His Maltreated Wife

Chapter 2 "Ruined"

Airen's POV

"HEY b***h. OPEN THIS F*CKING DOOR." My husband yelled outside of our house. Patakbo akong pumunta sa gate para ipag-bukas ito. Sa sobrang pagmamadali pa nga ay kamuntikan na akong madapa.

Kita kong kasama niya si Jessica. Hindi rin naman na ako nagulat dahil sa loob ng limang taon, halos araw at gabi sila kung magkasama.

"BAKIT BA ANG TAGAL MONG BUKSAN!"Aniya sabay hawak ng madiin sa aking pulsuhan.

"Pasen-sya na." Impit kong sagot.

Hindi ko makuhang tumungin sa kanyang ng diretso kaya yumuko na lang ako. Ang sakit!

"Fix yourself w***e. Ayaw kong mapahiya kay Jessica." Sabi niya sabay bitaw sa kamay ko na ngayon ay namumula na dahil sa diin ng pagkakahawak niya sa'kin.

"Babe?" Pareho kaming napatingin sa babae. It's Jessica the woman he really love.

"Aww... Nothing babe." Sagot ng asawa ko sabay lapit kay Jessica ay niyakap ito. I saw him staring at me with his evil eyes. Senyales 'yon na galit ito.

"Let's go inside. I think you're hungry am I right, babe?" Her husband asked Jessica. She nodded at him.

Sabay silang pumasok sa loob na tila ba hindi nila ako nakita or napansin man lang. Habang ako ito tulala na pinagmamasdan sila. Ako ang asawa pero never niya akong niyakap at tinanong ng ganun. Ang suwerte niya. Ang suwerte ni Jessica sa asawa ko.

Nakakahiya mang aminin pero naiinggit ako. Ako ang asawa pero bakit ako pa ang kailangang manlimos ng pagmamahal at atensyon niya.

Lumipas ang ilang minuto pero nakatulala pa din ako. "Airen!" Si Cluan. Kaya dali-dali akong pumasok sa loob ng bahay.

Napayuko na lamang ako ng makita silang nagtatawanan. Bakas sa mukha ng asawa ko ang labis na kasiyahan habang kasama si Jessica.

The way he smiles at her it keeps my heart broken. The way he hugs and kisses her it keeps my life death. Dahil sa tuwing nakikita ko siyang masaya sa iba ay mas nawawalan ako ng pag-asang balang araw ay sana mahalin niya rin ako tulad ng pagmamahal ko para sa kanya.

Hindi alam nila Jessica na kasal kami at asawa ko si Cluan. Sekrito ang lahat at wala siyang balak sabihin kahit kanino na kasal kami. Hindi niya ako mahal kaya bakit niya ipag-si-sigawan sa lahat ng kasal kami.

Ang alam lang ni Jessica ay kasambahay lang ako. Wala akong magawa dahil in the first place sino ba ako sa buhay nilang dalawa?

Gagawin ni Cluan ang lahat para lang kay Jessica. Una lagi sa kanya ang babae. He's ready to give up our marriage just for her. Pero hindi niya iyon magagawa. Hindi ako papawag na hiwalayan niya ako.

Ni minsan, hindi niya ako nagawang limusan ng pagmamahal dahil reserved na ang puso niya para sa babaeng mahal niya.

Oo, makasarili ako. Pero mas makasarili rin naman siya. Sa limang taong kasal kami hindi niya ako napansin dahil kay Jessica. Hindi ko naman siya masisisi. Kamahal-mahal naman kasi ang babaeng yun.

Jessica can be compared to a goddess. She has a beautiful face that every man would be captivated of. She has a pure heart. She's worthy to be loved. And everything about her is PERFECT.

While me? I am nothing compared to her. I'm nothing but a pieces of trash. A desperate woman with a loveless marriage. Her total opposite. Bagay na bagay sila ng asawa ko. Like god and goddess, unlike me, a stupid woman with a hopeless life.

Naunang bumababa ang kotse ang asawa ko at pinagbuksan niya ng pinto si Jessica. Kay Jessica niya lang ginagawa yan. He treats her like his queen.

Hindi ko maiwasang hindi makadama ang inggit at labis na sakit. They have a perfect relationship before but then I came and ruined everything. They love each other pero ako ang pumipigil na maging masaya sila.

Hawak kamay silang pumasok sa loob habang nakasunod lang ko sa kanila. Mukhang katulong pero 'yun ang totoo. In his eyes, I'm nothing but a maid.

Pagkapasok ay agad na hinubad ang asawa ko ang coat niya kaya dali-dali ko naman itong kinuha.

"Naka handa yung pagkain sa mesa, ilalagay ko lang ito sa laundry." naka yuko kong sambit.

Batid kong tinaasan lang ako ng kilay ng asawa ko kaya agad rin akong napa yuko at umalis sa harap nito. Habang naglalakad ako hindi ko mapigilang hindi umiyak.

'Palagi na lang bang ganito? Kailan ba ako magiging masaya?' Tanong ko sa aking sarili. Alam ko naman na walang pag-asa. Alam ko iyon pero natatakot akong bumitaw at iwan siya. Mahal ko siya pero hindi ba puwedeng ako naman? Kami naman? Alam ko sa sarili ko na deserve ko rin naman ang mahalin. I deserve his love more than anything else. I need him.

