Het leven van een half engel

De voorbereiding

Ik werd wakker met een lichte hoofdpijn. Het was nog zo goed als donker maar het begon al snel lichter te worden. Ik draaide me om naar Jasper maar merkte dat hij niet langer naast mij op de grond lag. Ik masseerde kort mijn slapen voordat ik langzaam omhoog kwam. Ik scande de omgeving af en vond hem iets verderop. Hij zat op de rand van een van de klif die voor ons uit strekte. Ik rekte mij een beetje uit en liep zijn kant uit. Ik stopte achter hem en legde zachtjes mijn handen op zijn schouders. Hij draaide snel zijn hoofd. Zijn hele houding schreeuwde letterlijk: klaar voor gevecht. Hij draaide zich weer om en ontspande toen hij merkte wie ik was. Dromerig staarde hij vooruit terwijl zijn benen over de rand bungelden. Hij leek niet bepaald bang te zijn om naar beneden te vallen. Ik haalde onbewust mijn schouders op en ging naast hem zitten. De zon kwam langzaam op. Geel, oranje en roze kleurden de lucht. Ik zuchtte en liet mijn hoofd tegen zijn schouder zakken. Ik sloot mijn ogen en probeerde de pijn te verbannen uit mijn hoofd. Toen ik mijn ogen weer opende merkte ik dat Jasper mij aanstaarde. Zijn blik stond vol met liefde en genegenheid. Hij zag dat ik terug keek en wendde zijn ogen af. Hier met Jasper naast mij leek het makkelijk de wereld en problemen om ons heen te vergeten. Ik wenste dat ik hier de rest van mijn leven kon blijven zitten. Alleen met hem. Jasper leek hetzelfde te voelen en verbrak de stilte. “ Dit is misschien wel de laatste keer dat we zo kunnen zitten" zuchtte hij. 'Het kan zijn dat een van ons het niet overleefd of misschien wij allebei niet.” Hij keek me weer aan en pakte een witte enveloppe uit zijn zak. Hij stak het naar mij uit en keek me doordringend aan. “Als ik het niet overleef, lees dan deze brief. Het is raar en een beetje overdreven, ik weet het, maar hier staan de dingen in die ik niet wilde of kon vertellen.” Ik aarzelde kort maar nam de enveloppe aan. Ik knikte en stopte de brief in mijn zak. “Je red het wel Jasper. Als iemand het kan overleven dan ben jij het wel. En dan kan je het uiteindelijk zelf vertellen. Wanneer jij je daar goed bij voelt. Daar ga ik voor zorgen.” Ik ruste mijn hoofd weer op zijn schouder en staarde in de verte. Zo bleven we nog een paar minuten zitten tot de rest van ons team wakker werd.

Na een vlug ontbijt, bestaande uit vers gevangen zalm uit een beek hier in de buurt, stonden de 5 vrijwilligers klaar om te gaan. We herhaalde kort het plan zodat iedereen zijn taak helder had. “Mariëlle en Jane jullie gaan samen naar de basis in het noorden. Xavier en Mike jullie gaan naar het zuiden en Maxine... jij gaat samen met Jasper naar het oosten.” Denk eraan, dit is puur een scoutingsmissie. Trek dus geen aandacht. Ik draaide mij om en zoende Jasper. Het boeide mij niet meer wie erachter kwam. Dit kon nog wel eens mijn laatste zoen zijn met hem. Hij zoende mij vol overgave terug. Xavier begon te fluiten en te joelen terwijl Maxine hem een stoot tegen zijn arm gaf. Jasper creëerde ruimte tussen ons maar bleef nog even dicht bij me staan. Hij streek een losgeraakte lok van mijn haar achter mijn oor wat ervoor zorgde dat ik bloosde. Hij draaide zich om en veranderde in zijn bekende zwarte kraai. Ik zwaaide de rest uit terwijl ze een voor een opstegen. Hun met daadwerkelijke vleugels. Even wenste ik dat ik die ook had. Jasper keek mij aan met zijn kraaloogjes en even moest ik lachen. Hij was schattig als vogel. “Doe voorzichtig meneer kraai, we hebben je later in het plan ook nog nodig” zei ik met een knipoog. Vervolgens steeg hij op en verdween hij samen met Maxime aan de horizon.

