Het leven van een half engel

De legende en de waarheid

“Bijna 18 jaar geleden ontmoette ik je vader per ongeluk. Ik vond het geweldig om boog te schieten dus ik was regelmatig in het bos te vinden. Mijn liefde voor de natuur kwam van mijn moeder. Zij was vroeger ook een leider van een cirkel. De cirkel noemden zichzelf de paarse lotus. Dat was haar lievelingsbloem. Op een dag zag ik een man stralend van energie. Hij rende weg voor iets. Ik ging er nieuwsgierig achteraan in de hoop hem te spreken. Hij zag mij en verdween. Eerst begreep ik het niet maar ja hij leek voor mij op een god dus ik dacht dat hij niet gezien mocht worden. Al was dat later ook zo. Ik zag vervolgens een man zwart als roet een mes werpen naar de plek waar de stralende man verdwenen was. Uit een reflex pakte ik een pijl en spande ik mijn boog. Ik mikte op de rennende schaduw en schoot in de been van de demon. De demon was boos maar aan zijn gezicht te zien ook verrast. Hij had zeker niet verwacht dat een mens hem zou aanvallen. Ik keek geschrokken naar de man die ik geraakt had. Zijn gezicht alleen al was angstaanjagend genoeg om iemand te laten verstijven op zijn plek. De engel kwam ergens ander weer tevoorschijn en keek mij verbaasd aan. Met een knikje in mijn richting liep hij naar de zwarte man en liet hem verdwijnen in een zwarte wolk. De wolk verdween en zo ook de zwarte man. De engel stelde zich voor als marcus en vertelde wat hij was. Hij zei dat hij mij dankbaar was voor mijn hulp maar dat hij weer verder moest. Ik graaide snel in mijn jaszak en duwde een lelie in zijn hand. De lelie had ik onderweg toevallig gevonden en trok mijn aandacht. Het was een van mijn favoriete bloemen. Ik vroeg of hij ooit nog terug kwam en hij knikte voordat hij verdween in een wolk van wit licht. Ik probeerde mijn moeder die avond te vertellen wat er gebeurd was maar zij luisterde niet. Ze dacht dat ik gek of ziek was. Ze stuurde mij naar mijn kamer en liet mij daar zitten tot ik genezen was. Een paar dagen lang bleef ik dit verhaal volhouden. Dit resulteerde uiteindelijk in een doktersbezoek aan huis. Ze deden een bloedonderzoek en keken naar mogelijkheden tot een virus of hersenschudding maar er bleek niks mis te zijn. Niet dat mijn moeder daar perse naar luisterde. Uiteindelijk kreeg ze me zover dat ik zei dat ik al die tijd al loog. Pas toen liet ze me weer gaan. Elke dag ging ik naar dezelfde plek in het bos maar ik zag hem nooit meer terug. Ik kreeg het gevoel alsof ik gek werd en ik begon te twijfelen aan alles en niks. Tot op een dag hij weer op dezelfde open plek verscheen. Gewond. Hij had een mes in zijn buik en viel voor mijn voeten neer op de grond. Blinde paniek zorgde ervoor dat ik het mes uit zijn lichaam trok. Ik legde het naast mij neer zonder te zien dat het verdween zodra ik het los liet. Ik moest hem helpen. Ik trok mijn shirt uit en duwde de zachte stof op de wond. Als snel kleurde zijn bloed de stof en ik wist dat dit niet voldoende zou zijn. Natuurlijk bracht ik hem naar huis en verstopte hem op mijn kamer. Mijn deur zat op slot, bang dat moeders erachter zou komen. Zou ik dan weer huisarrest krijgen? Mijn moeder had mij geleerd welke kruiden geneeskrachtig werkte en welke zorgden voor een bloedstolling. Elke dag verzamelde ik verse kruiden in het bos en smokkelde dit samen met etenswaren naar boven. Het duurde twee weken maar hij genas en was mij dankbaar. Een week later keerde hij terug naar zijn eigen wereld en mijn depressie kwam terug. Hoe kon het dat een man zoveel effect op mij had? Het duurde maanden voordat hij zijn gezicht weer liet zien. Hij bleef een middag en verdween toen weer. Na een tijdje kwam hij een keer in de week terug. Hij vertelde mij verhalen, gaf liefdesbriefjes en een enkele witte lelie. Wij werden al snel verliefd. Hij vertelde mij