Pagkalagay ko sa laudry ng coat nito muli akong bumalik sa kusina, na sana ay hindi ko na lang ginawa.

Si Cluan ang nag lagay ng kanin at ulam sa plato ni Jessica. Hindi niya ginawa sa akin ang bagay na yun. Ha! Airen naman, asa ka pa na gagawin niya sa'yo iyon.

Hindi na lang ako tumuloy sa kusina. Sa kuwarto ako tumungo, pagkarating sa kuwarto agad ko itong sinarado at humiga sa aking kama. Awang-awa ako sa sarili ko. Cluan, wala na ba talaga tayong pag-asa?

Muli akong napa-iyak. Deserve ko lang siguro ito. Pero kailangan ko rin siya... Ako ang asawa niya...

Hindi ko alam kung hanggang saan ko pa dapat siyang mahalin. Pero umaasa pa rin ako. Umaasa na isang araw, mamahalin niya rin ako. Na balang araw ay ako naman. At kahit walang kasiguraduhan, maghihintay ako para sa panahong iyon.

With all those thoughts, I fell asleep.

Alas singko na ng hapon ng magising ako. Bumangon agad ako at lumabas ng kuwarto, kailangan ko na naman kasing magluto ng hapunan. Minsan hindi nagdi-dinner si Cluan dito sa bahay. Palagi kasi silang mag kasama ni Jessica kaya malamang sa labas sila kumakain ng hapunan.

Medyo naka pang hihinayang lang kasi walang kumakain ng mga niluto ko. Dadalawang putahe ng ulam. Chicken curry at Chicken estopado na pabkrito ni Cluan Nawawalan na rin kasi ako ng gana sa tuwing hindi umuuwi ang asawa ko kaya napapanis or nasasayang lang ang lahat ng ito. No choice naman ako kung hindi itapon na lang sa basurahan ang mga pagkain.

Mag-aalas diyes na ng gabi pero wala rin siya. Hindi na rin naman nakakagulat na gagabihin o uumagahin ito sa pag uwi. Mas madalas lang kasi itong matulog sa apartment ni Jessica o kaya naman pag ayaw nitong makita ang presensya ko sa condo unit niya ito natutulog. Wala naman akong magawa so hinayaan ko na lang ito. Nakakalungkot man pero mag-isa naman ako dito sa dalawang mansion na ito.

-------------

"b***h!" Sigaw ng nakakabulahaw na boses. Rinig kong magsisipag tahulan ang mga aso sa labas.

Nagising ang buo kong sistema dahil sa lakas ng busina sa labas ng bahay. Kaurat!! Alas tres pa lang ng madaling araw.

Alas tres! Naku, nakatulog pala ako dito sa sofa. Dali-dali akong tumayo lara buksan ang pinto. Sino naman kaya ang mang-iistorbo ng ganiton oras? Sa pag kakaalam ko, bukas pa ng hapon pa darating yung mga maglilinis ng mga aircon dito sa bahay, eh.

Hindi ko muna binuksan ang pinto. Mahirap na, baka mag nanakaw ang mga iyon. Naghintay pa ako ng ilang sandal at pinakinggan ng tunog na ng gagaling sa labas.

"Airen, open this door." medyo garalgal ang boses na hindi ko maintindihan boses paos kasi na ewan.

"f**k!! AIREN, OPEN THIS BULLSHIT DOOR!" halos mabingi ako sa pag sigaw nito kaya agad kong binuksan ang pinto.

"BAKIT ANG TAGAL MONG BUKSAN, HA? BINGI KA BA!" pasigaw nitong turan sabay hawak ng mariin sa aking braso. Napa-arag ako sa sakit. Amoy alak si Cluan, malamang uminom nanaman ito kasama ang mga kaibigan niya.

"Nasa-saktan ako." usal ko habang namimilipit sa sakit.

"WALA AKONG PAKI ALAM KUNG NASASAKTAN KA." nagngangalit ang mga ngipin na sabi niya sa akin. " I DON'T CARE ABOUT WHAT YOU FEEL, AND I HATE YOU FOR ENTERING MY LIFE! PESTE KA SA BUHAY KO!"

"AH!" sigaw ko ng madiin naman nitong hawakan ang aking buhok. Halos matanggal ang buhok ko sa anit ko dahil sa higpit ng pagkakahawak niya rito.

"YOU RUINED MY LIFE. YOU RUINED EVERYTHING! NA'NG DAHIL SAYO NAWALAN AKO NG KALAYAAN."dama ko sa boses nito ang labis na galit at lungkot.

"C-cluan, t-tama na please. Nagmamakaawa ako sa'yo" umiiyak kong pag mamakaawa sa kanya.

"Cluan." Tawag ko sa pangalan niya at tuluyang nawalan ng malay.

Hindi siya ganito noon. Ibang-iba na siya sa dating Cluan na kilala ko.

He's not the same Cluan Sage Andrews, anymore. He changed into a monster, at alam kong ako ang may kasalanan noon.

Marami ang nagsasabi na dapat na akong bumitaw, pero hindi ko magawa dahil asawa ko siya, dahil mahal na mahal ko siya. He's the man of my dreams. The only man that I'll need forever.

Pero nagbago siya dahil sa pagkakamaling mga nagawa ko. At lahat ng nararanasan ko ngayon ay bunga ng pagiging makasarili ko. Tanggap ko naman. Tanggap ko na.