Het leven van een half engel

Half engel

Die avond sliep ik op de bank. Er was maar een slaapkamer en ik stond erop dat mijn moeder die zou krijgen. Ze had de hele dag nodig gehad om haar verhaal te vertellen. Daarna heb ik eten gekookt en zijn we ieder onze weg gegaan. Ik draaide mij om, niet in staat om in slaap te vallen. Mijn gedachten spinden rond met wel 100 kilometer per uur. Volgens de verhalen was ik inderdaad een half engel, maar waarom merkte ik daar dan niets van. Ik ging rechtovereind zitten en duwde de deken iets verder van mij af. Als half engel zou ik toch iets moeten kunnen doen? Ik strekte mijn arm met mijn handpalm naar boven en concentreerde mij. Er gebeurde niets. Ik lachte in mijzelf en voelde me dom.  Als ik er vroeger niks van merkte dan zou ik nu toch ook niks bijzonders kunnen? Toch probeerde ik het nog een keer. Ik ging beter zitten en maakte mijn hoofd leeg. Wat moeilijk was met al die informatie. Ik tekende een beschermend teken in de lucht. Mijn moeder deed dit altijd voor een cirkel als bescherming tegen slechte energie. Het kon dus niet kwaad om het te proberen. Ik stelde voor dat ik mijn energie kon verplaatsten door mijn aderen. Ik voelde een lichte warmte over mijn arm naar mijn hand strijken. Ik dacht dat de deken van mijn arm gleed. Ik opende mijn ogen en zag een flauw blauw licht boven de palm van mijn hand dansen. Ik keek verwonderd naar het licht tot het uitdoofde. Het kostte veel energie maar ik wilde het nog een keer zien. Opnieuw concentreerde ik mij op het verplaatsen van energie maar het licht kwam niet meer terug. Een ding wist ik nu zeker. Alle hints, het briefje en de verhalen klopten. Ik ben een half engel. Uitgeput liet ik me weer achterover vallen en niet veel later viel ik eindelijk in slaap.

Ik werd wakker van het felle zonlicht en zachte geluiden van buiten. Ik ging overeind zitten en probeerde mij te oriënteren. Het duurde even voordat ik door had waar ik was. Mijn moeder zag dat ik wakker was en kwam naar me toe gelopen. “Goedemorgen mijn engeltje.” Ze zag er vrolijk uit. Een beetje te vrolijk. Misschien omdat ze eindelijk geen geheimen meer had. Ik kreunde, liet me terug naar achteren vallen en trok de dekens over mijn hoofd. Ik wilde niet opstaan. Ik had volgende de wandklok maar 4 uurtjes geslapen. “Ik heb ontbijt voor je. We moeten veel doen vandaag en je zal al je energie nodig hebben. Vandaag komt er iemand om de kracht van de gaven te meten en je te trainen.” Ik schoot op. “Wat? Maar ik huh? Ik weet pas net wie of wat ik ben. Mag ik niet even rust?” Ze lachte om mijn verstrooide blik. “Ze willen zeker weten dat jij degene bent die ze zoeken. Het is best logisch. Ze worden aangevallen en kunnen alle hulp gebruiken.” Ik liet me weer vallen en kreunde weer. Vervolgens kwam ik overeind en nam het bord aan. "Wie is ze eigenlijk?" zei ik terwijl ik een hap nam van mijn brood met jam. “De engelen, net als je vader natuurlijk. Als je het niet wilt dan kan je het zo tegen ze zeggen. Ik denk dat ze het wel begrijpen.” Ik wist dat dat niet kon. Ik kon niet wegrennen voor wie ik was en daarmee nog meer levens op het spel zetten. De Jam smaakte vers. Het was net alsof ze het net zelf had gemaakt. Ik had bij aankomst al een bessenstruik opgemerkt. Het had mij niks verbaasd als dit het enige eetbare was dat hier in huis was. Een nieuw huis vinden was voor mijn moeder natuurlijk ook niet goedkoop. Na het eten zou ik naar de stad gaan en met mijn laatste zakgeld noodzakelijke producten halen. Ook dacht ik bij mijzelf dat een kijkje in de bibliotheek niet slecht zou zijn.

