Het leven van een half engel

Energie

Ik werd wakker in een voor mij onbekend bos. Verschrikt hapte ik naar adem terwijl ik de omgeving in me opnam. Mijn lichaam voelde aan als lood. Melanie stond een eindje verderop te praten met mijn moeder. Toen ze merkte dat ik wakker was stopten ze met praten en kwamen ze naar me toe. Ik ging overeind zitten tegen een boom die een meter achter mij stond. Vlak voor mij lag een klein kampvuur zachtjes te knetteren. Hoelang was ik weggeweest? Ik keek mijn moeder aan en vroeg wat er gebeurd was. Mijn stem kraakte en ik merkte dat mijn keel droog was. Ze knielde naast me neer en haalde haar hand door mijn haren. “Wil je het goede nieuws of het slechte nieuws eerst.” Ik keek naar het vuur, de vlammen waren hypnotiserend en rustgevend. “Zeg het maar.” Mijn spieren deden pijn en ik voelde een lichte druk op mijn ribben. Mijn moeder zuchtte. “Het goede nieuws is dat je hebt geleerd je krachten te channelen. Je bent dus de baas over je energie.” Dat was toch goed nieuws? Dat betekende dat ze kon helpen. Ze bleef me strak aankijken en ik kromp in elkaar. “Het slechte nieuws is dat je het teveel hebt gepushed. Je energie heeft zichzelf weer teruggetrokken en afgesloten. Je moet jezelf eerst weer volledig verbinden met je energie en jezelf en dat kost tijd. Denk je dat je je goed genoeg voelt om het nu te proberen?” Ik knikte en keek naar Melanie. “Sorry voor wat ik deed. Ik was zo blij dat het lukte, dat ik wilde weten hoe ver ik kon gaan. Wat kan ik doen om het goed te maken?” Melanie snuifde en keek naar de grond waar ze een arme dennenappel uitzocht om het vuur in te schoppen. “Wat denk je van je energie terug vinden en doorgaan. Ik heb nog nooit iemand gezien die zo snel dingen kon beheersen. Jij kan sterker worden dan je denkt en nog snel ook.” Mijn moeder stond op en deed een stap achteruit.  “Kom dichter bij het vuur zitten schat dan kunnen we meteen beginnen. Als het niet lukt zeg het dan op tijd. Eenmaal bezig, moet het in een keer lukken anders blijft alles diep weggestopt en kan je worden meegezogen. Je zal dan verward raken en vergeten wat je doel is. Gaat het je lukken?” Ik knikte ja maar van binnen was ik bang dat ik het zou verpesten. Het geluk van veel mensen en engelen lagen in mijn handen. Ook Jaspers leven. Waarom dacht ik aan hem? Zijn ogen, zijn lach, zijn stem…Ik schudde mijn hoofd en daarmee die gedachtes weg. We moeten door. Ik schoof dichter naar het vuur en voelde de warmte over mijn gezicht dansen. Ik had niet in de gaten dat ik het koud had. Op mijn armen was kippenvel zichtbaar. De warmte was een aangename verassing.