Ik bleef ze nog even na staren totdat iemand achter mij zijn keel schraapte. Ik draaide mij om en zag de overige engelen mij verwachtingsvol aankijken. Deze groep engelen zouden klaar staan als back up mocht dat nodig zijn. De groep begon op mijn teken op te splitsen in tweetallen. Ik gaf het startsignaal. Het teken dat de onderlinge training was begonnen. De tweetallen leerden elkaar nieuwe trucjes en gaven elkaar feedback op hun vechtstijlen. Tegenover mij stond Malia. Een brunette van ongeveer 1,65 met sprankelende groene ogen. Door haar lengte en jonge leeftijd leek ze een makkelijk doelwit maar ze was alles behalve dat. Wat ze miste in lengte, maakte ze weer goed in snelheid. Binnen een paar seconde lag ik al op de grond. Ze was opzij gestapt en haar voet achter mijn been gezet. Vervolgens duwde ze mij naar achter waardoor ik mijn evenwicht was verloren. Ze keek me triomfelijk aan maar ik gaf mij niet zo snel gewonnen. Ik was sterker en had al snel geleerd om mijn krachten te controleren. Ik gebruikte telekinese om haar zwaard uit haar schede te trekken zonder dat ze het door had. Vervolgens gooide ik deze haar kant op. Ze weerde hem af en gooide hem opzij. Vervolgens rende ze met volle vaart op mij af om opnieuw de aanval in te zetten. Deze keer schatte ik haar snelheid op tijd in en gooide ik haar met haar eigen energie over mijn schouder heen. Desondanks kwam ze netjes op haar voeten terecht. Elke 10 minuten wisselde we van partner en na een uur werd het tijd voor een korte pauze. Mijn gedachten dwaalde af naar Jasper en meteen werd ik ongerust. Wat nou als er iets mis is gegaan? De training was een goede afleiding maar nu in de pauze kwamen de zorgen weer terug. Ik wist dat wat ze deden belangrijk was. Ze probeerden alle bekende basissen te observeren. Zo hoopten we de hoofdbasis te vinden. De perfecte locatie voor onze eerste aanval. Mijn hoofd vulden zich met duisteren beelden. Beelden waarin Jasper dood op de grond lag of zelfs onthoofd werd. Ik schudde het uit mijn hoofd en liep weer naar de groep toe. “Laten we verder gaan mensen" even keken de engelen mij verbaasd aan. Ik merkte mijn fout meteen op toen ik het zei. "uhm engelen?” Jessica knikte glimlachend en stond op. Ze liep naar mij toe en sloeg mij zachtjes op mijn schouder. “Mijn beurt om tegen jou te vechten halfje.” Ze stapte met haar rechter voet naar achter en hield haar vuisten dicht bij haar gezicht. Het deed me denken aan een serie die altijd op de televisies zichtbaar was van de elektronica winkel. De mannen in die serie stonden ook altijd zo klaar. Boksen heette het volgens mij. Ik aapte haar na en stapte ook met rechter voet naar achter. In een flits stond ze voor me en kreeg ik een vuist in mijn gezicht. Nu snapte ik waarom ze haar handen bij haar gezicht hield! Ik hield mijn linkerhand tegen mijn wang en mijn rechter hand voor mij uitgestrekt. Klaar om een energiebal in haar richting te gooien. Maar er was een probleem. Ze was nergens meer te bekennen. Ik draaide rond mijn as, opzoek naar Jessica tot de haren in mijn nek overeind stonden. Uit instinct bukte ik net op tijd om een voet tegen mijn hoofd te vermijden. Ik draaide mij om maar weer was Jessica nergens te bekennen. Ik schrok van een klein tikje op mijn neus en toen snapte ik het. Ze verscheen uit het niets en blies mij een kusje toe voor ze weer verdween. Elke engel is anders, en zo ook Jessica. Zij was gezegend met camouflage. Daarom pakte ik dit gevecht anders aan. Ik sloot mijn ogen en concentreerde op het geluid in mijn omgeving. Ik hoorde haar voetstappen en viel aan. Desondanks bleek ze sneller en was ik degene die op de grond lag. Ze verscheen voor mijn neus en hielp mij omhoog terwijl ze mij vierkant uitlachte. Helaas was haar lach aanstekelijk want niet veel later lagen we beide in een deuk. Na een paar keer verslagen te zijn door Jessica gaf ik het op. Ze probeerde mij uitteleggen wat haar geheim was. Hoe ze zich kon camoufleren maar helaas lukte het mij niet. Het lag niet aan de moeilijkheidsgraad of het gebrek aan concentratie. Het voelde eerder alsof controleren van camouflage gewoon niet voor mij was weggelegd. In plaats daarvan leerde ze mij andere trucjes om minder op te vallen.  Daarvoor was ik haar dankbaar. Na de training liepen wij allen nog een laatste maal onze zwakke punten door maar mijn gedachten waren bij Jasper. Waarom bleef hij zolang weg? 