De bibliotheek was best groot voor een dorpje als dit. Toen ik binnenstapte keek Anne me verrast aan. Ze kwam haast naar mij toe gehuppeld. “Dag meisje, leuk je weer te zien.” Ik moest haast wel glimlachen van haar vrolijke gedrag. “ Hoi mevrouw, wat een mooi gebouw.” Ik keek rond en zag minstens een stuk of 20 boekenkasten. Er was zelfs een bovenverdieping met nog meer  kasten. Het leek mij een goed idee om naar de geschiedenis te vragen. Anne knikte als antwoord op mijn vorige opmerking. “Zoek je iets specifieks? Ik ken alle boeken die hier staan. Misschien kan ik je een handje helpen?” Ik keek naar de houten tafel in het midden van de ruimte. “Ik zou graag meer willen weten over de geschiedenis van dit dorpje. Buiten stond op een bordje dat er een aanval was geweest?” Het gezicht van Anne verstrakte en mijn moed zonk me door mijn schoenen. Misschien was het toch niet zo’n goed idee. “Ach dat was niets bijzonders, wil je niet iets anders opzoeken? Heb je geen huiswerk voor school ofzo?” Ik schudde mijn hoofd. “Ik denk dat het belangrijk is om meer over de aanvallers te weten. Bronnen denken namelijk dat ze terug komen.” Die informatie had een negatieve werking. “Ik denk beter dat je kunt gaan meisje, je hebt geen idee waar je over praat. Je ziet er niet uit als hun dus je bent normaal. Mensen kunnen niks betekenen tegen deze wezens dus houd je er alsjeblieft buiten.” Fronsend keek ik haar aan. Omdat ik bleef staan pakte ze mijn schouders vast en duwde me naar buiten. “Ik mag je graag meisje maar er zijn dingen die je moet vergeten. Dag dag.” Anne draaide zich om en gooide de deuren dicht voor mijn neus. Het leek wel alsof ze bang was. Misschien moet ik maar op een andere manier aan informatie komen.

Later die dag had ik een nieuwe broek en trui gekocht. Verder natuurlijk ook nog eten en noodzakelijke middelen zoals een EHBO doos. Zoals mijn moeder al zei kwam er een vrouw om mij te trainen en te meten. Ze noemde zichzelf Melanie. Ze was ongeveer 1,75, blond en leek erg sterk. Haar bruine ogen keken mij nieuwsgierig aan. Vervolgens vroeg ze of ik mee liep het bos in. Wat ik deed. “Laat maar eens wat zien moppie.” Zei ze serieus. Ik wist niet goed wat ik moest doen en of ik überhaupt nog iets kon. “Uhm ik weet niet of ik wel echt iets kan.” Zei ik nerveus. “Ik denk niet dat we veel aan je hebben eerlijk gezegd, wij zijn goed getrainde soldaten en jij bent maar… jij.” Zei ze met een sneer en haalde haar schouders op. “Dus laat maar eens zien of je überhaupt iets kan.” Ik voelde me gekwetst en gebruikte de licht opkomende woede. Ik herhaalde de oefening van gisteravond en voelde de warme energie stromen en vormde dit langzaam tot een bal van licht in mijn hand. Na 5 seconden verloor ik mijn concentratie en verdween de energie. Ik begon licht hijgen van inspanning en wist dat dit voor een engel niets voor moest stellen. Ik keek haar aan. Ze schudde haar hoofd en liep naar achter. “Aan jou hebben we dus niks. Je bent waardeloos.” Door mijn opkomende woede voelde ik nieuwe energie door mijn lijf heen stromen. Het was sterker dan de vorige keer. Ik concentreerde me en liet een lichtbal tevoorschijn komen. Ik maakte hem groter en groter tot het een formaat van een voetbal had en gooide hem toen tegen een boom aan. Melanie keek mij aan met een grimas. “Kijk, daar hebben we nou wat aan. Morgen beginnen we met de training om 7 uur ’s ochtend. Zorg dat je er bent.” Daarna verdween ze in haar eigen blauwe energie. Terwijl ik naar het huisje liep dacht ik na over wat ik net deed.

