His CLAIM: Cosmo De Bourdon Vanderbilt

"Sasama ka sakin." Walang emosyon ang litanya ng isang matandang babae sa isang batang babae na naka upo sa kanilang sofa. Tumayo ang asawa nitong lalake na gumegewang pa ang bawat pag lakad papunta sa hapag kainan marahil ay inom ito. "Yesha? Nakikinig kaba!?" nagulantang sa gulat ang batang babae habang ang mata nito ay makikita mo ang takot sa matandang sumigaw. "O-opo i-inay." Litanya nito habang nanginginig pa rin sa takot, takot na baka sampalin siya nito kahit na wala itong ginagawang mali. Alessia Zaye Castro, a name that whispered of sunshine and laughter, was a stark contrast to the reality that cloaked her life. At seventeen, her world was a tapestry woven with threads of neglect, abuse, and the bitter sting of unkind words. Her home, a dilapidated two-story house perched precariously on a hill overlooking the bustling city, was a prison of sorts. Within its crumbling walls, Alessia was a shadow, her spirit slowly withering under the weight of her family's cruelty. "Mag asikaso kana, wag kana kumain at hindi kakasya ang pagkain saamin. Alam mo naman na nag aaral ang mga kuya at ate mo, pagod galing sa school. Sana marunong ka umintindi." Ayesha simply nodded at her mother's statement. She gulped, her eyes widening as she saw the abundance of food on the dining table where her mother was already eating with her drunkard father. She swallowed hard, her eyes fixed on the spread of food. There was a whole roasted chicken, a platter of fish, and a steaming bowl of pakbet. Her stomach growled with hunger, reminding her that her last meal was just a simple egg this afternoon, because the other dishes had already run out. The dishes didn't run out. Poor alessia knew it. tinataguan siya ng pagkain. The house wasn't small, nor was it large. You couldn't say their family was poor, either, because her mother worked as a head maid for a wealthy family. Her long service earned her a good salary, which allowed her to renovate their house, replacing the old wooden structure with a new one and adding a second floor. Ngunit malaki parin sa isipan ni Alessia kung bakit siya pina tigil mag aral. Pinatigil siya ng kanyang mga magulang sa pag-aaral dahil mas kailangan daw ito ng kanyang mga mas nakatatandang kapatid. Grade 11 na sana siya sa pasukan, pero wala siyang magawa kundi ang sumunod sa kanyang ina at ama. Pamilya ba nila ako? Alessia found herself questioning her place in this family. If you asked her, she'd say she didn't belong. She felt no love from her parents or siblings, only pain. It was a constant ache in her heart and mind, a gnawing emptiness that told her she had never truly been loved by her own family. Naglakad si Alessia papunta sa kanyang kwarto, habang hawak ang tiyan niyang sumasakit dahil sa gutom. Pagkapasok niya sa silid, humiga siya sa kanyang higaan. Binuksan ni alessia ang pinto ng silid nang dahan dahan. Alas dose na ng gabi at tiyak na tulog na ang kanyang pamilya. Dumiretso agad siya sa kusina, binuksan ang takip ng pagkain, at laking gulat niya nang makita ang galit na mukha ni Maica. "May daga na pala dito at sobrang laki pa," litanya nito. Mabilis ang pangyayari nang habulin niya ang kawawang alessia at hilahin ang buhok niya. Masakit, at ang kanya mga mata ay naluluha. "Ano ah?! Ampon ka lang! At sino ka para kumain?! Diba sinabi ni Inay eh wag ka nang kumain!? Isa ka bang tanyag na tanga!?" Sigaw ni Maica, at lalo pang sumakit ang bawat sabunot niya sa batang si Alessia. Umiiyak na siya sa sakit, wala siyang magawa dahil kung lalaban siya, tiyak na sampal ang aabutin niya mula sa kanilang ina. Wala daw siyang karapatan na saktan ang mga kapatid niya, at dapat daw ay respetuhin niya sila. Pero sila ay pwede siyang saktan. Iyon ang hindi maintindihan ni Alessia. Masakit sa tuwing iniisip niya na sana may taong nag-aalaga sa kanya, nagmamahal, nagpoprotekta, at nagagalit kapag siya ay nasasaktan. "Alessia!!" A loud voice boomed. Maica released her hair, and to her surprise, she slumped to the floor, faking sobs. she was utterly confused by