Melek, kız kardeşini sakinleştirmek için önce onu bir sandalyeye oturttu, sonra da bir bardak suyla sessiz sessiz ağlayışına su serpmek istercesine karşısına geçti. Yarım saat kadar önce kocasının iş yerinden önce onu görmeye gelseydi, kaymakam bozuntusunu görecekti. Görecek ve Reyyan'a neler yaptığını anlayacaktı. Reyyan, ablasının uzattığı suyu sonuna kadar içti.
Serinlemedi!
"Ne yaptı sana yavrucum, ne dedi sana? Nereden bulmuş gelmiş sana? "
Bir çocuk masumiyetinde kıvırdı dudaklarını Reyyan... Yüreği paramparça, ruhu sarsılmıştı...
"Gitti abla boş ver; bir daha da gelmez" derken söylediklerinden ne kadar korktuğunu bile bile aksini istiyordu Reyyan!
***
O günden sonra Reyyan'ın gene on sekizinde olduğu gibi içine kapanmasından korkar oldu Melek. Adeta, onu sürekli takip ediyor