Eenmaal thuis zat mijn moeder op de bank te wachten. Ze keek op toen ik binnen kwam. “Hoe is het gegaan?” Zei ze liefjes. Ik concentreerde me en liet een klein lichtje over mijn hand dansen. Ze kwam naar me toegelopen en knuffelde me. “Ik wist dat je het kon schat.” Ze liep naar de keuken en schonk een kopje thee in. Ik vond het maar gek. Nog maar een paar dagen geleden zat ik in mijn eigen huis als een normaal mens te wachten om opgehaald te worden door Stacey. Ik kon niet wachten om van school klaar te zijn en misschien had ik wel zin in het schoolfeest. Nu ben ik opeens een half engel waarvan het huis is afgebrand en die volgens legendes de wereld zou moeten redden. Wauw. Ik liep naar buiten met de behoefte om met iemand te praten. Ik liep een stukje door en liet me tegen een boom aanzakken. Zachtjes fluisterde ik de naam van mijn beschermengel en een seconde later verscheen hij met een angstige blik op zijn gezicht. Hij rende naar mij toe met een wapen in zijn rechterhand. “Wat is er aan de hand?” Hij keek snel om zich heen. “Het spijt me, er is niks, ik had alleen behoefte om met iemand te praten. Ik wilde je niet storen Jasper.” Hij keek me aan en zijn uitdrukking veranderde van verward naar een lach. Hij kwam naast me zitten en keek me aan. Ik liet het gras tussen mijn vingers glijden. De zon scheen warm op mijn gezicht en ik voelde me meer ontspannen. “Waar wil je over praten?” vroeg Jasper terwijl hij me aankeek. Ik dacht na. “Hmmm misschien over iets normaals om alle gekte van de afgelopen dagen te vergeten?” Hij lachte en ik glimlachte ook. Hij is best sexy als hij lacht. Urgh vergeet die gedachte. “Vertel eens wat over jezelf Alyssa, vertel eens wat over je verleden. Over wie je bent. Ik heb tot nu toe alleen nog maar verhalen gehoord over de jij die je moest zijn.” Ik knikte en dacht na. “uhm ik heb altijd thuis les gehad dus ik was nooit echt sociaal. Een jaar geleden kon ik mijn moeder overhalen om mij naar een normale school te sturen. Ik had geen vrienden maar ik wilde me erdoor heen zetten. Stacey was de eerste die me accepteerde. We werden vriendinnen en deden samen leuke dingen. De rest van de school, nouja op Rachel na deed iedereen afstandelijk. Mijn moeder deed aan wicca en soms kon ik mee doen.” Hij keek me niet begrijpend aan. “Wicca is het vereren van de god en godin die deze wereld hebben geschapen. Dit doe je door een cirkel te maken met mensen die hetzelfde denken en die je vertrouwd. De cirkel moet je dan verbinden met de natuur en de goden.” Ik keek hem aan en hij knikte als teken dat hij het snapte. “ Stacey vond het maar raar, wat logisch is voor iemand die het niet kent. Ik had eindelijk het gevoel dat ik normaal was snapje? Een normale school, normale vriendin en een normaal leven. Tot iemand het nodig vond om alles te verpesten.” Ik keek chagrijnig vooruit. “Ik dacht dat je het over leuke dingen wou hebben.” Lachte Jasper zacht. “Laat ik eens wat over mij vertellen. Je weet al wie ik ben en hoe oud en dat ik van vorm kan veranderen. Ik ben altijd al als engel opgevoed. Mijn ouders waren een van de beste engelen die het leger had dus moest ik dat ook zijn. 1 jaar geleden werd mijn vader voor mijn ogen vermoord door een darkbreather. Ze waren van plan om alle engelen te vermoorden. Ik was de volgende. Ik kon ontsnappen maar dat zou laf zijn. Ik probeerde hem te redden maar faalde. De darkbreather was gedood maar mijn vader was te zwak en