maicah's sudden change in behavior. "Mama, tinulak at sinampal niya ako!" whined Maica. Alessia met her gaze, and she smirked. Her mother approached, and two stinging slaps landed on her face. The force of them sent her tumbling to the floor. "Walang hiya ka talaga! Wala kang karapatan na saktan ang anak ko!" she screamed, delivering another slap. Anak mo din ako litanya niya sa kanyang isipan. The mother continued to hurl insults, then sent Maica to her room to rest. Meanwhile, she mercilessly beat Alessia with a bamboo broom. They never even bothered to ask what truly happened, always believing her children's words, even if they were lies. She lay on the mat, tears streaming down her face, her body aching. Even though she wanted to get up and pack her things, she couldn't. her knees trembled, and she struggled to breathe. Morning arrived, and she hastily packed her belongings. She was told she would be staying there, working for them.Vanderbilt Family. Nagsuot siya ng mahabang palda na abot sa talampakan at nag-T-shirt lang na puti. Wala naman siyang ibang damit, dahil kung hindi pinaglumaan ng mga kapatid niya ay bigay naman ng mga kapitbahay na naaawa sa sakanya. Lumabas na siya ng silid at natagpuan niyang kumakain ng umagahan ang kanyang ina at mga kapatid. Her eyes fell on Maica, who was grinning and discreetly showed her middle finger. "Ano pang tinatayo-tayo mo diyan? Lumabas ka na at ayusin mo na sa sasakyan ang mga gamit. Hintayin mo ako doon at patapos na rin ako kumain." Alessia took a deep breath, nodded silently at her mother's words, and left. Gutom na ako, gutom na gutom. She muttered those words to herself and headed out of the house. Paglabas ko, nakita ko ang driver na nakasandal sa van. Ito ang van na sumusundo at naghahatid kay Inay sa tuwing uuwi siya dito at pupunta sa mansion. "Hello, ako si Jules. Akin na mga gamit para maayos na sa loob." sabi nito sa sakanya at ngumiti. "Ako naman si Alessia pero Yesha nalang itawag mo, palayaw ko iyon." litanya naman ni alessia. "Maganda, bagay sayo." sabi ng binata at uminit naman ang pisnge ng batang alessia dahil sinabihan siya nito ng maganda. Ang kanyang Inay at mga kapatid ay lagi siyang sinasabihan na panget kaya wag daw siyang lumabas-labas at baka umiwas ang mga kapitbahay sa amin. Jules, a tall, dark-skinned man in his early twenties, helped load the van. Afterward, I sat on a large rock near the house. "Namumutla ka, kumain ka na ba?" tanong nito at humarap siya sa batang babae. Hindi alam ni alessia ang sasabihin pero bago pa siya magsalita, ay may inabot itong tsokolate. "Waw, ngayon lang ako nakakita na kuminang ang mata dahil sa tsokolate. Sayo na ito. Para marami kang energy pag kinain mo yan." sabi niya, napapatawa pa. Kinuha niya ito agad at nagpasalamat. Ngayon lang ulit siya makakain ng tsokolate, dahil ang huling kain niya ay ang bigay sa kanya ni Colette nung nag-aaral pa siya May nakikita siyang tsokolate sa bahay ngunit titignan niya palang ay binabantaan na siya ni Micah at iba niyang kapatid. Binuksan niya kaagad ito at napapikit sa sarap. Ang gutom na meron siya ay napapawi kahit papaano. Mas masarap ito kesa sa tsokolate na binigay sa akin ni Colette. Litanya niya sakanya isipan. "Galing ibang bansa yan, kumuha ako sa ref doon sa pinag t trabahuan ko, wag ka mag alala dahil nagpaalam naman ako." sabi nito at kumindat. Napangiti na lamang si alessia. Dumating na ang matandang ina at nagpaalam ito sa kanyang asawa at mga anak. Pumasok na sila sa van. Ang kanyang ina ay nasa harap, katabi ni Jules. Si Jules naman ay tahimik lang na nagda-drive. Mahaba ang byahe at naka-silip lamang siya sa daan. May mga malalaki at magagandang mga gusali. First time niya ma-kita ang mga ito, dahil sa probinsya ni ng kanyang ina ay wala masyadong mga gusali na nagtataasan. Sabi ni Jules sakanya ay nakatira daw ito sa Manila, sa isang village na pagmamay-ari din ng Vanderbilt. Her eyelids grew heavy. The long journey, combined with the lack of sleep from the previous night's events, finally caught up with her, and she drifted off to sleep.