Het leven van een half engel

Het begin van het einde...

Het zonlicht scheen tussen de bomen door op mijn oogleden en wekte mij uit een droomloze slaap. Ik probeerde mij uit te strekken maar merkte dat een arm mij op mijn plek hield. Ik draaide mij om en zag Jaspers slapende gezicht vlak naast mij. De afgelopen nacht had hij een beschermende arm om mij heen geslagen voordat wij beiden in slaap vielen. Ik tilde zijn arm op en bukte eronder door voordat ik zijn arm terug legde op zijn borst. Ik kroop omhoog en stond even stil om de opkomende zon in de verte  te bewonderen. De evenementen van afgelopen dagen kropen terug in mijn gedachte maar deze duwde ik weg. Ik bukte om mijn moeders pijlenkoker en boog van de grond te pakken. De pijlenkoker bond ik met zijn leren gespen vast op mijn rug. De boog had ik in het verleden twee keer mogen gebruiken tijdens ons jaarlijkse jachtuitje. Dit waren tijden dat geld schaars en dat het maken van een tweede boog niet mogelijk was. Ik reikte naar de koker en haalde een pijl tevoorschijn. De dof groene veer aan het einde van de pijl was beschadigd en verkleurd door het vele gebruik. Ik zette de pijl tegen de boog en trok de pees naar achter. Ik hield hem gespannen en richtte op een boom die een paar meter verderop stond. Ik haalde diep adem en liet bij het uitademen de pees langs mijn vingers glijden. De pijl had zijn doel bereikt en zat vast in de boom. Dit gaf mij de zelfvertrouwen die ik nodig had. Ik liep naar de boom en trok de pijl uit de bast. Vervolgens controleerde ik hem op bruikbaarheid voordat ik hem weer bij mijn boog hield en het bos in sloop. Na een tijdje rondgeslopen te hebben had ik eindelijk een nieuw doelwit gevonden. Een jong damhertje. Ik richtte de boog en stond opnieuw klaar om te schieten. Het hert draaide zijn kop in mijn richting en keek mij aan met zijn grote kraalogen. Ik zuchtte en liet de boog zakken. Ik kon het niet. Het hert leek eindelijk de situatie te beseffen en zette het op een lopen. Ik keek om me heen en dacht aan andere manieren om aan eten te komen. Langs het pad zag ik de oranje gele kleur van de hanenkam paddenstoel die ook bekend stond als de cantharel. Ik trok mijn shirt uit en knoopte deze als een klein tasje. Vervolgens knielde ik neer en begon ik met het verzamelen van de paddenstoelen. Het duurde even maar uiteindelijk had ik voldoende verzameld voor een fatsoenlijke maaltijd. Toen ik terug liep naar onze slaapplek zag ik dat Jasper inmiddels een vuurplaats had gemaakt. Hij draaide zich om toen hij voetstappen hoorde maar keek meteen weg toen hij zag dat ik een shirt miste. Het besef dat ik half naakt rondliep liet mij blozen. Ik liet de paddenstoelen naast Jasper vallen en trok snel het shirt weer aan. Het zat inmiddels onder het zand en mos maar dat boeide mij niet. Hij pakte een stok van de houtvuur stapel en begon deze te slijpen met een mes dat hij aan zijn riem bewaarde. Hij gaf de geslepen stok aan mij en pakte zelf weer een nieuwe. Ik prikte een paddenstoel op de stok en hield deze boven het vuur tot het eetbaar was. Jasper volgende mijn voorbeeld en bakte zo zijn eigen deel. Na het eten schraapte hij zijn keel. “Ik denk dat we terug naar boven moeten om de verkregen informatie door te spreken met andere engelen.” Ik keek hem aan, niet wetende hoe ik erop moest reageren. “Ik denk niet dat ik met je mee kan naar boven na wat er laatst gebeurd is. Vergeet niet dat ze mij op hun 'gezocht' lijstje hebben staan.” Ik keek naar de nieuwe lading paddenstoelen die bruin werden door het vuur. “Ik kan je hier niet alleen achterlaten Alyssa. Wat als de darkbreathers deze locatie vinden? Ik kan je dan niet beschermen. En daarbij, als je nu mee gaat naar boven dan laat je zien dat je sterker bent dan je in eerste opzicht lijkt. Laat zien dat je van waarde bent en dat je daadwerkelijk een verschil kan maken in deze oorlog. Het is duidelijk dat je toch wel mee vecht. Beter samen dan ook nog eens tegen elkaar toch?" Hij keek nadenkend en gaf mij toen een kleine glimlach. "Ik heb een idee. Het enige wat je moet doen is in een vogel veranderen" vertelde hij met een knipoog. Ik haalde mijn schouders op en deed wat hij zei. 

