He slowly walks towards me. I bit the inside of my cheeks to calm my nerves.
Huminto siya sa kanan ko at mas lalong ko lang siyang naamoy. Bakit naman ang unfair? With my pajama and uncombed hair, I looked like a lost girl in front of him.
"Yeah..." tanging sagot ko. Tiningnan niya ang pinggan ko kaya nalingon ko narin. Hindi gaanong nabawasan iyon pero hindi ko na talaga kayang kumain.
Wala naman siyang sinabi at umupo lang sa kanan ko. Wala sa loob akong umayos ng upo. I comb my hair with my fingers and tucked it behind my ears. First time ko siyang makitang bagong ligo and... mas gwapo yata siya kapag ganito?
I clench my fist to stop myself at baka kung ano pa ang magawa ko.
"Are you okay now?" maingat niyang tanong. Tinitingnan niya na naman ako na paranng sinusuri. I nodded at him.
"I sleep peacefully," medyo natatawa kong sabi.
Hinagod na naman niya nang tingin ang damit ko. I can help but to blush at that! Nakakahiya kasi! Pasimple kong inayos ang buhok at nang hinid niya mahalata ang mukha ko.
"Sorry for my sister," his, husky, voice, uttered. Agad akong umiling hindi alam kung para sa sarili o sa sinabi nya.
"Ayos lang..." I gulped nervously. Naalala ko iyong sinabi ni Daena kanina kaya humarap ako sa kaniya.
"You don't last a week huh?" I teased him. Hindi ko maiwasang mangiti ng nakakaloko. I should be somehow offended and hurt because I somehow, somehow have a crush on him but I already expected that.
His type is definitely not the serious type. I saw a bunch of guys like him abroad and I had some crushes too so... napagisip isip ko na lilipas din ito. Hindi ko kailangang masyadong irecognize itong feelings ko dahil lagi ko lang maiisip.
And I need to think about a lot of things so I shouldn't be bothered. Happy crush, right?
"Oh please." He said like groaning. Natawa na ako doon.
"I'm not a friend and definitely not a fling so..." napanguso ako habang tinitingnan siya. I tried so hard not to laugh at his expression.
Nakakunot ang noo at seryosong nakatitig sa akin na parang dinadamdam ang lahat ng sasabihin ko.
"Much more serious than a fling, then." He said while looking at me straightly in the eyes.
Napakurap ako. My heart pumps loudly that it almost choked me. The smile on my face faded and I gulped. Kung magiisip ako ng kung anu ano o ng pagasa sa sinabi niya, isa lang ang magiging pahiwatig sa sagot niya and... that's a no.
I nodded and pursed my lips. I looked away a bit before turning to him again, "Okay. We're friends then!" mabilis kong sagot at umayos ng upo. "We're a serious friend." Dagdag ko pa sa mas mahinang tono.
I heard his chuckles and I can't help but closed my eyes firmly. I sighed and turned to him. Nakatingin siya sa akin na parang nagpipigil ng ngiti kaya napairap ako at napanguso. My statements are ridiculous and I can't help but laugh in my head.
Nagpaalam na ako kay Damian after that. Telling him I need to shower and fix myself. Natatawa pa siya sa akin at ayaw akong paalisin pero tinakasan ko na. He told me he'll be gone 'till the next days, hindi sigurado, to bring his sister home and fix something at work.
Wala naman akong sinabi at tumango lang. He doesn't need to tell me such things pero hindi ko nalang sinabi. Napanguso ako habang nasa kwarto at tanaw ang ceiling. Kailangan kong sabihin kay Maeve iyong nalaman ko sa Bacolor pero mas maganda kung sa personal nalang.
Dadating na rin iyon sa Friday kaya noon ko nalang sasabihin. I really don't know what to do next kaya napabuntong hininga nalang ako. I wanted to call Kuya Giovan dahil miss na miss ko na siya. Even Penrose. Everytime I think of her, I'll get nervous. Hindi ko alam kung okay na siya kung nasaan man siya ngayon.
Tinanaw ko ang pang hapong araw. The sun is setting beautifully ending a peaceful day. Its rays are not scared to be noticed by everyone. It's shining brightly and proud. I smiled. I hope someday I can walk and live not fearing my father would find me.