Het leven van een half engel

Training

De volgende ochtend werd ik in de vroege ochtend wakker met hoofdpijn. Ik had de avond ervoor nog lang met Jasper gepraat tot hij weggeroepen werd. Hij liet mij zien hoe hij met zijn energie zijn uiterlijke kenmerken kon veranderen. Als voorbeeld nam hij de vorm aan van een kat. Hierbij vermelde hij dat het "shiften" meer energie kost als je een onmenselijke vorm wilt aannemen. Na lang zeuren beloofde hij om mij dit te leren. Als deze vormen van energiegebruik tenminste mogelijk waren voor mij. Ik strekte mij uit en kwam van de bank af. Ja de bank was nog steeds mijn bed. Het lag enigszins oncomfortabel maar ja, ik moest het er maar mee doen. Beter dan niets toch? Ik keek naar de nieuwe kleren die ik had gekocht en trok een trainingsbroek met een trui aan. Nadat ik mijn oude vertrouwde sneakers had aangetrokken pakte ik mijn oude kleren op en liep ik naar de beek achter ons huisje. Op de oever lag een oude houten wasbordje. Ik zuchtte en liet mij op mijn knieën zakken. Het water was koud in deze tijd van het jaar maar soms zijn schone kleren toch wel handig. Deze zaten vol moddervlekken en vegen van het bos. Ik legde mijn shirt eerst in het water en begon te poetsen. Het was moeilijk om het fatsoenlijk schoon te krijgen in dit koude water. Mijn handen deden pijn van de kou. Toen ik bijna klaar was hoorde ik achter mij iets bewegen maar voor ik ook maar een enkele beweging kon maken voelde ik al een mes tegen mijn keel. Ik stak mijn handen omhoog en bleef stil zitten. Mijn hersenen draaide overuren op zoek naar oplossingen en antwoorden. “Ik heb geen geld of iets en ik heb je gezicht nog niet gezien dus ren nu het nog kan.” Achter mij hoorde ik iemand lachen. De grip om het mes verslapte en de mes werd teruggehaald. Vervolgens werd ik voorover het koude water in geduwd. Toen ik boven water kwam zag ik Melanie staan met haar armen over elkaar. “Dat was erg zwak Alyssa. Ik had je kunnen doden. Les 1 van vandaag. Blijf altijd op je hoede. Laten we beginnen.” Ze liep naar het water toe en reikte me haar hand aan. Ik pakte hem twijfelend aan en klom uit het ijskoude water. “Hier” zei ze. Haar ogen straalde rood uit en haar hand werd bedolven onder vlammen. Ze bracht haar hand naar mijn kleren en droogte die zo. Eenmaal warm en relatief droog liepen we naar onze oefenplek in het bos. “Deze les gaan we besteden aan zelfverdediging. We hebben er namelijk niks aan je als je dood bent.” Ze haalde een paar messen tevoorschijn. “Hou ze tegen en je bent veilig.” Ik keek haar niet begrijpend aan. Een seconde later begreep ik wat ze bedoelde. Ze gooide letterlijk met messen. Bij de eerste bukte ik net voordat het mij raakte. De tweede vloog net langs mijn arm en de derde stopte recht voor mijn gezicht en bleef hangen. Ik was doodsbang. Wilde ze mij echt dood hebben of was dit gewoon een zieke manier om mij te trainen? Ze beantwoordde mijn vraag. “Nee ik wil je niet dood hebben maar je mag wel wat meer je best doen om te overleven. De strijd komt dichterbij en jij kan nog niet eens een fatsoenlijk voorwerp stoppen. Je kan er ook niks aan doen dat je zwak bent maar als je flink doortraint dan hebben we misschien iets aan je.” Ze schudde haar hoofd, strekte haar arm en riep de messen terug. “Nog een keer en probeer ze nu te stoppen.” Weer kwamen de messen langs mijn lijf vliegen maar deze keer strekte ik mijn arm uit naar de messen. Ik voelde de energie door mijn arm stromen en zag het derde mes met een harde snelheid naderen. Adrenaline pompte door mijn lijf. Ik sloot uit angst mijn ogen en wachtte af. Er gebeurde niks meer. “Heel goed Alyssa, dit bedoelde ik nou. Gewoon even tegenhouden.” Ik opende mijn ogen en zag drie messen een centimeter voor mijn hoofd zweven. Ik trok verschrikt mijn hand terug en de messen vielen voor mij op de grond. Verward keek ik van de messen op de grond naar mijn hand en weer terug. Ik kon dit. Ik knikte en ging weer klaar staan. Melanie riep de messen weer terug en gooide ze opnieuw. Dit keer wierp ik de messen op zij en liet ik mijn ogen open. Ik zag de concentratie op Melanie ’s gezicht. Elke keer dat ze gooide vertrok haar gezicht een beetje meer. Ik liep naar haar toe terwijl ze bleef gooien. Het werd steeds makkelijker en ik begon te glimlachen. Toen ze haar laatste mes gooide probeerde ik iets nieuws. Ik stopte het mes in de lucht en keerde het om. Dit keer zonder mijn arm uit te strekken. Ik voelde hoe mijn wilskracht de leiding nam en zag het mes terug keren naar zijn eigenaar. Geschrokken sprong ze aan de kant. Ik liet hem terug komen naar mij en pakte hem vast. Ze keek woedend maar haar uitdrukking veranderde snel in bezorgdheid. Lachend keek ik Melanie aan totdat ik mij opeens duizelig voelde. Hoorde dit erbij? Ik werd misselijk en mijn beeld begon te draaien. Binnen 2 seconde werd alles zwart en zakte ik in elkaar. Ik viel flauw.

Het leek echt maar ik wist dat dit niet het geval was. Ik zag mijn moeder voor me met een mes in haar borst. Ze viel achterover en ze probeerde te hoesten. Naast haar stond een engel. Het beeld was vaag maar ik wist zeker wat ik zag. De engel stapte over mijn moeders lijk heen en kwam op mij af. Ik deed een stap achteruit. “Je ging te ver Alyssa. Je bent er nog niet klaar voor om jezelf zo uit te putten. Niet zonder een complete band. Ga nog niet te ver en leer. Je kan niet verwachten van iets wat net ontwaakt dat het op volle kracht kan werken. Keer terug naar je wereld en maak de band. Het beeld werd weer vager. Het gezicht van de engel verdween. Wat bedoelde hij. Ik probeerde te antwoorden maar er kwam geen geluid uit mijn keel. In plaats daarvan leek het alsof ik geen adem kon halen. Ik stikte. Het werd weer zwart voor mijn ogen en ik voelde me wegglijden.