overleed aan zijn verwondingen. Net als jij twijfel ik nog steeds aan alles wat ik doe maar dat betekent niet dat ik op kan geven. Er staat te veel op het spel.” Hij keek me aan alsof hij door wilde laten dringen dat ik door moest vechten en ik knikte. “Het spijt me voor wat er is gebeurd. Dank je dat je het wilde vertellen.” Hij haalde zijn schouders op. “ Iedereen daar boven weet het toch al.” Terwijl hij dit zei knikte hij naar boven. “Niemand heeft geheimen daar. Al zou je nog zo je best doen om iets verborgen te houden, ze weten het. Daarom vind ik het hier zo fijn. Je hebt hier je gedachten voor jezelf en je kan opnieuw beginnen. Nouja voor zover het gaat dan.” Ik staarde vooruit naar een roze bloem die zich net ontkiemde. “ Het klinkt misschien stom maar kan je iets laten zien? Het hoeft niet hoor maar gewoon…” Ik wist wat hij bedoelde maar ik schrok van zijn vraag. Hij zag het aan mijn gezicht en aaide over mijn hand. “Het hoeft niet hoor. Het zou alleen makkelijker zijn als ik je energie ken. Engelen kunnen de energie van een ander voelen. Het helpt soms met samenwerken ofzo.” Hij keek weg en ik haalde diep adem. Ik vond het niet erg om iets te laten zien. Ik was eerder bang dat het niet lukte of dat het alleen maar een slechte droom was en dat ik weer nutteloos was. Boos op mezelf strekte ik mijn arm en opende mijn hand. Het was moeilijk me te concentreren met hem in de buurt. Maar het lukt. Het oproepen van de energie werd steeds makkelijker. Zodra dit gebeurde voelde ik me langzaam ontspannen. Ik werd een met de energie. Misschien hadden de engelen toch gelijk en was ik een goede half engel. Terwijl ik het opriep keek ik hem aan. Ik zag dat hij een groene gloed over zich heen had hangen en vroeg me af wat dat betekende. Ik sloot mijn hand en riep de energie terug mijn lijf in. “Wat betekend de groene kleur? Ik heb het nog nooit eerder gezien.” Hij keek verbaasd en fronste. “Welke groene kleur?” zei hij om zich heen kijkend. Ik wachtte tot hij mij weer nieuwsgierig aankeek. “Je uhm aura is groen. Wat betekend dat?” Hij bleef me aankijken en zei een tijdje niks. Waarom verpestte ik het altijd door stomme dingen te zeggen. Na een tijdje opende hij weer zijn mond. “Jij ziet aura’s?” bevestigde hij. Ik knikte. “Blijkbaar. Ik zag het net toen ik dat energieding deed. Ik zag het niet eerder. Wat betekend het?” Hij pakte mij hand vast. “Alleen volwassen engelen kunnen dat en niet eens allemaal. Het is een steeds zeldzamere gaven. Je moet sterker aan het worden zijn. Dat is een goed teken. Dit betekend dat je kan zien wanneer mensen liegen, bang of bijvoorbeeld verliefd zijn. Groen betekend vertrouwen. Dus blijkbaar vertrouw ik je.” Hij knipoogde en liet mijn hand los. Ik keek naar de grond en liet mijn hand over het zachte gras gaan. Vragen ratelde in mijn hoofd. “Waarom zie ik nu pas dat ik überhaupt iets kan? Waarom wist ik niks van dit alles. Vroeger las ik vaak verhalen over zulke dingen. Het hebben van krachten en het redden van de wereld. Het leek me geweldig om zo iets te kunnen. Bijzonder te zijn. Maar nu…Ik vind het eng.” Ik keek hem weer aan en hij keek terug. “ Wat moet ik doen? Wat kan ik doen?” Ik ging op mijn rug liggen en staarde naar een bloem boven in de boom. Hij kwam naast me liggen. “Dat weet ik niet maar wat je ook doet ik zal er voor je zijn. En als je me nodig hebt dan ben ik er voor je.” Ik voelde me eindelijk weer rustig. Ik stond er niet alleen voor.