Die middag veranderde ik in een havik en ging ik op de uitgestrekte arm van Jasper zitten. Hij orbde ons naar boven en liet me vrij. Ik sloeg met mijn vleugels en vloog door de witte zaal maar er was niemand aanwezig. Jasper liep naar de meest oostelijke deur toe. Een deur die ik tot heden nog niet eerder had gezien. Hij opende de deur en liep naar binnen. Ik volgde hem. Het leek een soort vergaderzaal. De vloer en muren waren wit op een muur na. Deze muur was beschilderd met engelen die neerkeken over de aarde. Een grote ovale kersenhouten tafel nam een groot deel van de ruimte in. Er tegenaan stonden 20 bruin leren stoelen, allen bezet met engelen. De engelen werden stil en keken onze richting in zodra Jasper de deur opende. Ik streek naast hem neer en veranderde soepel weer in mijn menselijke vorm. Jasper nam het woord en stapte beschermend voor mij. “We hebben nieuws.” Voor Jasper meer kon vertellen onderbrak Negan hem met een wijzende vinger. “Verrader. Hoe durf je hier je gezicht nog te laten zien. Ik heb je gezegd dat je haar los moest laten. Hoe moeilijk kan het zijn. Ze heeft mij aangevallen. Mij!” De engelen in de zaal begonnen te mompelen en keken mij afkeurend aan. Ik probeerde moedig te zijn maar elke seconde verdween mijn moed verder mijn schoenen in. Ik hief mijn hoofd en stapte achter Jasper vandaan. “Dat is correct." Terwijl ik dit zei liet ik mijn blik over de andere engelen glijden. "Ik vond het idee dat u mij van mijn energie zou beroven nou niet bepaald aantrekkelijk. Vooral niet als het ging om eigen belang. U noemde mij zwak en onnodig terwijl ik sterker ben dan ooit. U zei zelfs dat als ik dood ging het niet uitmaakte. Dus laat ik u nou eens een vraag stellen. Heeft u ooit een half engel gekend?" Hij schudde zijn hoofd en wilde dichterbij stappen maar een andere engel blokkeerde zijn pad. "Nee? Echt niet?" Hierdoor leek hij alleen maar bozer te worden. Hij probeerde de engel voor zich weg te duwen maar daar kwam geen beweging in. "Dan is mijn vraag het volgende: Hoe kunt u mij dan beoordelen zonder mij maar een kans te geven?" De andere engelen wisselden blikken maar zeiden geen woord. "Ik weet nu pas 3 weken wat ik ben en ik kan meer dan u denkt. Ik heb geleerd mijn energie te vinden en te controleren. Ik heb geleerd te transformeren en objecten te bewegen." Ik richtte mijn aandacht nu op de andere engelen. "Omdat hij zijn werk niet heeft gedaan, heb ik iedereen verloren wie ik lief had. Mijn moeder is gister aangevallen door een darkbreather. Ze is neergestoken en overleden in mijn armen. Vrienden van mijn moeder zijn aangevallen en vermoord. Mijn ouderlijk huis is afgebrand en hij zegt dat ik niks met deze oorlog te maken heb." De engelen begonnen te fluisteren en ik kreeg steeds meer het gevoel dat ze aan mijn kanten stonden. Dit gaf mij nieuwe energie. Ik leunde met mijn handen op de tafel. "Zoals ik al eerder zei is het niet alleen uw wereld dat in gevaar is maar ook het mijne. Wij zullen samen moeten werken. Dus bij deze, we hebben nieuws.” Ik draaide mij om en liep weer terug naar Jasper, die mij stiekem een kneepje in mijn hand gaf. Een teken die ik opvatte als trots. De engelen keken verwonderd van mij naar Jasper en weer terug. Negan begon sarcastisch te klappen en meer engelen volgden zijn voorbeeld. Toch waren er ook engelen die ons wel leken te geloven. Negan keek hun met een scherpe blik