Mijn moeder had verschillende kruiden verzameld en daar vervolgens een thee van getrokken. Sommige kruiden herkende ik aan de geur maar andere waren een raadsel. Ik dronk het met tegenzin op. Het was erg vies maar had een zoete nasmaak. Vervolgens gooide ze verschillende kruiden in het vuur en trok ze met haar vinger beschermende tekens in de lucht. Melanie had een cirkel om mij en het vuur gemaakt. Dit moest mij beschermen tegen het kwaad. Het verbaasde me dat een ritueel zoals dit zoveel op Wicca leek. Het deed me denken aan onze oude huis. Een spoor van verdriet schoot door me heen. De stem van Melanie haalde mij uit mijn gedachten. De vlammen van het kampvuur verplaatste zich langzaam over de cirkel tot de vlammen enkel om mij heen in een cirkel lagen. Het kampvuur zelf was gedoofd. Ik volgde Melanie 's instructies op en concentreerde mij op mijzelf. Het effect van de thee begon in te werken. Een gevoel van klein, licht en vermoeid zijn trok over mij heen. Ik sloot mijn ogen en ontspande me. Na een minuut rustig ademen voelde ik mijn staat veranderen. Mijn hoofd voelde alsof het volgestopt was met watten en alles wat ik voelde was niks. Ik opende mijn ogen en zag duisternis. Niks meer, niks minder. Plots verscheen voor mij op de grond een blauwe groene lijn. Ik liep er in gedachten achter aan. De lijn werd breder en splitste zich in twee. Na een paar meter stegen beide lijnen op en veranderden van kleur. Misschien is het beter te omschrijven als ik zeg meerdere kleuren. De kleuren speelden verschillende herinneringen af. Hoe verder ik door liep hoe meer herinneringen zich afspeelden aan mijn linker en rechter zijde. Ik bleef staan bij een herinnering. Het was de avond van de brand. De herinnering daarnaast was van mijn twee jarige verjaardag. Gefascineerd bleef ik kijken. Niet in staat mijn ogen af te wenden. Na een tijdje vond ik de kracht om door te gaan en volgde opnieuw mijn weg langs de stroom van herinneringen. Na een tijdje verdwenen de herinnering en werd het decor opnieuw gehuld in duisternis. Het duister werd verdreven door een blauwgroen licht dat steeds feller werd. Ik liep erdoor heen tot ik niet veel meer kon zien. In het licht stond een schaduw. “Hallo? Wie bent u? Kunt u mij helpen?” De schaduw draaide zich om en het licht van de omgeving werd minder fel. De schaduw liep naar me toe. Langzaam kreeg het een menselijkere vorm totdat ik mijn eigen gezicht aanstaarde. Ze keek verdrietig en strekte haar arm naar mij uit. Ik deed hetzelfde en plaatste mijn hand tegen de hare. Ik hoorde haar stem, nou ja de mijne. “Je was niet bereid jezelf te accepteren maar maakte wel gebruik van je kracht. Ik geef je nu twee keuzes. Of ik geef je je kracht terug en je kan mensen helpen, datgene waarvoor je geboren bent of ik geef het door aan een ander zodat een normaal leven voor jou mogelijk is. Maak nu een keuze.” Ze zette een stap terug maar bleef mijn hand aanraken. Haar gezicht vertrok iets alsof ze mijn gedachte probeerde te lezen maar de uitdrukking verdween snel. Ze had een uitdrukkingloze blik op haar gezicht. Ik wist wat ik moest doen maar toch twijfelde ik. Ik keek mezelf aan en voelde haar kracht. Ik wist mijn keuze. Ik moest door. De andere ik knikte alsof ze me begreep en stapte toen naar voren mijn lijf in. Van schrik werd ik wakker uit mijn trans. Angstig keek ik om me heen. Ik was weer terug in het bos en het was donker. Hoelang was ik weggeweest? Ik zag Melanie naast de cirkel slapen en mijn moeder een eindje verderop met haar pijl en boog de wacht houden. Zodra ze merkte dat ik wakker was liep ze naar me toe. Ze zei niks en keek me alleen maar aan. Een traan gleed over mijn wang. Ik had het verpest of niet? Mijn antwoord was vast te laat geweest. Ik voelde mij niet anders dan normaal. Ik vertelde mijn moeder wat er was gebeurd en toen Melanie wakker werd vertelde mijn moeder het aan haar. Ik keek om mij heen en mijn blik bleef hangen bij mijn moeder. Er was iets anders aan haar. Ze had een gele aura om haar heen. Ik concentreerde mij en zag de kleur feller worden. Ik begon verbaasd te lachen toen het tot me doordrong. Melanie en mijn moeder keken mij en toen elkaar verward aan. Het was me gelukt, de energie was terug. “ Wat betekend een gele aura?” vroeg ik terwijl ik naar dit maal naar Melanie 's paarse aura keek. Het veranderde langzaam van tint. Ze stond op en gaf me een duw. Het was niet hard maar genoeg om mij op de grond te duwen. Hoe durf je ons zo te laten schrikken. Ze liep van ons weg terwijl mijn moeder naast mij kwam zitten. Ze keek me aan en gaf me een kus op mijn voorhoofd. “Ik ben trots op je Alyssa. Dat ben ik altijd al geweest sinds de dag dat jij geboren was. Melanie kwam terug met een glimlach op haar gezicht. “Het is tijd dat je wat rust neemt meissie. We zullen snel verder moeten met de training. De gele aura staat trouwens voor een analytisch en hardwerkende persoon. Niet veel engelen kunnen aura’s lezen weetje? Misschien ben je toch uniek.” Terwijl ze sprak hielp ze ons overeind. “Ik breng jullie veilig terug naar huis zodat jullie kunnen rusten. Ik kom snel weer langs dus wees altijd voorbereidt.” Bij de deur verdween ze in licht van energie. Ik begon er langzaam aan te wennen maar het bleef apart. Ik liep naar binnen en liet me op de bank zakken. Al snel was ik in een diepe slaap gevallen.