dat onze realtie niet bekend mocht worden. De demonen zaten nog steeds achter hem aan dus spanning was er genoeg. Uiteindelijk sliep ik elke nacht met een mes onder mijn kussen. We hielden onze relatie verborgen voor iedereen en ergens hoopte ik dat het voor eeuwig kon duren. Tot op een dag mijn moeder een van zijn briefjes in mijn kamer vond. Ik vertelde haar eerlijk dat ik verliefd was geworden op de engel en ze verbood het. Ze wist van het bestaan maar ook welke straf er op een relatie stond. De dood. Dat was haar reden huisarest. Ze wilde niet dat ik in de buurt zou komen van dit gevaar. Ik negeerde haar en liep weg van huis. Een jaar later trouwden we in het geheim en ik was dolgelukkig. We verhuisden naar een klein huisje in de bossen. Daar waren we veiliger en weg van mijn moeders bemoeienis. Daarna kregen we jou. Ik voelde me de gelukkigste vrouw op de wereld. Hij kon nog steeds maar eens in de week langskomen maar uiteindelijk was dat voor mij genoeg. Op een avond, toen je vader net weg was, werd ik aangevallen. Het huis werd in brand gestoken en de darkbreathers kwamen binnen. Ik was nauwelijks in staat te vluchten. Ik had jou in mijn armen en ik kon ons zo niet verdedigen. Ik begon te hyperventileren en raakte in paniek. Het vuur kwam dichterbij en raakte mijn arm. Ik kon geen kant op.” Ze liet een litteken zien op haar arm. “Je werd wakker en keek me aan. Je sloot je ogen en maakte een schild van witte energie. Het was net groot genoeg voor ons allebei. Het vuur kon er niet doorheen en ik kon weer ademen. Hierdoor kon ik vluchten. Je had ons gered.” Ze glimlachte. “Ik riep je vader toen het kon en vertelde wat hij weten moest. Daarna ben ik naar ons vorige huis gevlucht en heb ik daar een bestaan opgebouwd. Helaas hebben de darkbreathers gezien wat je deed. Het maken van een schild, dat maakt je waardevol. Het heeft de jacht geopend. De jacht op het enige wat hun volgens de legende zou kunnen stoppen. Een half engel. Ik wilde je beschermen dus ik vertelde je niks. Ik leerde je alles wat ik wist over de natuur zodat jij zou kunnen overleven als ik dat niet zou kunnen. Ik heb de eerste jaren gedaan alsof je dood was zodat ze het spoor zouden verliezen. Ik heb zelfs een pop begraven in de hoop dat ze de jacht op zouden geven. Uiteindelijk gaven ze het inderdaad op. Dit was ook de reden dat ik je niet naar school wilde laten gaan. Als ze doorhadden dat jij nog leefde…..” Ze keek me weer aan. “Ze hadden ons gister gevonden. Na al die jaren. Ik denk niet dat ze wisten dat jij het kind was. Ze herkende vooral mij en ik was ook een doelwit. Alleen een minder belangrijk doelwit. Ik neem aan dat ze denken dat ik nu ook dood ben, dus we hebben nu een voordeel. Ik denk dat een van hun je had gezien en dacht dat je een kennis was ofzo. In ieder geval, dat hoop ik. Van bronnen hoorde ik namelijk dat iedereen dacht dat je dood was. En dat wou ik natuurlijk ook zo houden. De mensen uit de cirkel dachten dat je geadopteerd was na de dood van mijn vorige dochter. Het spijt me dat ik het zo heb aangepakt maar wat als ze mij weer vonden en iemand van de cirkel ons verraadde.”  Ze zuchtte.  “ Ik had al het gevoel dat er iets mis was. Ik heb een week geleden mijn bronnen gecheckt en die bevestigde inderdaad dat er darkbreathers in de buurt waren. We hadden moeten vluchten maar ik wilde niet zomaar weg. Je was bijna klaar met school dus ik hoopte dat je die nog af had kunnen maken. Dan had ik kunnen verhuizen met de reden dat je door moest studeren. Dan bleef je veilig genoeg.” Ze keek me aan met tranen in haar ogen. “Ik denk dat dit het hele verhaal is. Als je vragen hebt…. Het spijt me Alyssa. Ik had het eerder moeten vertellen.” Ik keek haar aan. Eindelijk snapte ik wat er verborgen was, maar dat zou betekenen dat er veel meer speelde dan ik dacht.