aan maar zei verder niets. Jasper nam mijn rol over en begon met het uitlichten van onze missie. “Oké uhm dus samengevat: iemand in deze kamer heeft informatie doorgespeelt aan de vijand. We hebben het de darkbreathers horen zeggen. Het is begrijpelijk dat die persoon niet zomaar toe zal geven dat hij of zij dit gedaan heeft. Daarom hebben wij een plan. Alle levende organismes hebben een aura en elke aura kan gelezen worden. Het voordeel hierbij is dat de aura van een darkbreather makkelijk zichtbaar is. Het is altijd pikzwart. Daarnaast geven de aura's van darkbreathers af aan de mensen in zijn omgeving en laten wij nou iemand in ons midden hebben die aura's kan lezen." Hij keek trots om zich heen en pakte toen mijn hand. "Alyssa?” Ik knikte en concentreerde mij. Ik keek om mij heen maar zag dat niemand een afwijkende kleur had. Niemand tot ik bij Negan kwam. Ik voelde een licht angst opkomen. Bang dat niemand mij zou geloven als ik hem op deze manier zou beschuldigen. Bang voor wat hij dan zou doen. Ik kneep in Jasper's hand maar vertelde niks. Jasper's stem verraste. “Negan kunt u ons allen uitleggen waarom uw aura een ander andere een zwarte kleur heeft?” Ik zag veel mensen ongelovig kijken waardoor Jasper een hand op de schouder legde van de persoon naast hem. Die persoon gaf zijn hand weer aan de persoon naast hem tot bijna iedereen elkaar vasthield behalve Negan. Elke keer dat een nieuwe persoon werd aangeraakt zag ik die persoons gezichtsuitdrukking veranderen. De kleuren vervaagde steeds meer maar het bleef zichtbaar tot de laatste vrouw al opstond voordat ze werd aangeraakt. “Ook ik kan aura's lezen en ook voor mij is dit zichtbaar. Had ik hier maar eerder opgelet. Mijn excuses Alyssa". Met deze woorden boog ze kort als respect naar onze richting. Vervolgens liep ze rondom de tafel naar onze positie en kwam ze naast ons staan. Meer engelen stonden op. Ze bevestigden wat er zichtbaar was en boden hun excuses aan. Dit gaf mij hoop. Ze geloofden in mij en niet hun leider. Negan probeerde zich eruit te praten. “Hoe kunnen jullie mij zo beschuldigen. Misschien zijn dit restanten van de aanval van laatst? Ik ben er altijd voor jullie geweest. Ik heb jullie geholpen, ik ben jullie leider. Jullie geloven een verrader en zijn uhmm speeltje toch niet?” Hij keek rond maar steeds meer engelen kwamen onze kant op. "Pak hem op" zei Jasper terwijl hij zijn vinger met die van mij vlocht. Twee mannen liepen in de richting van Negan maar voordat ze hem bereikt hadden, was hij al verdwenen in een dichte zwarte mist.  Hij was gevlucht. Huh. Ik had hem eerder ingeschat als vechter in plaats van lafaard. Blijkbaar had ik het mis. “Oké mensen, nu de mol ontmaskerd is kunnen we verder. We weten wat de zwakke plekken zijn van de darkbreathers en welke wapens ze gebruiken." Ik nam het over van Jasper. "Ze proberen een leger van darkbreathers te creëren maar als wij hun tijdig aanvallen dan kunnen ze nog gestopt worden voor het leger te groot word. Jasper en ik hebben vooraf een plan bedacht waardoor we misschien tijd kunnen rekken. We hebben een afleiding nodig voordat we door kunnen op een grotere aanval. Voor deze afleiding hebben we 5 vrijwilligers nodig die niet bang zijn voor een beetje vuur.” 5 engelen staken twijfelend hun hand op en haalden hun schouders op. Jasper glimlachte en keek mij aan. “Mooi, laten we dan maar beginnen met plannen.”