Ertesi güne kadar dayanabildi sadece ve sabaha karşı firar etti hastaneden Ufuk. Umut'u uykuda bırakıp odasından çıktı. Hastanenin boş koridorlarından süzülerek... Hastane durağından bir taksi çevirdi. Üzerinde pijamaları olsa da dolabından üzerine kan bulaşmış cüzdanını ve baş ucunda ki telefonunu almıştı. Arada bir başı döndüyse de sandığı kadar zor değildi yeniden ayağa kalkmak, şehrin karşı tarafına geçip Celal Bey'in evinin önünde taksiden inmek... Taksiden indiğinde okunan ezanı duydu. Celal Bey'i camide bulma umuduyla o tarafa yöneldi. Yaşları hep belli bir çağın üzerinde ki kişilerdi caminin kapısından girenler. Tek bir genç bile yoktu, avluya girdi. Ellerini paçalarının arasında tutarak bir bankta oturdu. Başı ağrıyordu, biraz da kaburgaları sızlıyordu ama genel itibariyle iyiydi.