Het was net donker toen de eerste engelen terug kwamen van hun verkenningstocht. Hierna duurde het nog een uur voordat iedereen weer terug was. Iedereen behalve Jasper. Maxine wiebelde onrustig heen en weer op de bal van haar voeten. Jasper had haar eerder weggestuurd en wou zelf nog snel een kijkje nemen. Een uur later was hij nog niet terug op het verzamelpunt. Ik besloot een klein rondje te vliegen in de hoop hem terug te zien keren. Ik veranderde in een witte duif met de gedachte dat hij mij dan zou herkennen. Na 10 minuten vliegen zag ik iets bewegen in het bos onder mij. Ik vloog dichterbij en zag Jasper vechtend naar achter lopen. Hij werd opgejaagd door twee darkbreathers en stond met zijn rug tegen een muur. Hij zat in de val. Met een duikvlucht dook ik naar beneden en veranderde naast hem terug in mijn eigen vorm. De darkbreathers waren hierdoor afgeleid maar helaas Jasper ook. Ik maakte van de situatie gebruik en stortte mij op een van de darkbreathers. Jasper dook met een blik van hernieuwde hoop op de tweede darkbreather. In de verte zag ik meer darkbreathers aankomen. We schakelden de twee darkbreathers voor ons uit en orbden samen naar een onbekende open plek. Ik had het kamp verwacht maar ik werd blij verrast met een grote waterval en een groene omgeving. "Waarom deed je dat niet eerder?" vroeg ik verbaasd aan Jasper. Hij had toch al veel eerder kunnen vluchten? "Dan had ik ze misschien naar jullie geleid" zei Jasper terwijl hij zijn schouders ophaalde. "Het orben laat meestal een spoor achter die minstens 30 seconden nog te traceren is. Ik wilde het risico niet lopen". Ik zag dat zijn linker bovenarm bloedde en scheurde de onderkant van mijn shirt af. Ik hield het in het water en maakte vervolgens zijn wond schoon. Hij keek me verbaasd aan maar liet me mijn gang gaan. Vervolgens concentreerde ik mij en hield ik een hand boven zijn wond. Een wit maar warm licht straalde uit de palm van mijn hand en leek zich aan zijn wond te hechten. Het koste veel energie maar het genezen van personen werd al makkelijker. “Dank je Alyssa. Ik had de situatie verkeerd ingeschat.” Ik keek hem semi-boos aan. “Dat merkte ik ja. Wat was er aan de hand? Maxine was al terug en jij werd aangevallen door darkbreathers?” Hij zuchtte van opluchting toen ik vertelde over Maxine. “We waren bezig met de laatste controle toen ik zag dat we gespot waren. Ik wist dat Maxine niet de beste vechter was dus heb ik haar terug gestuurd met het excuus dat ik nog wat wilde onderzoeken. Ik leidde de darkbreathers af zodat zij kon vluchten maar daardoor zette de darkbreathers de achtervolging in. Ik probeerde weg te orben toen ik ver genoeg was maar dit niet omdat ik net op dat moment een dolk naar mijn arm geslingerd kreeg. Ik wilde vechten ten onder gaan, wetende dat ik jullie veilig zou houden. Je kwam precies op tijd en daarvoor ben ik je dankbaar." Hij gaf me een knuffel en vervolgens een kus. Ik probeerde hem weg te duwen. Zijn bekentenis maakte mij nou niet bepaald vrolijk. Dat hij zich zo makkelijk op zou offeren kon ik niet waarderen. Snapte hij niet dat ik hem nodig had? Hij bleef mij zoenen tot ik eindelijk toegaf en de kus verdiepte. Ik had het gevoel van rust gemist. Het gevoel wat alleen hij mij kon geven. Ik merkte ergens ver op de achtergrond dat hij zijn shirt uittrok en zich dichter tegen zich aan duwde. We vielen zachtjes achterover op het zachte gras. We waren in onze eigen wereld en vergaten alles om ons heen.

We bleven een tijdje liggen en keken hoe de zon weer op kwam. Ik maakte me met tegenzin los uit zijn omhelzing en zocht naar kledingstukken die de avond ervoor waren weggegooid. Ik stak mijn hand uit en hielp hem overeind. Ik draaide me om zodat hij wat privacy had maar hij draaide me weer terug door de zijkant van mijn gezicht vast te pakken. Hij keek in mijn ogen en kuste me teder. “Ik hou van je Alyssa.” Hij keek licht beschaamd omdat hij het had gezegd zonder dat hij daar erg in had. Ik glimlachte. “Ik ook van jou Jasper.” Hij keek me verbaasd aan en kuste me nog een keer. “Maar nu moeten we terug voordat de andere engelen van het ergste uitgaan.” Hij knikte, trok zijn shirt weer aan en orbde ons terug naar de anderen. De tijd voor vrede was voorbij. Het was tijd voor een nieuw gevecht.