Şimdi karşılıklı her ikisi de burunlarını çeke çeke ağlıyorlardı. Sessizlik dakikalar sonra iyice hüküm sürdü, iç çekişler dindi ve sükut mesken tuttu evin içini. Ta ki bir sabah ezanı evin içinde inlemeye başlayana dek. Kerem, başını koyduğu koltuk kenarından irkilerek uyandı. Reyyan, ne ara toparlanmış, ne ara tekrar başını pencereden tarafa koymuş öylece dışarı bakar halde kalmıştı bilmiyordu. Kalktı ayağa... Tek söz etmeden banyoya yol aldı, abdest aldı, yatak odasında, bohçalara saklanmış seccadelerden birinde namazını kıldı. Geri döndü, "Namaz kılmak istersen Reyyan..." Ses gelmedi, ilerledi, yerde ki tepsiyi aldı. Mutfağa götürdü. Telefonunu kontrol etti, arayan soran yoktu. Annesi sabah namazına uyandığında onu göremeyince işkillenecekti belli ki. Eve inmeyi düşündüğünde adını duyd
